Jealous
1306 Words
Naka-uwi na ako ng bahay at iniwan ko na si Thunder para makapagpahinga. Magpapahinga rin ako ngayon dahil kulang din ako sa tulog. Bigla naman, tumawag si Jasmine sa akin.
Jasmine: Girl, pupunta ako diyan sa inyo. Ingat! Bye!
Napatawa na lang ako. Hindi talaga pwedeng tumanggi sa kanila. Sa ayaw at sa gusto mo, pupunta talaga siya dito. Bigla naman, pumasok si Jasmine sa kwarto ko na may ngiti sa mukha.
Sabi ko sa kanya, "Ang bilis mo naman dumating, katatawag mo lang." Tapos, nagkatawanan kami.
"Nandiyan na ako sa labas nang tumawag ako," natatawang sabi niya.
"Oh, bakit ka naman narito? Parang biglaan. Nasaan si Anthonette? Bakit wala siya?"
"Busy siya ngayon kaya't hindi ko na siya inabala na isama," sagot niya sa akin.
"Ang boring na kasi sa bahay kaya naisipan kong pumunta dito. Oh, ikaw ha, bigla mo naman kaming iniwan kagabi. Ano bang nangyari? Kasama mo lang yung ultimate crush mo, bigla ka naman nang iwan," tampo ni Jasmine. So I shared with him the whole story of what happened last night.
"Oh my God, girl! Ang dami niyo nang improvement, sobra. Nakakakilig naman. Iba ka na talaga, isa ka nang ganap na babae," pumapalakpak pa habang nakangiti. Sobrang nakakatawa talaga yung reaction ni Jasmine.
"Ano ka ba, kalma lang talaga ako," sabay ngiti ko.
"Ang landi mo, girl. 'Yan na talaga 'yan. I can feel it, you will have a boyfriend before this year ends," sabay hampas niya sa akin.
"Come on, Jasmine, you're way too excited. We're not even in the talking stage yet. We're just talking and getting to know each other as neighbors, not as a couple," I explained to her.
"Ano ka ba, doon na rin naman papunta 'yan. Pero girl, seryoso, wag kang masyadong umasa. Just like what you told me, may nabanggit siyang pangalan ng babae. Hindi nga lang niya sinagot yung tanong mo kung sino yun, pero for sure, parte 'yun ng kanyang past," payo niya sa akin.
Despite her advice, I couldn't help but feel curious. The name of the woman Thunder mentioned felt like a heavy question that needed an answer. I couldn't deny that with each passing day, my thoughts grew deeper. What is her connection to Thunder's past?
"Ah, ganyan lang talaga, teka bakit bigla kang naging seryoso? Hindi ba't dapat masaya ka kasi nag-uusap na kayo ni Thunder?" dugtong ni Jasmine, nagmamayabang pa ang ngiti sa mukha. "Wag mo ng isipin kung sino-sino pa 'yang Athena na 'yan. Baka naman imagination mo lang 'yan."
Jasmine tapped my shoulder, as if she wanted to pass on some positive vibes. But despite her playful nature, I couldn’t hide the strange concern I felt at the mention of the name Athena. A trace of unease touched my heart.
"Hala, parang biglang nag-iba yung mukha mo. Ano bang nangyayari sa'yo? Baka kasi may iniisip ka ng hindi maganda. I-enjoy mo na lang 'yung moment ninyo ni Thunder. Baka naman napapraning ka lang," dagdag niya sabay kindat.
Natawa naman ako sa kanya. May positive vibes talaga na dala si Jasmine.
"Sa ilang taon kong pagpapapansin sa kanya, ngayon pa ako susuko? I was never born weak," pagmamayabang ko sa kanya.
"Ganyan dapat 'yung spirit, girl. Kapalan mo pa ang mukha mo," sabi niya at humalakhak ng sobrang lakas, kaya nakitawa na rin ako sa kanya. "Yung bago pa lang kayong magkakilala pero ganyan na iniisip mo."
"Hay nako, Jasmine, kung hindi lang talaga kita kaibigan, nasapak na kita. Tignan mo, hindi ako susuko at mapapasaakin talaga yang si Thunder," parinig ko sa kanya.
"Gawin mo ang dapat, girl."natatawa pa rin na sabi niya.
Nag-order lang kami ng pagkain at sa kwarto na kami kumain ni Jasmine. Nag-uusap lang kami tungkol sa kung anu-ano, partikular sa mga bagay na pangbabae. Kinumusta ko siya tungkol sa kanyang pag-aaral at iba pa. In our conversation, we didn't just talk about our studies but also shared our dreams for the future, the places we want to visit, and the things we desire to learn. Because of this, our connection as friends deepens. I'm really grateful to have a friend like them, someone I can talk to at any time.
When evening came and Jasmine went home, I decided to message Thunder to check on him. However, before I could send my message, Manang suddenly called me.
I quickly turned my gaze to her. "Yes, Manang?" I said, with a hint of curiosity in my voice.
"Si Thunder nasa baba. May dalang pagkain, pasasalamat daw niya dahil inalagaan mo siya kagabi habang may lagnat," may ngiting panunukso ni Manang kaya bumaba ba din ako.
When I got closer, I greeted Thunder, "How are you, Thunder? Thanks for bringing the food. You seem lively now!"
Thunder greeted me with a nod, as if showing his delight. I tapped him on the head, a friendly gesture between friends
"Here, I brought food for all of you," Thunder said.
"Sana sinabi mo na magdadala ka ng pagkain para naman hindi ako nagpakabusog kanina. I'm full na kasi," sabi ko sa kanya.
"Naku iha, hindi naman masustansiya 'yung kinain niyo kanina sa kwarto, puro fast food lang 'yun. Kaya kumain ka ng totoong pagkain. Tamang-tama talaga 'yung dala mo ngayon iho. Siya iha, umupo ka na, ipaghahanda ko kayo," sabi naman ni Manang at umalis na para ihanda 'yung pagkain.
"Who's with you?" tanong niya.
"Huh?" sagot ko naman.
"Don't make me repeat my question, Arrietty," seryosong sabi niya.
"Ang seloso mo naman. Hindi pa nga tayo," biro ko sa kanya. He just stared at me.
"It's just my friend Jassy."
I chuckled at his reaction, appreciating his playfulness. "Relax, Thunder. Jassy is really just a friend. We went way back, and she happened to drop by with some food. She's a girl you know. Are you crazy?" I explained.
He gave me a skeptical look but eventually nodded, seemingly satisfied with my response. "Just kidding, as long as it's just a friend," he said, a playful grin returning to his face.
"Sabihin mo lang kapag nagseselos ka para maiwasan ko ang dapat na iwasan. Ang obvious mo din kasing mag selos eh,' sunod sunod na sabi ko sa kanya. I teased him, nakakatawang tignan yung mukha niya kapag naiinis na siya.
"Unbelievable! Sobrang feeling mo talaga," he's pissed.
"You're cute," tanging nasabi ko lang baka umalis 'to agad kapag napikon na.
Manang came back at dala yung pagkain na bigay ni Thunder.
"Manang, kumain na rin kayo," tawag ko kay Manang.
"Naku iha, tapos na kaming kumain kaya mag-enjoy na lang kayo," nakita ko naman sa mukha ni Manang ang panunukso sa tingin. Natawa na lang din ako.
"Why didn't you tell me na pupunta ka dito?" tanong ko sa kanya.
"So it won't be a surprise?" sagot niya lang na hindi man lang tumitingin sa akin. Woah! May pa ganoon na?
"Ikaw ha. Baka isipin ko na special na ako sayo. Iba ka rin talaga, Thunder. You're the man. May alam ka na sa mga ganyan ha, sa akin mo ba natutunan 'yan?" sabay tapik ko sa balikat niya.
"You're loud as always. Just eat, okay." suway niya sa akin at patuloy na rin ako sa pagkain. Sobrang tahimik lang kami. Wala rin akong maisip na pag-uusapan namin.
"Eat more. You're so thin," sabi niya sa akin.
"Yes, master. Basta utos mo. Go ako diyan," sarcastic na pagsang-ayon ko sa kanya.
As I quietly ate with Thunder, I felt a nervousness in my chest. I didn’t know how to start a conversation, and his presence gave me an unusual anxiety. As time passed, I began to manage the flow of words from my mouth.
I asked him about his interests, dreams, and experiences. Gradually, the door to our communication opened, and I realized that we had many things in common.
- Writer
