Feriha üzerinde dolaşan bakışların farkındaydı ama tek baktığı kişi kocası idi. Biliyordu demek. Oysa Ahmet beye söz verdirmişti kimseye söylememesi için. Nerden öğrenmişti ki?
Yavaşça ayağa kalktı. Kimseye bakmadan ve gözlerini pişmanlık akan siyahlardan ayırmayarak
"Bunu ilk ve son kez söylüyorum. Kimse bana acımasın. İyiyim ben. Ayrıca kalbin Mustafa beye ait olduğunu bilmiyordum. Nasıl hissettiğinizi bilmiyorum ama ben bu kalple mutluyum. Eminim kalbin sahibi çok iyi bir insandı." kafasını bu sefer Macit'e çevirdi. Gülümseyerek "Seni gördüğüm ilk anda sevmemin nedeni demek ki kalbimmiş abi. Baban seni çok seviyor. Tabi ben de" dedi. Macit yutkundu. Ağlamamak için zor tutuyordu kendini. Babasının kalbi uzun zamandır yanındaymış. Karmakarışıktı kafası. Duyguları gibi. Çok değer verdi
