รักสุดแสบ

|รักสุดแสบ| สายตาเหม่อลอยเอาแต่จดจ้องเหล่าเม็ดทรายค่อยๆเบียดเสียดกันลอดผ่านช่องที่แคบที่สุด นาฬิกาทรายที่แฟนหนุ่มซื้อให้สมัยช่วงโปรโมชั่นที่หมายถึงความรัก ประมาณหนึ่งชั่วโมงทรายก็จะหมด ยิ่งมองยิ่งปวดใจในสิ่งที่เจอมาพักหลังๆนี้ "ที่ร้านพอจะมีนาฬิกาทรายที่จับเวลาสัก365วันไหมปันปัน!?" เป๋าเป้เอื้อมไปหยิบมือถือมากดโทรหาอีกคนที่เกิดมาพร้อมกัน รู้จักกันดีที่สุด ยิ่งกว่าเพื่อน ยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น นั่นคือน้องสาวฝาแฝดของเธอเอง รอไม่นานปลายสายก็กดรับ ฝาแฝดที่นิสัยใจคอต่างกันราวฟ้ากับเหวมีอยู่จริงอย่างไม่ต้องร้องโอ้โห้ตกใจ คือฉันเเละปันปันแล้วหนึ่ง "พูดอะไรของเธออะเป้ ร้านปันขายดอกไม้นะ" ที่ถามไปแบบนั้นเพราะนาฬิกาทรายที่ตั้งเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงไม่เพียงพอสำหรับเธอเลยจริงๆ เป๋าเป้อยากจะตั้งเวลาแห่งความเจ็บปวดเอาไว้ เพราะชอบนาฬิกาทรายมาก ทั้งมีความหมาย ทั้งสำคัญกับตัวเธอ และนึกขัดใจที่ผัวจอมเจ้าเล่ห์เคยพ่นวาจาไว้ว่า 'นาฬิกาทรายของต้อง เอาไว้ให้เป้ดูวันเวลาที่เรามีความสุขด้วยกัน มันจะค่อยๆเป็นค่อยๆไป สิ้นสุดเม็ดทรายเม็ดสุดท้ายเมื่อไหร่ก็ขอให้นึกถึงต้องนะ เพราะนี่คือตัวเเทนของต้อง ต้องชอบนาฬิกาทรายมากๆ เลยอยากให้เป้ชอบด้วย' "เออโทษที ลืมๆ แล้วนี่ทำอะไรอยู่อะ?" ปันปันเปิดร้านดอกไม้ ช่วยคุณแม่ดูแลร้านเครื่องเพชร สวยหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า ปันปันกับแม่และยายเป็นหญิงไทยใจงามตื่นตีสามชอบนั่งพับเพรียบทำขนมไทย ร้อยพวงมาลัยเข้าวัดอะไรทำนองนั้น อ้อ ยังมีพี่ป้องที่แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว เป็นหมอเหมือนพ่อ สองหญิงบอบบางจึงขอยกโรงพยาบาลให้คุณพี่ดูแลไปเลยแบบหวานๆ เพราะคงไม่ไหว ไม่ได้เรียนมาและไม่สนใจจะเรียน เมื่อก่อนบ้านของคุณยายถูกสร้างไว้ข้างๆกัน คุณพ่อของฉันคือคุณกวินทายาสโรงพยาบาลเอกชนในตอนนั้น ที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในตอนนี้ รวยแบบเว่อร์แบบปั๊วปังมาก เป็นฝ่ายย้ายเข้ามาอยู่กับศรีภรรยาเสียเอง แต่ตอนนี้บ้านฉันรวยมากจนมีบ้านหลังใหม่ราวกับคฤหาสน์ราวกับบ้านทรายทอง แต่ฉันไม่อยู่เพราะย้ายมาอยู่กับผัวที่เพนส์เฮ้าท์ แบบนี้แล้วก็ทำให้คิดถึงบ้านเก่า บ้านคุณยาย คิดถึงคนที่ไม่อยู่แล้ว คิดถึงคุณยายที่สุดเลย ทว่าคิดถึงแต่ไม่ค่อยชอบอยู่ในกฎเกณฑ์ของคุณยาย นั่นก็คือการสอนมารยาทการพูด การแต่งกาย ทุกอย่างเอฟเวอร์นี่ติงจิงกาเบลเลยอะ ซึ่งฉันคัดค้านหัวชนฝาเพราะที่กล่าวมาข้างต้นไม่ใช่ตัวตนของเป๋าเป้ผู้เลอโฉมคนนี้เลยแม้แต่น้อย ฉันนิสัยผ่าเหล่าผ่ากอ คุณแม่บอกว่าฉันนิสัยเหมือนคุณลุงมานพที่ตอนนี้เป็นอาจารย์สอนการแสดงละครเวทีอยู่กับเหล่าดาราเซเลบโน่น อันที่จริงฉันก็เคยรับงานถ่ายแบบแต่ช่วงนี้ตามติดชีวิตผัวจนไม่ว่างเลยจริงๆ "คลิปเด็ดประเด็นร้อนนะสิที่ทำให้ฉันซมอยู่แบบนี้!" "อีกแล้วเหรอเป้ เกินไปไหมอะ?" "ฉันมีขีดจำกัดของฉันอยู่หรอกน่า อย่าห่วงเลยน้องรัก เชื่อหัวไอ่เรืองเถอะ!" เอ่ยติดเล่นอย่างฝืดสุดๆ ไม่มีเสียงหัวเราะไล่หลังจากใครทั้งนั้น "เฮ้อออ!" ปันปันถอนหายใจพรืดยาวเพราะไม่เคยเชื่อพี่สาวจอมติดตลก เป๋าเป้เป็นคนอารมณ์ดี พอมีเรื่องทุกข์ใจก็ปกปิดบังเอาไว้ ยิ่งทำให้น่าเป็นห่วงมากขึ้น ถึงแม้ภายนอกอาจจะดูเข้มแข็งเพียงใดก็ตาม ก็มีแต่ปันปันเท่านั้นที่เข้าใจและดูออกตามสายสัมพันธ์ที่คลานตามกันมา "ไม่รบกวนแล้วย่ะ วางละนะน้องรักของพี่ จุ๊บๆ!" นอกจากจะมีนาฬิกาทรายอยู่ตรงหน้า ยังมีแลปท็อปอยู่ข้างกัน โชว์วีดิโอที่มีเครื่องหมายสามเหลี่ยมในการหยุดสต็อปคลิปวีดิโอเอาไว้ คลิปของต้องกับผู้หญิงคนอื่น ถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตาบวมช้ำจนไม่รู้จะช้ำอย่างไร มือเรียวผอมกดหน้าจอแล็ปท็อปลงแล้วลุกขึ้นยืนกัดเล็บเรียวสวยไปอย่างคิดไม่ตก เธอเป็นหนูติดจั่นแบบนี้ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ... เป๋าเป้เป็นผู้หญิงที่สวย เพอร์เฟค อย่างไม่ต้องง้อชายใด แต่สำหรับคนที่เธอรักเพียงคนเดียวคือต้อง อคิรา เธอทั้งง้อและรัก หวงตัวเป็นเกลียว จนมาวันนี้ได้ทบทวนแล้วว่าจะให้เวลาต้องแฟนหนุ่มเพียงหนึ่งปีเท่านั้นในการปรับปรุงตัว ฟังดูสิ้นหวัง...แต่เพราะคำว่ ารักจึงยอมทุกอย่าง เธอก็เพิ่งจะเข้าใจก็วันนี้