Emre, ağırlaşan göz kapaklarına daha fazla direnemedi.
Koltuğun üzerinde, başı hafifçe yana düşmüş halde yalnızca yarım saat kadar uyuyabilmişti. Yıllardır alışkın olduğu uykusuz gecelerden biriydi. Dağlarda, karın altında, nöbet kulübelerinde, saatlerce gözünü kırpmadan beklediği olmuştu. Bedeninin yorgunluğa alışkın olduğunu sanıyordu.
Ama bu kez uykusunu bölen şey bir ses değildi.
İçgüdüsüydü.
Bir anda gözlerini açtı.
Bakışları doğrudan yatağa kaydı.
Nilüfer yoktu.
Emre ayağa kalktı.
Kalbi, kendisinin bile anlam veremediği bir hızla atmaya başlamıştı.
Birkaç adımda salonu geçti. Mutfağa baktı. Koridora çıktı. Diğer odayı kontrol etti.
Yoktu.
Bir anlığına aklına kötü ihtimaller geldi.
Nilüfer.
Kendi kendine kızarak yeniden yatak odasına döndü. Telefonunu almak için eğildiği
