Broken Trust, Mended Hearts ( Tagalog )

Confident

"Napabalik ako sa realidad nang gumalaw ang natutulog na si Thunder.

"Hey, we're here," tawag ko sa kanya, at tumango naman ito habang unti-unti siyang bumababa sa sasakyan. Tinulungan ko muna siyang pumasok sa bahay niya at iniwan ang lahat ng kanyang gamit sa may pintuan.

"Thunder, you've been pushing yourself too hard. You really need to take a break," I pleaded with concern.

"Yeah, I know I am hot," he smirked at me. Suddenly, he clutched his chest and collapsed.

"Oh my God. THUNDER!" sigaw ko.

Ano ang gagawin ko? Wala pa naman akong kaalaman sa mga ganitong sitwasyon. Hindi ko kayang buhatin siya, sobrang bigat. Inaapoy na siya ng lagnat.

Tumakbo ako pabalik sa bahay upang humingi ng tulong kina Manong Canor. Every step I take feels like time passing by quickly. "Manang! Manong!" sigaw ko habang papalapit sa bahay.

Agad naman kami tumakbo papunta sa bahay ni Thunder, kasabay ang naglalakihang kaba sa bawat hakbang. Ang pag-iisip ko sa kalusugan ni Thunder ay bumabalot sa akin ng matinding pangamba.

"Kawawa naman pala itong crush mo iha," sambit naman ni Manang habang nakatitig sa natutulog na si Thunder. Maayos namin siyang nailagay sa kanyang kama.

"Shhhh, Manang, baka marinig ka," sabi ko, nakikipagsiksikan sa damdamin ang takot at pag-aalala para kay Thunder.

"Sa sobrang athletic siguro nito. Napapabayaan na niya sarili niya," dugtong naman ni Mang Canor.

"Hindi naman siguro Manong. Nagkataon lang siguro," tugon ko, subalit nararamdaman ko ang pangamba na maaaring may katotohanan ang sinabi ni Mang Canor.

"Kawawa naman talaga walang mag-aalaga sa ganitong sitwasyon. Bakit ba naman kasi mag-isa siya, wala man lang katulong na natutulog dito. Haaaay nako, ang mga mayayaman talaga, hinahayaan mag-isa yung mga anak," sambit naman ni Manang.

"Kaya nga Manang, swerte ako sa inyo eh. Kahit wala ang parents ko dito, nandiyan kayo. The best talaga kayo," nag thumbs up ako sa kanilang dalawa, isang malalim na pasasalamat sa pagiging suportado ng mga ito.

"Naku, nambola ka pa. Diyan ka talaga magaling," sambit naman ni Mang Canor, kasabay ng isang mabuting tawanan. Manang hugged tightly, and that embrace carried a warmth of love and care.

"Sige na, bumalik tayo sa bahay, hating-gabi na para makatulog na. Para naman maka-pagpahinga itong lalaki. Ang ingay niyo ng dalawa," putol ni Manang sa tawanan namin.

Oh sige na, Manang, hatid ko na kayo sa labas. I'm gonna clean muna yung table bago ako umalis," sabi ko, at sumang-ayon naman sila.

Umakyat na ako pabalik sa kwarto ni Thunder. Sobrang iba talaga yung atmospera ng bahay nila, parang sobrang lungkot, siguro kasi mag-isa lang si Thunder sa bahay na ito.

As I was cleaning the table, I noticed pictures of Thunder with his family. But I also saw a photo where he was with a woman who seemed close to his heart.

"Athena," aniya.

He sleep talks huh. Who is that Athena ba? Naririnig ko rin ang pangalan na 'yan sa loob ng school. There's another side of me that's hurting. Ako 'yung nandito, pero iba ang pangalan na nabanggit. Sino ba naman ako para mag-demand? He just only knew me for a few months, and me? Wala masyadong alam tungkol sa kanya.

Nag pakawala na lang ako ng isang malaking buntong-hininga. Binaliwala ko na lang yung nararamdaman ko. Pinilit kong itaboy ang anumang kirot at pag-aalinlangan.

"Arrietty," tawag sa akin ni Thunder habang naka-pikit pa ang mga mata, lalabas na sana ako sa kwarto niya.

"Do you need anything? Are you okay?" tanong ko, ang tono ng aking tinig ay puno ng pag-aalala.

"Can you just stay here?" lumapit ako sa kanya. I just saw his face, like he was begging for me to stay.

Umupo ako malapit sa side table ng kama niya.

"Can you sit beside me, please?" ngayon ko lang nakita 'yung ganitong side ni Thunder, na parang ang amo ng mukha niya. Umupo naman ako sa tabi niya. Hindi ako makagalaw, biglang bumilis ang t***k ng aking puso, para akong hindi makahinga sa ginawa niya. He hugged my thighs and put his head on it.

"I'm sorry, Arrietty. I just need body heat. It's really cold, I can't handle it," naramdaman ko din na nanginginig siya sa ginaw, kaya hinayaan ko na lang siya.

"Thank you for staying with me," hindi ko na lang siya sinagot, but I just pat his head to make sure that it's okay with me. I just sit there, watching him sleep.

In the simple joy of resting my hand on his head, a part of my heart opens even more. Watching Thunder sleep brings a sense of calm and peace to the room.

Nagising ako gawa ng liwanag na nasa labas.

"Manang. Can you please close the curtain? I don't have class today, I don't have to wake up early," sigaw ko. Nakalimutan ata ni Manang na walang pasok ngayon.

"Are you calling me Manang?" napa bangon ako bigla. Bigla kong naalala na dito pala ako, nakatulog sa bahay ni Thunder.

"Oh my God. What time na ba? Baka ano pa sabihin ni Manang na dito ako natulog," nagmamadali akong bumangon at i-check ang time. Hinanap ko agad yung phone ko.

"It's already 10:00 o'clock in the morning, miss, and don't worry. I went to your house and told Manang that you slept in the other room, and I never bothered waking you up. So just calm down, okay?" he explained.

"How about you? Are you okay now?" tanong ko naman sa kanya with Thunder’s simple words, my heart felt relieved with his care and concern.

"I am better now. Thanks to you. You took care of me last night."

When I saw Thunder looking lively again, I smiled and said, "I'm glad you're feeling better. No problem at all, happy to help out."

"Anytime you need something just like last night, feel free to reach out," I said to him while giving a simple helping hand with preparing the food.

"Thanks, really appreciate it," sagot ni Thunder. "Last night was unexpected, but I'm grateful I had someone like you around."

"Walang anuman. Basta nandito lang ako. Kung may ibang kailangan ka, let me know. Did you prepare it?" tanong ko sa kanya ng makita ko yung pagkain sa may lamisa.

"Yup," kaya tinikman ko naman yung sabaw na niluto niya. Parang luto 'to ni Manang. Hindi ako magkakamali. Paano naman niya nalaman yung recipe?

"Wait. Are you sure you cooked it? It tastes like Manang's," panigurado ko sa kanya.

"Kidding. Your Manang gave it when I went into your house earlier. She offered me to eat and told me to bring it here so that if you wake up, you can eat it."

"You ate there? At my house?" tanong ko ulit sa kanya.

"Yup. What's the matter?" tanong rin niya sa akin. "C'mon, stop asking questions. Just eat okay." Umupo na rin ako at kumain. Wala kaming imik sa isa't-isa, ngunit sa peripheral vision ko, nakatitig siya sa akin.

"C'mon Thunder. Just don't be shy. Take a photo. Stop watching people while eating, that's rude," sambit ko sa kanya habang kumakain.

"Tsk," tanging sagot niya lang.

"You don't have practice ba today?" tanong ko sa kanya habang kumakain pa rin.

"Nah, I need a little bit of rest," sagot naman niya sa akin.

"Hmmm, Thunder?" tawag ko naman sa kanya. Nasa harapan ko siya ngayon, nakatingin lang siya sa phone niya at tumingin sa akin. Lord, sobrang gwapo naman ng nasa harapan ko.

"Hmmm," maikling sagot niya lang habang nakatingin pa rin sa phone niya.

"Who's Athena?" tanong ko sa kanya. Nakita ko na biglang kumunot yung noo niya at tumingin sa akin na nagtataka. "I heard you last night, while you were sleeping, you mentioned Athena. Who is she ba?" Sino ba kasi si Athena?

"Oh really?" sagot niya lang.

"Di mo naman 'yan mababanggit kung hindi mo kilala, 'di ba? Who is she?" tanong ko ulit sa kanya. Bigla lang niya akong tinitigan at nag-iba ang expression sa mukha niya. "Nevermind," sambit ko na lang sa kanya. Importante siguro si Athena sa buhay niya.

Hindi ko alam. Hindi ko mabasa kung anong nasa-isip niya.

Natapos na akong kumain habang si Thunder ay nakatutok pa rin sa kanyang cellphone, kaya't niligpit ko na lang ang aking kinain.

"Just sit. I'll wash the dishes."

"Hindi, ako na. Baka mabinat ka. Kailangan mong magpahinga, 'di ba?" paalala ko sa kanya.

"Arrietty Jimenez, okay na ako ngayon. It's just dishes, it's no big deal, and you took care of me last night already. This time, it's on me," sabi niya sabay wink. Sobrang gwapo talaga. Sunggaban ko na ba? Ano ba yan, Arrietty, yung utak mo.

"Where is your family ba? Bakit mag-isa ka lang dito?" tanong ko sa kanya habang siya ay naghuhugas ng plato.

"States. They live there," sagot niya.

"Eh, bakit ka nandito? Like, what I mean. Mag-isa ka lang, no one's looking after you. You know, kapag nilalagnat ka, walang tutulong sa 'yo. Mabuti nga nandito ako, natulungan kita. Pero okay lang din naman yun, nandito lang naman ako. I'm willing to help you with anything and everything kapag girlfriend mo na ako." Napatakip ako bigla ng bibig. Nagulat rin ako sa sinabi ko.

Nakakahiya baka ano pa isipin nito. Kalmahan mo lang kasi Arrietty. Nakita ko na natawa siya sa sinabi ko, hininto niya yung ginagawa niya at tumingin sa akin habang nakasandal sa may sink.

"You're funny. You know that. Hindi ka talaga nahihiya sa akin," natatawang sabi niya sa akin.

"Hindi naman talaga ako nahihiya ah. Why would I?"

"I know so many girls. If they like someone kapag lalaki, they're acting like innocent where in fact they're not. I know a lot of girls like that," natatawang sagot niya.

"Maybe they did that just to impress guys. What a trash," sagot ko rin sa kanya.

"So maybe you're trash?" he smirked.

"What did you say?" tumayo ako upang siguraduhin kung tama ba yung narinig ko.

"You said girls who impress guys are trash? So you're trash? All I know is you're trying to impress me," he said, smirking. I raised an eyebrow, feigning innocence.

"Bakit? Are you impressed? Wala pa nga akong ginagawa, impress ka na. Paano na 'yan kung magpa-impress na ako sayo. Baka di ka makahinga diyan." Umupo ako na naka de kwatro then I winked at him.

"You're something else," sabi niya, habang nagpapatuloy sa kanyang gawain.

Binawi ko ang wika ko, "Just kidding. I don't need to impress you. You should be impressed naturally."

Tumawa siya, nagkaruon ng masamang tingin. "Confident ha," sabi niya, ngunit kita sa mga mata niya na natuwa siya.

"Hindi lang confident, totoo," sagot ko nang may kasamang ngiti. Tinuloy ko ang pag-upo at binawi ang tingin niya.

"You know, it's refreshing to meet someone who can take a joke," sabi niya sabay ipinagpapatuloy ang paghuhugas.

I helped him, and despite the teasing, we slowly became more comfortable with each other. With every glance and smile, I could feel a new connection growing. As we finished our work, I knew we could have a good bond, and in my heart, the possibility of new love overflowed. It sounds funny, but as he said, I am CONFIDENT.