Kainin Mo Ako, Syd (SSPG)

"Lihim na Pagtingin"

CHAPTER 3

Sa araw-araw na pag-ikot ng buhay sa mansion, tahimik na nangyayari ang isang bagay na hindi alam ni Olivia "Liv" Fernandez—ang lihim na pagtingin ni Syd Vander sa kanya. Sa kabila ng propesyonal na relasyon nila bilang amo at katulong, may mga pagkakataon na hindi maipaliwanag ni Liv ang mga sulyap ni Syd na tila may mas malalim na ibig sabihin.

Isang araw, habang abala si Liv sa kanyang mga gawain sa kusina, tinawag siya ni Syd mula sa kanyang opisina.

“Liv, can you come here for a moment?” tawag ni Syd, ang tono ng kanyang boses ay naglalaman ng hindi maipaliwanag na kabigatan.

“Sure, Sir Syd,” sagot ni Liv, na agad na iniwan ang kanyang ginagawa at pumunta sa opisina ng kanyang amo. Habang siya ay naglalakad, iniisip niya ang dahilan ng pagtawag sa kanya—marahil ay may kailangan siyang ayusin o isang update na ibibigay.

Pagdating niya sa opisina, nakita niyang nakaupo si Syd sa kanyang mesa, ang mga dokumento ay tila hindi pa rin tapos. Tumingin si Syd sa kanya, at sa sandaling iyon, tila may hindi maipaliwanag na tingin sa kanyang mga mata.

“Liv, may kailangan lang akong itanong sa iyo,” sabi ni Syd, nang hindi inaalis ang tingin sa kanya. “Nais kong malaman kung may mga updates sa mga gawain sa bahay. Kumusta ang lahat?”

“Opo, Sir Syd,” sagot ni Liv, na nagbigay ng maliit na ngiti. “Lahat ay maayos. Ang mga schedule ng laundry at groceries ay walang problema. Wala rin pong mga isyu sa mga supplies.”

“Good,” sabi ni Syd, ngunit may halong pag-aalala sa kanyang boses. “Kung may mga kailangan ka o may mga issues na lumalabas, ipaalam mo agad sa akin.”

“Opo, Sir,” tugon ni Liv, na nagpatuloy sa pag-aasikaso ng mga papeles sa mesa ni Syd. “Kumusta po ang araw ninyo?”

“Okay naman,” sabi ni Syd, na muling tiningnan si Liv. “Actually, Liv, may mga bagay akong nais sanang itanong sa iyo nang personal. May plano akong magbigay ng maliit na pagdiriwang sa weekend. Gusto mo bang sumama?”

Nagulat si Liv sa alok na iyon. Bagaman hindi niya inaasahan, agad niyang inisip na baka ito ay isang simpleng pakikilahok sa event ng bahay. “Saan po ang pagdiriwang, Sir?”

“Sa mansion mismo. Simple lang, ngunit gusto ko sanang makasama ang mga tao sa bahay sa isang maliit na kainan,” paliwanag ni Syd. “Nais ko rin sanang makilala ang mga tao sa mas personal na antas.”

“Salamat po sa imbitasyon, Sir Syd,” sagot ni Liv, na hindi makapaniwala. “Siyempre, sasama po ako.”

“Maganda,” sabi ni Syd, na hindi maikubli ang isang bahagyang ngiti sa kanyang labi. “Ang pagdiriwang ay magsisimula ng alas-syete ng gabi. Ipaalam ko sa iyo ang iba pang detalye mamaya.”

“Salamat po, Sir,” sabi ni Liv, na nagbigay ng isang huling ngiti bago umalis sa opisina.

Habang naglalakad palabas, napansin ni Liv ang hindi pangkaraniwang kabigatan sa mga sulyap ni Syd. Hindi niya maipaliwanag ang pakiramdam, ngunit tila may kung anong naiwan sa kanyang isipan. Ang pag-aalinlangan kung tama ba ang kanyang hinala, at kung ano ang ibig sabihin ng alok na iyon.

Ang weekend ay dumating, at ang maliit na pagdiriwang ay ginanap sa mansion. Ang buong bahay ay pinalamutian ng mga magaganda at simpleng dekorasyon. Ang mga pagkain ay magaganda at maayos na inayos. Si Liv ay nagbihis ng maganda, isang simpleng eleganteng damit na ginamit niya para sa okasyong ito. Habang siya ay nag-aayos ng kanyang sarili, naisip niya kung paano magpapakita sa pagdiriwang na ito—at kung ano ang mga inaasahan niya mula dito.

Pagdating ng gabi, ang mansion ay puno ng mga tauhan at ilang kaibigan ni Syd. Nagbigay si Syd ng isang maikling talumpati, pinasalamatan ang lahat ng kanilang dedikasyon at pag-aalaga sa mansion. Si Liv, bagaman hindi siya parte ng pangunahing grupo ng mga kaibigan, ay naroroon at nag-enjoy sa simpleng kainan.

“Liv, come over here,” tawag ni Syd mula sa kabilang dulo ng lamesa. “May gusto akong sanang pag-usapan sa iyo.”

Lumapit si Liv, na may kasamang kaba at kasabikan. Ang kanyang pakiramdam ay nangingibabaw—ang pag-aalinlangan at ang isang lihim na damdamin na hindi niya maipaliwanag.

“Sir Syd,” bati ni Liv, na nagbigay ng magiliw na ngiti habang umuupo sa tabi ni Syd. “Ano po ang nais ninyo?”

“Nais ko lang sanang makilala ka ng mas mabuti,” sabi ni Syd, ang boses niya ay naglalaman ng seryosong tono. “Hindi ko naitatanong dati, pero gusto kong malaman ang higit pa tungkol sa iyo. Ang iyong mga plano sa hinaharap, ang iyong pamilya, ang mga pangarap mo.”

Nagulat si Liv sa tanong na iyon. “Ang aking pamilya po ay nasa probinsya,” sagot niya. “Nagtatrabaho po ako para sa kanila. Ang pangarap ko po ay makatulong sa kanila at makapag-ipon para sa mas magandang kinabukasan.”

“Ang ganda ng iyong pangarap, Liv,” sabi ni Syd, na tila nag-iisip ng malalim. “Nais kong malaman mo na napapansin ko ang iyong pagsisikap. Hindi lang ito para sa trabaho, kundi para sa mga tao sa paligid mo.”

“Maraming salamat po, Sir Syd,” sagot ni Liv, na hindi maikubli ang kaunting kaba sa kanyang boses. “Ang lahat ng ginagawa ko ay para sa kapakanan ng aking pamilya.”

Habang nagpapatuloy ang pagdiriwang, si Syd at Liv ay nagkaroon ng ilang pagkakataon na mag-usap. Bagaman hindi tuwirang ipinapakita ni Syd ang kanyang tunay na nararamdaman, ang kanyang mga sulyap at tanong ay nagbigay sa kanya ng ideya na may mas malalim na pagtingin si Syd sa kanya.

Sa gitnang bahagi ng pagdiriwang, si Syd ay nagpatuloy sa pagpapakita ng kanyang paggalang at pagpapahalaga sa bawat isa. Para kay Liv, ang gabing iyon ay nagbigay ng bagong pananaw—ang mga sulyap at pagsisikap ni Syd ay nagbigay ng kakaibang damdamin sa kanya. Hindi pa rin niya tiyak kung ano ang ibig sabihin ng lahat ng iyon, ngunit ang pag-usap nila at ang alok ni Syd ay nagbigay sa kanya ng mas malalim na pagtingin sa relasyon nila.

Habang nagtatapos ang pagdiriwang at ang lahat ay nagsimula nang mag-uwian, si Liv ay iniisip ang bagong pananaw na natamo niya. Sa kabila ng lahat ng hindi niya maipaliwanag, ang lihim na pagtingin ni Syd ay tila nagbigay sa kanya ng isang bagong pag-asa at pangarap—isang pag-asa na sa kabila ng agwat sa pagitan nila, maaaring magkaroon ng pagkakataon para sa isang mas malalim na koneksyon.

Pagbalik ni Syd mula sa isang nakakapagod na business meeting, dama niya ang tensyon mula sa maghapon. Habang naglalakad siya patungo sa veranda upang makapagpahinga, nakita niya si Liv na abala sa pag-aayos ng mga bulaklak sa paligid.

“Hi, Liv,” sabi ni Syd, na nagpasya na dumaan sa veranda. “Nakita kitang nag-aayos ng mga bulaklak. Mukhang busy ka.”

Tumingin si Liv kay Syd, medyo nagulat sa biglaang pagdating nito. “Good evening, Sir Syd. Oo po, nag-aayos lang po ako ng mga bulaklak. Gusto ko sanang gawing mas maganda ang veranda ngayong gabi.”

“Ang ganda ng mga bulaklak,” sabi ni Syd, naupo sa isang malapit na silya. “Kumusta ang araw mo?”

“Mabuti naman po,” sagot ni Liv, na patuloy sa pag-aayos. “Tulad ng dati, nag-aasikaso lang po ng mga gawain. Salamat po sa pagtingin.”

“Napaka-relaxing ng lugar na ito,” sabi ni Syd, habang tinitingnan ang paligid. “Hindi ko alam kung anong mangyayari kapag naiisip ko ang ganitong mga simpleng bagay.”

Nagbigay si Liv ng maliit na ngiti. “Minsan, ang mga simpleng bagay ay nagbibigay ng kapayapaan. Ang pag-aayos ng mga bulaklak ay parang pagpapakalma sa sarili.”

Habang nag-uusap, hindi nila namamalayan na ang mga magulang ni Syd, sina Conrad at Henrietta, ay nagmamasid mula sa malapit na bahagi ng mansion. May mga pangarap silang nais itaguyod para kay Syd, at nakikita nilang may kakaibang nangyayari.

“Henrietta, tingnan mo,” sabi ni Conrad, habang tinitingnan ang eksena sa veranda. “May tila kakaibang koneksyon sa pagitan ni Syd at ni Liv. Ano sa tingin mo?”

“Nakikita ko rin,” sagot ni Henrietta, nag-aalala. “Ang pakikitungo nila ay hindi karaniwan. Dapat natin itong pagtuunan ng pansin.”

Hindi nagtagal, nagdesisyon sina Conrad at Henrietta na makipag-usap kay Syd tungkol sa kanilang mga obserbasyon.

Sa gitnang bahagi ng gabi, pumasok si Syd sa kanilang opisina. Nandoon na sina Conrad at Henrietta, naghintay sa kanya.

“Syd,” sabi ni Henrietta, “may kailangan tayong pag-usapan. Narinig namin ang pag-uusap ninyo ni Liv sa veranda. Ang tingin namin ay may hindi magandang nangyayari.”

“Ano pong pinag-uusapan ninyo?” tanong ni Syd, na naguguluhan sa kanilang tono.

“Ang tingin namin,” sabi ni Conrad, “ay parang may espesyal na koneksyon sa pagitan mo at ni Liv. Anong nangyayari sa inyo?”

“Wala, Dad,” sagot ni Syd, na nagtatangkang ipaliwanag. “Si Liv ay isang empleyado sa bahay. Wala namang espesyal sa amin.”

“Nag-aalala kami,” sabi ni Henrietta, “na baka may mga bagay kang hindi sinasabi sa amin. Baka ito ay magiging komplikado kung totoong may espesyal na relasyon kayo ni Liv.”

“Hindi po totoo iyon,” sagot ni Syd, ang boses niya ay nagiging mahigpit. “Wala kaming espesyal na relasyon ni Liv. Huwag ninyo akong pagdudahan ng ganito. Walang nangyayari sa amin.”

“Hindi kami nag-aalala ng walang dahilan,” sabi ni Conrad. “Nakita namin ang mga senyales at may mga bagay kaming naiisip. Kailangan mong maging tapat sa amin.”

“Dad, sinasabi ko sa inyo ang totoo,” sabi ni Syd, ang boses niya ay tumataas na. “Wala kaming espesyal na relasyon ni Liv. Kung kailangan ninyo ng kasiguraduhan, dapat ninyo nang itigil ang mga iniisip ninyo.”

“Hindi ito basta-basta,” sabi ni Henrietta. “Hindi mo maaaring balewalain ang isyung ito. Kailangan mong maging malinaw sa amin.”

“Tama na po,” sabi ni Syd, nagiging emosyonal sa pagtanggi. “Hindi ko na kailangan pang ipaliwanag ang lahat. Please, respetuhin ninyo ang desisyon ko.”

Ang usapan ay naging mainit, at si Syd ay umalis mula sa opisina ng magulang, naglalakad pabalik sa kanyang kwarto na puno ng pag-aalala. Ang mga magulang niya ay naiwan sa opisina, nag-uusap tungkol sa kanilang mga alalahanin.

“Hindi natin alam ang buong katotohanan,” sabi ni Conrad. “Ngunit dapat natin itong pagtuunan ng pansin. Baka may mga bagay na hindi natin nakikita.”

“Dapat nating ipagpatuloy ang pag-obserba,” sabi ni Henrietta. “Hindi natin dapat hayaang magpatuloy ang mga bagay na ito nang hindi natin nalalaman ang totoo.”

Habang nag-iisip si Syd sa kanyang kwarto, ang tensyon sa pagitan nila ay tila nagiging mas matindi. Ang mga lihim na damdamin at mga hidwaan ay patuloy na nagpapalakas ng kanyang pangamba. Hindi pa rin niya tiyak kung paano niya maiaayos ang lahat nang walang kaalaman ng kanyang pamilya sa tunay na nararamdaman niya.