Tatiana
NANGINGINIG ang aking katawan habang naglalakad papasok ng silid na kinaroroonan ni Chaos.
Para akong maiiyak pero at the same time ay masaya rin dahil nakikita ko siya sa harapan ko ngayon.
Hindi ako nawalan ng pag-asa na buhay si Chaos kahit na ang lahat ay tila ba sinasabi na sa aking patay na ito at sumuko na sa paghahanap sa kanya.
Chaos…
Nararamdaman ko ang patulo ng luha sa pisngi ko. This time, hindi dahil sa matinding bigat ng dibdib ko kung hindi dahil sa tuwa. Masaya akong makita si Chaos.
Gumalaw ang ulo ni Chaos. Siguro ay kanina niya pa naririnig ang ingay namin.
Dahan-dahan siyang lumingin sa may direksyon namin. Alam ko na nakita niya ako pero dahan-dahan na kumunot ang noo niya.
“Who’s there?”
Natigilan ako nang magtanong siya. Bakit niya itatanong ganoon
