NAUGHTY BRIDE FOR THE COLD CEO

Nanginginig yung kamay ko. Hindi sa takot. Sa galit. Dalawang oras na akong nakaupo sa leather chair sa loob ng penthouse office ni Xander Monteverde. 50th floor. Makati CBD. Pag bumaba ka ng konti, tao ka na lang na langgam. Pero siya? Nakaupo lang dun sa swivel chair niya, nagpi-flip ng ballpen. Gwapo. Hayop. Mayaman. Walang kwenta magmahal. "Five million pesos, Ms. Santos." Boses niya malamig. Walang emosyon. Parang nag-oorder lang ng kape. "Isang pirma lang. One year contract marriage. Tapos free ka na." 24 na ako. Dapat kaya ko na 'to mag-isa. Pero habang tinititigan ko yung kontrata sa harap ko, gusto kong tumawa. At umiyak. Sabay. 5M. Yun lang kailangan ko para sa chemo ni Nanay. Stage 3 breast cancer. Third session na next week. Pag hindi kami nakabayad, tanggal kami sa hospital. "Contract marriage?" Tiningnan ko siya diretso sa mata. Red lipstick ako ngayon. Armor ko 'to. "Ano ako sayo, Xander? Breeding machine?" Umangat yung sulok ng labi niya. Half-smirk. Yung tipo ngiti na nakakainis kasi ang gwapo. "You're a business partner, Ms. Santos. Nothing more." Inilapag niya yung ballpen. "Lola ko is dying. Gusto niya ng apo sa tuhod. Ako? Ayoko magmahal. Pero ayoko rin siyang ikamatay sa disappointment." "So ako yung nahanap mong solusyon?" Tumawa ako. Walang tunog. "Desperate ka rin pala, Mr. Monteverde." "Desperate enough to pay five million for a wife who won't bore me." Tumayo siya. Ang taas. 6'1 siguro. Ako 5'4 lang, naka-heels na ko pero pangit pa rin tignan mula sa baba. "I did my research, Aira. You're smart. You're broke. And you're angry enough to survive me for one year." Napalunok ako. Paano niya nalaman pangalan ko? Stalker ba 'to? "Anong kapalit ko dun sa 5M?" Tanong ko. Pinipilit kong steady boses ko. "s*x? Kasi kung yun, hindi tayo magkakasundo. Virgin pa rin ako, Mr. Monteverde. At plano kong mamatay na virgin." Nag-freeze siya ng isang segundo. Tapos tumawa. Tunay na tawa. Hindi yung plastic na tawa ng mga CEO sa TV. "Relax. Hindi kita pipilitin." Lumapit siya sa bintana. Nakaturo likod niya sakin. Ang lapad ng balikat. Ang perfect ng tayo. "Separate rooms tayo. Separate beds. Hold hands lang pag may family event. Kiss sa pisngi pag may camera. That's it." "Tapos after one year?" "Divorce. 2M pa dagdag sayo. Signing bonus para sa abala." Lumingon siya sakin. Asul yung mata niya. Asul na parang dagat nung bagyo. Maganda. Pero nakakalunod. "Deal?" Tinitigan ko yung kontrata. 50 pages. Legal terms. Nakakalula. Pero yung huling page lang naman importante. Yung may line para sa pirma ko. 24 na ako. Strong daw ako sabi nila. Confident daw ako. Pero ngayon lang ako nanghina. "Nanay ko..." Bulong ko. "Stage 3. Kailangan niya ng chemo. Every week." "I know." Hindi siya lumapit. Pero ramdam ko yung titig niya. "That's why I chose you, Aira. You're not desperate enough to sell yourself. You're desperate enough to fight for someone else. I respect that." Napapikit ako. Isang pirma lang. Isang taon lang ng pagpapanggap. Tapos buhay na ulit si Nanay. Pero pag pumirma ako, asawa na ako ni Xander Monteverde. Lalaking kinasusuklaman ko simula nung sinira niya yung company ni Papa 5 years ago. Small world. Malupit si Lord. "Conditions ko." Tiningnan ko siya ulit. Chin up. Red lipstick. Naughty bride mode: activated. "Una, hindi mo ako pagagalawin. Kahit anong mangyari. Pangalawa, pag may tinanong si Lola mo, ako sasagot. Hindi ka pwede mag-cut in. Pangatlo..." "Yes?" Kunot noo niya. "Pangatlo, bawal kang magmahal sakin. Kasi hindi rin kita mamahalin. Deal?" Tahimik siya ng tatlong segundo. Tapos ngumisi. Yung ngising nakakaba. "Deal, Mrs. Monteverde." Kinuha niya yung ballpen. Inabot sakin. "Welcome to hell." Hinawakan ko yung ballpen. Nanginginig pa rin kamay ko. Pero ngayon, hindi na sa galit. Sa takot. Isang pirma. Isang taon. Isang asawang hindi ko mahal. At isang pag-ibig na bawal mabuo. "Pirma na, Aira." Bulong niya. Malapit na boses niya sa tenga ko. Amoy expensive cologne. "Before I change my mind." At pumirma ako. Aira Santos. Ginang. Asawa. Naughty bride for the cold CEO. Wala na akong atrasan. Pagkalagda ko, para akong tinangay ng hangin. Hindi hangin ng tagumpay. Hangin ng pagkatalo. Kinuha ni Xander yung kontrata. Tiningnan niya yung pirma ko ng tatlong segundo. Hindi ko mabasa yung mukha niya. Walang emosyon. Walang galit. Walang saya. Blank lang. "Congratulations, Mrs. Monteverde." Inilapag niya yung kontrata sa mesa. Tapos tinulak niya pabalik sakin yung copy ko. "Your copy. Basahin mo ulit pag may time ka. Para alam mo kung hanggang saan lang karapatan mo sakin." Mrs. Monteverde. Naninibago pa rin tenga ko. Kanina Aira Santos lang ako. Ngayon asawa na ako ng lalaking sinisiraan ko sa utak ko every night bago matulog. "Anong susunod?" Tanong ko. Pinipilit kong matatag boses ko. Pero ramdam ko yung pamumula ng pisngi ko. Red lipstick lang tumatago sakin ngayon. "Bukas, 8AM sharp. Wedding." Simpleng sagot niya. Parang nagse-set lang ng meeting. "Civil lang. Sa city hall. Wala akong time sa malaking kasalan. Lola ko lang pupunta. Siya lang naman importante." "8AM?" Napataas kilay ko. "Xander, tao ako. Kailangan ko matulog. Mag-ready. Magpaka-bride kahit fake lang to." "Then matulog ka ngayon." Tumingin siya sa relo niya. Patek Philippe. 2M siguro yun. "May 12 hours ka pa. Sapat na yun para sa babaeng desperado." Desperado. Sakit nun. Pero totoo naman. Kaya hindi ako sumagot. "Driver ko ihahatid ka sa condo mo." Kinuha niya yung phone niya. "Ipaalam mo na sa nanay mo. Sabihin mo ikakasal ka. Pero wag mo sabihin na contract lang. Iwasan natin siya ma-stress." Tumango ako. Hindi kasi ako makapagsalita. Pag nagsalita ako ngayon, baka umiyak ako. At ayoko umiyak sa harap ni Xander Monteverde. Weakness yun. "One more thing." Huminto siya bago lumabas ng office. Nakatayo lang siya dun, nakatalikod sakin. "Bawal kang umasa, Aira. Hindi ako mabuting asawa. Hindi ako marunong magmahal. Hindi ako magbabago for you. One year lang to. Tapos kalimutan mo na pangalan ko." Lumingon siya sakin. Asul yung mata niya. Pero this time, hindi bagyo. Ice. Malamig. Walang lalamunin. "Clear tayo?" Pinilit kong ngumiti. Yung ngiting pilit. Yung ngiting sinasabi ng mga babae pag ayaw nilang makita yung lungkot. "Clear, Mr. Monteverde." Tumayo ako. Inayos ko yung suot kong red dress. Armor pa rin. "Don't worry. Hindi ako clingy. Hindi ako mangangarap. One year. 5M. Tapos goodbye." "Good." Tumango siya. "I like you already, Aira. You're honest. Rare yun ngayon." Paglabas ko ng office niya, para akong binuhusan ng malamig na tubig. 50th floor. Elevator. Tahimik lang ako habang bumababa. Yung reflection ko sa salamin ng elevator... hindi na si Aira Santos yun. Si Mrs. Monteverde na. Pagdating ko sa lobby, may nakaabang na black SUV. May driver naka-uniform. "Ma'am." Yumuko siya sakin. "Si Sir Xander po nagutos. Ihahatid ko po kayo." Tumango lang ako. Pagpasok ko sa kotse, amoy leather at pera. Yung pera na kinuha ko kapalit ng kalayaan ko. Hinawakan ko yung kontrata sa bag ko. 50 pages. Pero isang pirma lang nagpabago ng buhay ko. Nanay. Patawad. Kailangan kitang mabuhay. Kahit ibenta ko kaluluwa ko sa demonyong si Xander Monteverde. Pagdating ko sa maliit naming apartment sa Tondo, tulog na si Nanay. Payat na siya. Namumutla. Pero ngumiti pa rin nung nakita ako. "Aira anak, kamusta interview?" Bulong niya. Mahina na boses niya dahil sa chemo. Tiningnan ko siya. Tapos yung kontrata sa bag ko. Ngumiti ako. Pinakamalawak na ngiti na nagawa ko ever. "Ma, may good news ako." Lumuhod ako sa tabi ng higaan niya. Hinawakan ko kamay niya. Malamig na. "Ikakasal na ako bukas." Nagliwanag mata ni Nanay. Kahit sandali lang. "Talaga anak? Sino yung lalaki? Mabait ba? Mayaman ba?" "Mayaman, Ma." Tumawa ako. Pero mapait. "Billionaire CEO. Aalagaan ka na namin. Hindi ka na magwo-worry sa hospital bills." Hindi ko sinabi na contract lang. Hindi ko sinabi na isang taon lang. Hindi ko sinabi na lalaking kinasusuklaman ko. Bukas, 8AM. Kailangan ko na maging Mrs. Monteverde. At habang nakahiga ako sa maliit kong kwarto, niyayakap ko yung wedding dress na irerenta ko bukas. White. Simple lang. Hindi pangprinsesa. Pangkontrata lang. "Xander Monteverde..." Bulong ko sa dilim. "Game ka? Kasi ako, handa na ako sa impyerno mo." Isang taon lang. Kaya ko yun. Kaya ko... diba? Pero bakit ngayong gabi, habang tinititigan ko yung kisame, unang beses akong natakot na baka... baka mahulog ako sa demonyong pinipirmahan ko? ...Minsan, naiisip ko kung anong meron sa likod ng ngiti ni Xander. Bawat pangako na ibinubulong niya, kahit gaano kaakit-akit, ay may dalang takot na tila unti-unting umaakyat sa aking dibdib. Kung hindi ko maiiwasan ang mga pangarap na ito, paano ko haharapin ang hinaharap na kasama siya?