Kainin Mo Ako, Syd (SSPG)

"Pananabik"

CHAPTER 5

Maagang-maaga pa lang ay gising na si Liv. Tahimik siyang gumagalaw sa kusina, naghahanda ng almusal para sa pamilya Vander. Sa labas, ang sikat ng araw ay dahan-dahang sumisilip mula sa likod ng mga ulap, nagbibigay ng malamlam na liwanag sa buong mansyon. Habang nag-iinit siya ng tubig para sa kape ni Henrietta, hindi maiwasang bumalik sa isip ni Liv ang nangyari kagabi.

Si Syd—o Isidro, kung tawagin ng kanyang mga magulang—ay hindi maalis sa kanyang isipan. Ang bawat sandali ng kanilang tahimik na pag-uusap, ang kanilang mga lihim na haplos, ang nararamdamang tensyon... lahat ng iyon ay bumabalik sa kanya, at hindi niya alam kung paano niya ito haharapin ngayong umaga.

Habang tahimik siyang gumagawa, naramdaman niya ang bahagyang pagbukas ng pinto. Si Syd ang pumasok, at kahit pa parehong nasa tahimik na sulok ng bahay, parang lumakas ang t***k ng kanilang mga puso. Nagkatinginan sila saglit, ngunit mabilis ding umiwas ng tingin si Liv, pilit iniwasan ang pagkakahuli ng kanilang nararamdaman.

“Good morning,” bati ni Syd, halos pabulong, pilit pinapanatiling kalmado ang boses.

“Good morning po, Sir Syd,” sagot ni Liv nang hindi nagtataas ng tingin mula sa kanyang ginagawa. Ramdam niya ang kabog ng kanyang dibdib, ngunit hindi niya maaaring ipakita ang anumang senyales ng kanilang naging masamang desisyon kagabi.

Naglakad si Syd papalapit sa mesa at naupo. Alam niyang dapat ay magpaka-normal siya, pero mahirap pigilin ang mga alaala ng kanilang gabing magkasama. Nais niyang bumalik sa mga sandaling iyon, ngunit alam niyang hindi maaaring ipagpatuloy ang mga ganitong damdamin—lalo na't nasa paligid lang si Henrietta at Conrad.

“Everything okay?” tanong ni Syd, halatang kinakabahan din at nag-aalala kung ano ang iniisip ni Liv.

Tumango si Liv. “Opo, Sir. Naghahanda lang po ako ng almusal para kay Ma’am Henrietta at Sir Conrad.” Pilit niyang pinapanatiling maayos ang kanyang tono, ngunit sa loob-loob niya, naguguluhan siya kung ano ang dapat niyang gawin.

Sa gitna ng kanilang awkward na pag-uusap, biglang bumukas ang pinto ng kusina. Pumasok si Henrietta, na agad naramdaman ang kakaibang tensyon sa loob ng silid. Tiningnan niya si Syd, pagkatapos ay si Liv, na parang may sinusuri sa kanilang mga mukha.

“Good morning, Syd,” bati ni Henrietta, diretso ang tingin sa anak. “You’re up early.”

“Yes, Mom,” sagot ni Syd, pilit pinapanatili ang normal na tono. “Just getting some coffee.”

Tiningnan ni Henrietta si Liv, na ngayon ay abalang nag-aayos ng mesa. “Liv, make sure you prepare fresh orange juice for your Sir Conrad. Alam mo naman kung gaano siya kahilig sa sariwang prutas tuwing umaga.”

“Opo, Ma’am Henrietta,” sagot ni Liv nang mabilis, iwas sa tingin ng ginang.

Sa puntong iyon, pumasok na rin si Conrad, humihikab pa at tila bagong gising. “Good morning, everyone,” bati niya, masayang ngumiti kay Henrietta.

“Good morning, dear,” sagot ni Henrietta, lumapit sa asawa at binigyan ito ng isang halik sa pisngi. “Liv, please make sure Conrad gets his vitamins after breakfast.”

“Yes, Ma’am,” sagot ni Liv habang patuloy na nag-aayos ng mesa, ngunit sa loob niya, nararamdaman pa rin niya ang pagtingin ni Syd mula sa likuran niya. Pinilit niyang itago ang kaba at magpaka-professional sa harap ng mga Vander.

Habang kumakain ang pamilya, tahimik na naglilingkod si Liv, maingat na huwag makipagtitigan kay Syd. Ganun din si Syd—halos hindi niya matingnan si Liv ng diretso. Pareho silang kinakabahan na baka mapansin ni Henrietta o ni Conrad ang kakaibang tensyon sa pagitan nila.

Matapos ang almusal, iniwan ni Syd ang kanyang mga magulang sa dining area at bumalik sa veranda, umaasang makakaiwas sa tensyon sa loob ng bahay. Kasunod na lumabas si Liv upang maglinis ng mesa sa labas. Nagkatagpo muli ang kanilang mga mata, ngunit sa pagkakataong ito, pareho silang nag-iwas ng tingin.

Habang abala si Liv sa pagliligpit, lumapit si Syd nang walang ingay. “Liv,” bulong niya, sapat lang para marinig ni Liv.

Napatigil si Liv, ngunit hindi siya tumingin kay Syd. “Yes, Sir?” tanong niya nang pabulong din, na parang natatakot na baka marinig ng iba.

“About last night…” Simula ni Syd, halatang nag-aalinlangan siya.

“Mamaya na po tayo mag-usap, Sir,” mabilis na sagot ni Liv, may kabang bumabalot sa boses niya. “Baka makita tayo ni Ma’am Henrietta o ni Sir Conrad.”

Napatingin si Syd sa paligid at napagtantong tama si Liv. Delikado ang sitwasyon nila, at hindi maaaring magpatuloy ang ganitong klaseng usapan, lalo na’t andiyan lang ang kanyang mga magulang. Tumango siya at dahan-dahang umatras, iniwan si Liv na muling nakalugmok sa sarili niyang kaba.

“Later then,” bulong ni Syd bago tuluyang bumalik sa loob ng mansyon. Hindi na sumagot si Liv, pero alam niyang kailangan nilang mag-usap tungkol sa nangyari. Hindi ito maaaring basta na lamang limutin o itago.

Sa bawat kilos ni Liv, ramdam niya ang mabigat na tensyon sa paligid. Alam niyang mali ang kanyang mga nagawa, ngunit hindi rin niya maitanggi ang nararamdaman niya para kay Syd. Sa kabila ng lahat, hindi niya mapigilang itanong sa sarili kung anong magiging kahinatnan nila. Alam niyang may mga bagay na hindi dapat ituloy, ngunit tila wala na silang kontrol sa kanilang mga damdamin.

Lumipas ang araw nang walang anumang iba pang insidente, ngunit hindi maitatanggi ni Liv na bawat hakbang at galaw niya ay puno ng pag-aalala. Nasa gitna siya ng dalawang magkaibang mundo—ang kanyang tungkulin bilang isang kasambahay, at ang kanyang sariling damdamin na ngayon ay tila hindi na kayang kontrolin.

Pagsapit ng hapon, muling nagkita sina Syd at Liv sa hardin. Tahimik at malayo sa gulo ng bahay, ngunit pareho pa rin silang kinakabahan. Tumayo si Syd malapit sa mga halaman, tahimik na nakatitig sa langit. Sa likod niya, si Liv, na tila naghihintay ng susunod na mangyayari.

“Syd,” bulong ni Liv, hindi alam kung saan magsisimula.

“Liv,” sagot ni Syd, humarap sa kanya, seryoso ang mukha. “We need to talk.”

Tumango si Liv, at sa kanilang mga mata ay naroon pa rin ang parehong kaba at pagtatago ng damdamin. Alam nilang hindi madali ang kanilang sitwasyon, ngunit sa sandaling iyon, pareho nilang alam na kailangan nilang harapin ang kanilang mga damdamin, kahit gaano pa ito kasalimuot.

Habang lumalalim ang gabi, ang katahimikan sa paligid ay tila nagiging saksi sa kanilang mga lihim—mga lihim na hindi nila alam kung kailan o paano matatapos. Ngunit alam nila na hindi na sila makakabalik sa dati.

Syd POV

Gabi na, at hindi pa rin pumapasok si Liv sa mansion. Tinawagan ko ang ibang kasambahay, at sinabi nilang nandun siya sa garden. Agad akong naglakad papunta roon, puno ng pag-aalala at pananabik.

Pagdating ko sa garden, nakita ko si Liv na nakatayo sa gitna ng mga rosas, ang ilaw ng buwan ay nagpapasikat sa kanyang mukha. Parang ang ganda-ganda niya sa malamig na hangin, na tila nagdudulot ng kakaibang damdamin sa akin. "Liv," tawag ko, at napalingon siya.

“Sir Syd,” sagot niya, may kaunting gulat ngunit mabilis ding ngumiti. “What are you doing here?”

“Hanap lang. I was worried about you,” sabi ko, lumapit sa kanya. “Bakit ka nandito?”

“Um… gusto ko lang magpahangin,” sagot niya, nanginginig ng kaunti sa ginaw ng gabi. “And I needed some time to think.”

“About what?” tanong ko, nanginginig din ang boses ko sa kaba.

“About us,” sagot niya, tinitigan ako ng malalim. “About what happened last night.”

Naramdaman ko ang init na umaakyat sa pisngi ko. “I know… it was unexpected,” sagot ko, sinusubukan maging kalmado. “But it felt right, didn’t it?”

Umiling siya ng bahagya. “Yes, pero… hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa atin. I’m just a maid, Syd. You're… you.”

“Liv,” sabi ko, hinawakan ang kamay niya. “Hindi ito tungkol sa mga titulo o posisyon. It’s about how we feel.”

Pumailanlang ang katahimikan sa pagitan namin, at ramdam ko ang t***k ng puso ko na mas bumibilis. “Syd, I just don’t want to complicate things,” sagot niya, halatang nag-aalala.

“Complicated na ang lahat. Pero I want to figure it out with you. I care about you, Liv,” sabi ko, tinitigan siya sa mga mata. “And I want you to know that.”

Dahil sa sinabi ko, nag-init ang kanyang mga pisngi. “I care about you too, Syd. Pero ang mga tao… what will they say?”

“Let them say what they want. Ang mahalaga sa akin ay tayo,” sabi ko, binigyan siya ng ngiti. “Let’s not think about the world right now.”

Nakita kong nag-iisip siya. “Maybe you’re right,” sabi niya, dahan-dahang kumilos patungo sa akin. “I want to be with you too.”

Sa sagot niya, parang nagningning ang mga mata ko. “So… can I?” tanong ko, hindi na makatiis. “Can I kiss you again?”

Ngumiti siya at tumango. “Yes,” sagot niya, at sa isang iglap, lumapit ako at hinalikan siya.

Ang mga labi namin ay nagsama sa isang mainit na halik. Dama ko ang lahat ng alalahanin at takot na unti-unting nawawala. Ang init ng kanyang katawan ay nagpaparamdam sa akin ng seguridad at pag-asa.

“Ugh, ang sarap,” bulong ko sa kanya habang ang aming mga labi ay naghiwalay. “I missed this.”

“Me too,” sagot niya, ang mga mata niya ay puno ng damdamin. “It feels so right.”

Hinawakan ko ang kanyang mukha, ang mga daliri ko ay dahan-dahang naglakbay sa kanyang pisngi. “I don’t want this moment to end,” sabi ko, na tila ang puso ko ay naglalakbay sa mga salita.

“Neither do I,” sagot niya, at muli kaming naghalikan. Ang mga rosas sa paligid namin ay tila nagiging saksi sa mga damdaming lumalabas mula sa aming mga puso.

“Let’s make this work, Liv. I’ll do everything I can to keep us together,” sabi ko, sinigurado na alam niya ang mga intensyon ko. “You’re worth it.”

“Salamat, Syd. I promise to try my best too,” sagot niya, puno ng pag-asa.

Naramdaman kong unti-unting lumalambot ang kanyang mga kamay habang yakap ko siya. “Kaya nating harapin ang lahat, basta’t magkasama tayo,” bulong ko.

Umiling siya, ngunit may ngiti sa labi. “Yes, let’s face everything together.”

Habang kami ay nagmamasid sa paligid ng mga bulaklak, isang bagong sigla ang bumuhos sa aming relasyon. Ang mga halik at yakap na ito ay tila simula ng isang bagong yugto, isang paglalakbay na hindi ko na kayang ipagwalang-bahala.

“Dito tayo palaging magkikita, okay?” sabi ko, na tila hinuhulma ang bagong takbo ng aming kwento.

“Okay,” sagot ni Liv, at sa kanyang mga mata, nakita ko ang mga pangarap na unti-unting bumubuo. “As long as we’re together.”

Nagpatuloy ang mga halik at yakap namin, ang mundo sa paligid ay nawala, at sa mga sandaling iyon, ang tanging mahalaga ay kami at ang pagmamahalan na nag-uugnay sa aming mga puso.