Hospitality Man Series II: His Magnificent Specimen

CHAPTER 2

“The first two quarterly sales of Premium Mall in both Australia and Philippines  is doing very well,” reported Director Johnson. Masayang masaya siyang nakatayo sa rostrum sa may gilid ng board monitor sa malayong harapan ko.

 Like what you see in the movies, the BOD Function Room has a round table composed of persons of supervisory powers. Sila ‘yong mga Board of Directors of every functioning departments sa kompanya ko. Sa gitna ng round table ay makikita ang geographic miniature ng buong Australia, where you can see that my company is ejected majestically at the heart of the country.

“I can see that, and?” nakangiti kong sagot sa kaniya. Nakikita ko that everyone in the room is very happy to hear such kind of report. Though I can see at the corner of my eyes that the BODs are just reflecting my joy of the news. Alam ko naman na ‘yong mga board of directors ay cautious sa akin. Hindi pa nila kasi ako nakitang ngumiti at nagalit dati. I’m sure na ayaw din nila akong makitang magalit. Siguro binalaan na din sila ni Zoren kung paano ako magalit.

Si Zoren ang Personal Assistant s***h Personal Security Guard ko. Si Jims kase pinabalik na nila Dad at Mom sa London.

“The neighborhood around the Premium Shopping Mall is already congested. And I presume it’ll be not necessary for us to have a continuous advertising to increase our sales around the place.” Dagdag niya ulit. Si Director Johnson ang huling nagreport about the sales so ito na ang last na discussion for the day. It’s been two hours din kaya nakakaramdam na ako ng kaunting fatigue.

“That settles then. That’s it for today.” Masaya kong pagkakasabi sa kanila at masaya silang lumabas from the conference room. Bumuntong-hininga muna ako bago ako lumabas. Oh boy! Kailanagn mo talagang ngumiti sa mga subordinates mo para pagbutihan nila ang mga trabaho nila. That’s what a good CEO will do. I make sure din kasi that they won’t have a toxic working environment.

 Pagkalabas ko, agad naman akong sinalubong ni Paige ng cappuccino coffee. Alam na alam niya ang dapat niyang gagawin. Hindi ko alam kung nagpapaimpress lang siya sa akin o ganun talaga siya magtrabaho. Pero either sa reasons, I’m fortunate na hindi ko na kailangang magmandar ng magmandar para utusan siya sa kung ano ang dapat niyang gagawin. Like this, mas mapapahinga ko ang lalamunan ko. Mapapahinga ko ang sarili ko with all the mumbling.

While I’m heading back ako sa office ko sipping my cappuccino coffee, lahat ng staff na nadadaanan ko’y nagbabow sa akin. They all respect me, not JUST because I’m the CEO of the company that they’re working but also because of my family and ancestry. 

This empire that my family has built existed for several decades already. We started from being a single entity providing single service to the consumers to being the largest conglomerate in the Asia Pacific Region. Unlike before, Beaurlington Group is made up of several subsidiary companies leading in retail, investments in education, real estate, banking, telecommunications, water infrastructure, renewable energy, electronics, information technology, automotive, healthcare, and management and business process outsourcing.

That being said, kung sakaling malaman nila na dati akong hospitality man, alam ko kung ano ang magiging reaksyon nila. Pero, mabuti nalang at iba ang pangalan na ginamit ko noong hospitality man pa ako. Kasi kung ang totoo kong pangalan ang ginamit ko, magugunaw siguro ang mundo ko.

Mabuti nalang din ay brilliant but still naïve ang mga biographers ko. Hindi nila na-uncover ang tungkol sa part ng buhay ko na hindi ko naman totally pinagsisihan. Because of that certain point of my life, I met Saphire, the love of my life.

As I direct towards my office, I remember my very good friends. My friends Sophia and Rex have a baby now. Three years old na. Nasa Plipinas pa rin sila. Gusto ko na ngang bumalik sa bansa, namimiss ko na ang mga kaibigan ko at relatives ko roon.

Here in Australia, kasama kong pumunta dito sina Eurika at ang daughter ko, si Ceena Pervivian. Hindi ako ang nagbigay ng pangalan sa kaniya kung hindi ang mom niya. I never liked her birth, pero, kahit galit at nasusuklam ako sa ina niya, I can’t get off all of my anger towards my daughter. I can’t be mad at her. She’s innocent sa lahat ng mga kasalanang ginawa ko sa buhay. Sa kasalanan na ginawa ko at ng mom niya. Kaya naman, kahit wala sa plano ang pagkabuhay niya rito sa mundo, knowing that she’s mine, I’m trying to be a good father to her.

I fancy her because she’s cute. She’s five years old too. Sinasalubong niya ako whenever I visit their house. Yeah right, I’m not living with them. Sa hotel branch ng main company namin from London, dito ako nakatira. Da is managing it kaya naman libre na ako. He knows everything kaya hindi niya naman ako pinipilit na tumira kasama ang anak ko ang ang Nanay niya.

My mom and Da keep on asking whether I already found Saphire and my son. Kahit alam nilang anak ko si Ceena kay Eurika, masasabi kong hindi nila mahal ang anak ko sa kaniya. Even the slightest form of their love and affection, hindi nila binibigay kay Ceena. Alam kong dapat akong magalit, but I can never blame them kung magiging ganoon nalang ang pakikitungo nila sa anak kong babae.

Gusto nila si Saphire for me and therefore they despise Eurika. Alam din kasi nila ang ginawa ni Eurika when Saphire busted and confronted us sa may harap ng Luneta. For them, si Eurika ang protagonist sa istorya.

I can understand kung bakit excited na excited sila mom and da na mahanap ko na sila Saphire, because they too want to see her and my child. I think I just said it in an understated kind of way. Let me rephrase that. They’ve been dying to meet Saphire and most especially my son.

Dati naghire rin sila ng special agents just to find her pero pinigilan ko sila. I made the entire mistake that’s why ako dapat ang aayos sa gusot na pinasukan ko.

It even occurred to me na puntahan si Mr. Luther Ravens para itanong at magmakaawa sa kaniya tungkol sa lokasyon ng mag-ina ko but mom and da strongly dismissed the thought. Sinabi nila sa akin na the moment na malaman ng tatay ni Saphire na I’m a Beaurlington, paniguradong mas ilalayo niya sa akin ang mag-ina ko. Kaya naman, nagsariling sikap ako para lang mahanap sila.

Nasa may harap na ako ng office ng biglang tumunog ang phone ko.  Agad naman akong tumigil at pati na rin si Paige napatigil din. Kinuha ko ang phone ko sa may inside pocket ng coat ko at biglang nabuhayan ako ng dugo ng makita ko ang pangalan sa screen ng phone ko. Hindi ko maintindihan pero, parang bigla akong nanginginig at natitwitchy na sagutin ang tawag. Halong saya at excitement at may kaunting halo rin ng precaution ang dumadaloy sa buo kong katawan.

I unlock my phone at sinagot na ang tawag. My fingers are trembling, supporting my phone as I put it against my ear.

“Halter, what’s the news?”

Hindi ko matago sa boses ko ang mga nararamdaman ko. I even crack my voice halfway as I enter into my office for our private conversation. Hindi pa alam ng mga staffs ko ang tungkol sa mga anak ko. Wala silang alam. At wala akong balak na ipaalam sa kanila ang tungkol sa anak ko kay Eurika. Hindi dahil sa kinahihiya ko ito, kung hindi dahil sa ayokong magalit at mainis sa akin sila Da at Mom.

Syempre, dahil sa wealth ko, an article will be published all over the country kung ipapublic ko ang tungkol sa anak kong babae. At isa pa, bata pa lang siya, ayokong sundan siya palagi ng media kung saan man siya magpunta. I call it, yellow journalism. Iyong mga journalist na walang magawang matino sa buhay kaya ini invade ang privacy ng ilang mga tao.  

“Sir.” Kahit isang salita pa lang ang binibitawan niya, alam kong hindi magandang balita na ang idideliver niya sa akin kaya naman, my radiant expression suddenly transforms to a gloomy one.

“Go on,” hindi ko maitago sa boses ko ang bitterness na nararamdaman ko.

“Sir, the CCTV camera of Australia International Airport has spotted Ms. Saphire Ravens departing with a young boy in blue coat who I presume, was your son. The video footage I’ve got was recorded over two years ago. Hindi ko pa po malaman kung saan sila papunta since Noong chineck ko ang record ng mga departing passengers, hindi ko mahanap ang pangalan ni Ms. Saphire,” pagpapaliwanag niya.

Talaga ngang nagpalit siya ng pangalan. Bakit? Bakit ayaw niyang mahanap ko siya? Kahit na ayaw niya na akong makita, hahanapin ko pa rin siya. I’ve waited this long, susuko ba ako agad agad? Hindi ko magagawa iyon!

Bumuntong-hininga ako. How about the young boy’s name? Baka sakaling Beaurlington ang ginagamit na apelyido ng anak ko. Pero, my righteous self strongly doubts it. He stands dominantly from being seated on his chair and he’s acting like Zeus. He powers the lightning bolt on and throws it at my gut. The message lays hanging, are you nuts? Or you’re being obtuse? Tama siya, part of me seriously doubts it too. After what I did? Ipapangalan niya kaya sa anak ko ang apelyido ko? Imposible! But I’m hoping for it very dearly with my fingers crossed.

“How about the young boy? What’s his name?” desperadong desperado na tanong ko sa kaniya.

“I don’t know either sir. He’s not using both Ravens and Beaurlington surnames.” There! My worse doubt has been realized. Hindi niya nga pinagamit sa anak ko ang apilyedo ko. Galit nga siya sa akin.

“You said you have the list of all departing passengers during that time,” prompted I. Kakasabi niya lang noon. At least, may chance na talaga akong mahanap sila.

“Yes sir, I do.” Sagot niya as a matter-of-factly. Alam kong alam niya na ang ipapagawa ko sa kaniya and I’m sure as hell na gagawin niya iyon kahit pa imposible.

“Get all the names of those who were departing during that very moment. Track them. I’m sure we’ll be able to find her very soon,” with all my confidence and faith, sinabi ko iyon sa kaniya. I will find them. And when I do, I will not waste the time.

“As you wish Sir,” sinabi niya sa akin. Mahahalata sa boses niya na masya siya, alam niya kaseng masaya din  ako sa ibinalita niya sa akin. Kung mahahanap niya ang mag-ina ko before Christmas, ititriple ko ang midyear bonus niya. Pati na rin iyong holiday bonus niya.

“Okay. Call me immediately when you find them. Bye.” Pagmamandar ko sa kaniya at pagkatapos ay nagbuntong-hininga ako. I’m hurt by the fact that my son is not using my real name. Pero partly excited din ako. Pero, I can’t easily let go of the pain that’s stinging my heart.

Since closing time na rin, niligpit ko na lahat ng mga gamit ko at tinurn-off ang computer ko. Bahala na ang maintenance mag-off ng aircon dito. Inabot ko ang phone ko sa may dulo ng white glass table ko at lumabas na.

On my way down the building, like always, lahat ng mga employees ko nagbabow tuwing dumadaan ako. Minsan kapag nasa mood ako, nginingitian ko sila. Minsan naman kung wala ako sa mood, I just walk pass them like hindi ko sila nakikita.

Noong nasa may elevator na ako, some of the employees are starting to gather around. Since ayokong patigil-tigil ang elevator na papasukan ko, iyong elevator sa may gawing kanan ang pinasukan ko. When the elevator door pings open, I quickly step in and tap the key for the ground floor. Since mag-isa lang ako dito, I’m sure lahat ng mga thoughts na nahold back kanina ay marireminisce.

But, of all these thoughts, iyong fact na, hindi ginagamit ng anak ko ang apelyido ng dad niya ang mas nagbabother sa akin. Kahit gaano ko pa itanggi na okay lang sa akin, na siguro, kaya hindi apelyido ko ang pinagamit ni Saphire para sa anak ko is because wala ako sa tabi ng anak ko the day he was born, pero, the control freak in me can’t stand it. It hurts his pride. It hurts him so badly that he wanted to evaporate and succumbed to death.

I wanted to just think about happy thoughts but the pain of the fact that my son is not bearing my name is slowly grinding my heart to pieces. Knowing that, my drive of wanting to find them both peaks even more than before. God! Help me!