“Ay, sorry. Babalik na lang ako sa ibang araw.”
Nanigas ang likod ni Apollo. Kilala niya ang boses na iyon. Si Ahtisa!
Mabilis siyang tumindig at napaigik pa siya nang tumama ang balakang niya sa gilid ng mesa. “Oh, f*ck!” pagmumura niya, dahil sa pagguhit ng sakit. Pero kinalimutan niya ang sakit at malalaki ang hakbang na tinalon ang pinto. Halos madapa pa siya sa pagmamadali.
Binuksan niya ang pinto, na sa sobrang lakas ay napaisip siya kung muntik ba iyong matanggal sa bisagra.
“Wait!” tawag niya kay Ahtisa, nakalingkis ang pagkataranta sa boses niya.
Nakatalikod na ito.
Lumingon ito sa kanya, kumunot ang noo, tapos ay napalingap ito sa paligid. Wala namang ibang estudyante sa hallway na iyon. Malayo rin ang mga classrooms sa bahaging iyon ng eskuwelahan. Puro offices ang nando
