Kainin Mo Ako, Syd (SSPG)

CHAPTER 1 Third Person POV Nasa veranda ng malawak na mansion ni Isidro "Syd" Vander sa Tagaytay, tanaw ang napakagandang view ng Taal Lake. Malamig ang hangin at tila naghahanda na ang araw para lumubog. Ngunit hindi ang tanawin ang laman ng isip ni Syd ngayon. Mas mabigat ang usapin ng negosyo, at kausap niya ang kanyang mga magulang—si Henrietta at Conrad Vander—parehong nasa kanilang 60s, ngunit halata sa kanilang postura at kilos ang hindi pagtigil sa pagiging aktibo sa kanilang kompanya. Si Henrietta ay naka-upo sa isang malambot na silya, hawak ang isang tasa ng kape habang pinapanood ang bawat galaw ng anak. Si Conrad naman ay nagbabasa ng mga papeles, may kaunting kunot sa noo, tila iniisip kung paano papayuhan si Syd sa kanilang usapan. “Daddy, I know what you’re going to say,” biglang sabi ni Syd, nakatayo sa harapan ng magulang, kamay nakasalumbaba. "But I don’t think we should expand just yet." Si Conrad ay nagtaas ng isang kilay, ngunit hindi nagsalita agad. Sa halip, nagbuntong-hininga muna ito at saka tumingin kay Henrietta bago muling tumingin sa anak. "You've been hesitant about this for months now, Syd," sabi ni Conrad, malamig ngunit may bahid ng malasakit ang boses. “You need to understand, the company is at a turning point. We cannot afford to be stagnant.” “Your father is right,” sabat ni Henrietta, mababa ang tono ngunit puno ng determinasyon. “This opportunity will not come again. Expanding into Southeast Asia is the future, anak. If we don’t move now, someone else will.” Huminga ng malalim si Syd. Alam niyang tama ang mga magulang niya, pero iba ang pakiramdam niya rito. Hindi siya natatakot sa expansion; ang mas iniisip niya ay kung kaya nga ba ng kompanya na harapin ang mga risk na kasama ng hakbang na ito. "Mommy, I get it. I really do," sagot ni Syd, naglakad-lakad sa veranda habang iniisip kung paano ipapaliwanag ang nararamdaman. “But the numbers don’t look that good right now. Sure, we've been profitable, but the margins are thinner than they were last year. And with the global economy being so volatile, isn't it better to stabilize before we move into such an aggressive market?” “Ikaw ang nagpapatakbo ng kompanya ngayon, Syd,” sabi ni Henrietta, lumalim ang boses. “But don't forget, your father and I have seen these cycles before. Risk is part of the game. Without it, there’s no growth.” “You can't always wait for perfect conditions,” dagdag ni Conrad. “If you keep waiting, you might miss the opportunity entirely.” “I’m not waiting for perfect conditions, Daddy,” sagot ni Syd, bahagyang tumataas ang tono ng boses. “I’m waiting for sustainable growth. I don't want us to stretch too thin. We already have operations in Hong Kong and Singapore. Moving into markets like Vietnam and Indonesia—those are different beasts. The logistics alone will be handled,” putol ni Conrad, tinanggal ang salamin sa mata at isinantabi ang mga papeles. “We’ve done our homework, Syd. The groundwork has been laid. I trust that you’ll make it work.” “I trust myself too,” sabi ni Syd, pinipilit maging kalmado. "But trust doesn't mean jumping without looking first. Expanding too fast has killed companies bigger than ours." Nagkatinginan si Henrietta at Conrad. Pareho silang nagpalitan ng tingin, tila may iniisip ngunit hindi agad nagsalita. “Anak, alam namin na iba ang style mo sa pamumuno kaysa sa amin,” malumanay na sabi ni Henrietta. “You’re more cautious. And that’s fine, we respect that. But there comes a time when you need to take a leap. Your father and I, we built this company from the ground up, and there were moments we had to take risks that scared us.” “Exactly,” sabi ni Conrad, sumang-ayon kay Henrietta. “When we moved into Europe, people thought we were crazy. We barely had enough capital, but we took the risk. And look where it got us.” “It’s not the same,” sabi ni Syd, napapailing. “The market then was different. Now, it's far more unpredictable. What if the political landscape in Southeast Asia changes? What if tariffs suddenly rise? We have to think about the long-term impact of these decisions.” “Then what do you propose?” tanong ni Conrad, diretso ang tingin kay Syd. "You don’t want to expand, fine. But what’s your alternative?" Napahinto si Syd. Alam niyang kailangang may solusyon siyang ilatag, hindi lang puro pag-aalinlangan. Hindi lang ito tungkol sa pagtutol sa expansion. Gusto niyang magtagumpay ang kompanya, pero sa tamang paraan. “I think we should focus on strengthening our current markets first,” sagot niya matapos ang ilang saglit na pag-iisip. “Let’s double down on what we already have in Hong Kong and Singapore. Improve efficiency, cut unnecessary costs, and build stronger relationships with our existing clients. Once we’ve secured those foundations, we can revisit the idea of expanding. Hindi kailangan biglain lahat.” Tahimik ang magulang ni Syd. Kita sa mukha ni Conrad na iniisip niya ang sinabi ng anak. Si Henrietta naman ay tila hindi kumbinsido ngunit bukas sa naririnig. “Your strategy isn’t without merit,” sabi ni Conrad, tumango-tango. "But you have to remember, growth doesn't wait. The competition is always moving. Strengthening is good, but if you don't grow, others will surpass you." “We’ll grow,” sagot ni Syd, determinadong ipaglaban ang paniniwala. “But we’ll do it in a way that ensures we last. We don’t need to be the fastest. We just need to be the smartest.” “I hope you're right, anak,” sabi ni Henrietta, nakangiti nang bahagya. “This company has survived because of our ability to take risks, but I trust you. Just remember, sometimes the biggest risk is not taking one at all.” Sumandal si Syd sa pader ng veranda, tumingala sa langit habang iniisip ang bigat ng kanilang usapan. Alam niyang tama ang mga magulang niya, pero may bahagi rin ng sarili niya na gusto ring pakinggan ang instinct na nagsasabing mag-ingat. “Let’s revisit this after I’ve reviewed the latest numbers,” sabi ni Syd sa wakas, bumuntong-hininga. “Maybe we can find a compromise.” Tumango si Conrad at Henrietta, na tila tanggap ang desisyon ng anak. Ngunit alam nilang hindi pa tapos ang usapan. Sa mundo ng negosyo, ang bawat desisyon ay may kabuntot na peligro, at si Syd, kahit may alinlangan, ay handang harapin ito—sa sariling paraan. Sa kabila ng kanyang kayamanan at kapangyarihan, si Isidro "Syd" Vander ay kilalang tahimik at seryosong lalaki. Hindi siya ang tipong ipinagmamalaki ang kanyang mga ari-arian o ang impluwensya ng kanilang pamilya. Mas pinipili niyang magtrabaho nang tahimik, magplano nang maingat, at gawin ang mga bagay ayon sa tamang taktika kaysa sa mabilisang kilos. Habang nagmumuni-muni sa veranda, muling pumasok sa isip ni Syd ang mga salita ng kanyang mga magulang. May punto sila. Minsan, pakiramdam niya, masyado siyang nagiging maingat—masyadong nakatuon sa bawat maliit na detalye. Pero paano nga ba niya mababalanse ang panganib at pagiging praktikal? Paano niya mapapanatili ang pag-angat ng kompanya nang hindi isinusugal ang lahat ng kanilang pinaghirapan? “Mommy, Daddy,” nagsalita muli si Syd, ngunit sa pagkakataong ito ay mas malumanay ang tono niya. “I’m not dismissing your experience. Alam kong marami na kayong napagdaanan at nalagpasan. But you have to understand, times have changed. The global landscape is different. The risks now aren’t the same as they were before.” “We know that, anak,” sagot ni Henrietta, tumango habang iniinom ang natitirang laman ng kanyang tasa ng kape. “But some principles remain. You cannot avoid risk entirely.” “Hindi mo kailangang magmadali,” dagdag ni Conrad, nagiging mas malumanay rin ang tono. “Pero, Syd, ang takot sa risk ay madalas nauuwi sa pagkawala ng pagkakataon. That’s something you need to remember.” Napatigil si Syd, napansin niyang paulit-ulit na bumabalik ang usapan sa risk. Iyon ang laging punto ng kanyang mga magulang—na walang progreso kung walang panganib. Pero sa kanyang isip, hindi iyon sapat na dahilan para magpadalus-dalos. "I'm not afraid of risks," sagot ni Syd, napapailing. "What I’m concerned about is reckless risk. There's a difference. Kung magpapakalat tayo ng resources nang walang maayos na plano, paano natin masisigurong magtatagumpay tayo sa expansion? Expanding for the sake of expanding isn’t a strategy." “I see your point,” ani Henrietta, huminga ng malalim bago muling nagsalita. “But you also need to consider that we cannot always wait for the perfect moment. Walang perfect time, Syd. Kung palagi tayong maghihintay ng tamang panahon, maaaring maiwanan tayo ng ibang kompanya. And that’s a risk you might be too willing to take.” Napangisi si Conrad at tumango sa sinabi ng asawa. "Your mother’s right. Sometimes waiting is the biggest risk of all. Hindi mo pwedeng kontrolin ang lahat ng factors, anak. But what you can control is how you respond to them." Nakatitig lang si Syd sa malayo, tahimik na iniisip ang mga salitang binitiwan ng kanyang mga magulang. Alam niyang may katotohanan sa kanilang sinasabi, ngunit gusto niyang gawin ang lahat nang tama—hindi dahil lang sa pressure ng pagkakataon, kundi dahil iyon ang tamang hakbang para sa kompanya. Hindi siya kailanman naging impulsive; iyon ang dahilan kung bakit siya piniling mamuno ng mga magulang niya. "Let me think about it," sabay bigkas ni Syd, huminga nang malalim. "I’ll review the numbers, maybe there’s a middle ground that we can work on. But I’m not committing to anything yet." Tumango si Conrad, nakangiting bahagya, tanda ng paggalang sa desisyon ng anak. Si Henrietta naman ay tumayo mula sa kanyang kinauupuan at lumapit kay Syd, marahang itinapat ang kanyang kamay sa balikat ng anak. “We trust you, Syd,” sabi ni Henrietta, may kabigatan sa bawat salita. “You’ve always been smart and careful. Just don’t let fear dictate your choices, anak. This is your company now. It's your legacy as much as it is ours.” Syd felt the weight of her words. Totoo nga, nasa kamay niya ngayon ang legacy ng pamilya. Sa loob-loob niya, naramdaman niya ang responsibilidad na dala ng mga salitang iyon. Hindi na siya basta anak ng mayamang pamilya—siya na ang mukha ng kompanya, ang taong tinitingala ng kanilang mga empleyado at partners. “I understand, Mommy,” sabi ni Syd, ang boses ay puno ng determinasyon. “I’m not afraid. I just want to make sure that we make the right decisions. If we do this, I want us to succeed, not just survive.” “Yes, that’s the spirit,” sabat ni Conrad, muling ibinalik ang salamin sa kanyang mga mata at tinignan ang mga papeles sa kanyang harapan. “And you will, anak. You always do. But remember, it’s not just about numbers and strategies. It’s also about instincts. Trust your gut.” “That’s something you’ve always had a good sense of,” dagdag ni Henrietta, umupo ulit at muling humigop ng kape. “Your instincts. You’re more like your father than you realize.” Syd couldn’t help but smile at the remark. In many ways, alam niyang mas katulad siya ng kanyang ama—tahimik pero mapanuri, hindi basta-basta nagpapadala sa emosyon o external pressure. Ngunit alam din niyang may bahagi siya na katulad ng kanyang ina—malambot ang puso, at laging iniisip ang kapakanan ng bawat isa, hindi lang ang bottom line. "Thanks, Mommy. Thanks, Daddy," tugon ni Syd, bahagyang ngumiti habang tumingin sa malayo, sa tanawin ng Taal Lake na unti-unting natatabunan ng lumulubog na araw. "I’ll take everything you’ve said into account. But for now, let me handle this in my own way." Tumango si Conrad at muling bumalik sa kanyang mga papeles, tila tanggap na ang anak nila ang dapat magdesisyon. Si Henrietta naman ay tahimik na pinagmasdan si Syd, kitang-kita ang pagmamalaki sa kanyang mga mata. “Always in your own way,” sabi ni Henrietta, may bahid ng pagmamalaki sa kanyang boses. “That’s what makes you different, Syd. And that’s what makes you great.”