STAY IN MY MIND

EP.14-

14.1

กระทั่งกลิ่นน้ำหอมของใครบางคนโชยมาให้ได้กลิ่น พร้อมกับที่เจ้าของกลิ่นจะแทรกตัวมานั่งเก้าอี้สูงที่ว่างข้างๆฉันอย่างถือวิสาสะ พร้อมใบหน้าหล่อเหลาและแววตาที่ดูมีประกายของเขาเวลาที่มองมาที่ฉันแบบนั้นก็พาลจะทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี เขาแทรกตัวมานั่งข้างๆฉันแบบตะแครงตัวมาแล้วฉันก็เหมือนนั่งอยู่ตรงหว่างขาเขาเลย และการมาของเขาก็ทำทุกคนงง ฉันก็งง เพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาแบบไหนหรือว่าคิดจะทำอะไรอีก

"ไอ้ตอม ลงมานี่ทำไมวะ"

จนพี่ไนท์พูดด้วยเขาก็ลอยหน้าลอยตา ยักคิ้ว ก่อนจะหันใบหน้าที่พระเจ้าประทานให้มามองฉันพร้อมกับใช้สายตาแพรวพราวมองกัน ไอ้คนดุดันเมื่อกี้ไปไหนแล้วอ่ะ ไม่พอใจอะไรก็ใช้กำลังกักขังหน่วงเหนี่ยว แถมยังมาขโมยจูบคนอื่นแบบที่เขาไม่เต็มใจให้จูบอีกต่างหาก นิสัยเสียมาก ฉันชอบคนแบบนี้เข้าไปได้ไง

"แล้วหน้ามึงไปโดนอะไรมาล่ะนั่น"

พอพี่ไนท์ถามเขาก็ละสายตาจากฉันไปมองพี่ไนท์นิดหน่อย

"หึ แมวข่วน"

เขาตอบพี่ไนท์พร้อมเลื่อนสายตามามองใบหน้าฉันอีกครั้ง ในระยะที่นั่งอยู่ข้างๆไกล้ๆกัน แค่เขามองมา ฉันก็รู้สึกร้อนวูบๆวาบๆ เหมือนโดนคลอเคลียอยู่ตลอดเลย

"สม"

ฉันพูดเบาๆเมื่อเห็นว่าข้างแก้มเขามันแดงช้ำเป็นรอยมือฉัน เห็นแบบนั้นแล้วรู้สึกสะใจนิดๆ ก่อนที่เจ้าของสายตาอันตรายจะมองมาแบบหมั่นเขี้ยวฉันมากแล้วพยักหน้าขึ้นลงแบบกำลังท้าทาย มีแต่คำว่า 'เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะโดน' ออกมาจากแววตาของเขา แล้วคิดว่าคนอย่างมายมายมายด์กลัวไหม? ก็ไม่ ฉันขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งๆแบบไม่ยอม เชิ่ดหน้าขึ้น ใช้สายตาเถียงกลับไปว่า 'แล้วจะทำไม ไม่กลัว มาดิ่' ฉันเถียงเขากลับไปด้วยสายตาแบบไม่ยอม เขาก็กัดฟันจ้องหน้าฉันแบบหมั่นเขี้ยวฉันสุดๆ ชิส์ ใครสนอ่ะ

"แหม่ะ แมวพี่คงจะน่ารักมากสินะ ถึงยอมให้ข่วนสะเป็นรอยห้านิ้วเลย"

ไอ้นิวพูดด้วยสายตากรุ่มกริ่ม เขาก็เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มและใช้สายตาระยิบระยับแพรวพราวแบบนั้นคลอเคลียฉันตลอด คิดว่าตัวเองหล่อมากนักรึไง ถึงมาทำตาหวานหว่านเสน่ห์เรี่ยราดแถวนี้อ่ะ ใครจะหลงก็หลง ฉันคนนึงที่ไม่หลงแค่เพราะผู้ชายมาทำตาหวานใส่หรอกนะ ฉันสร้างภูมิต้านทานให้ตัวเองด้วยการไม่หันไปมองหน้าเขาอีกและยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม แบบเมินเขา

"แมวพี่ก็...น่ารักดีนะ แต่ดื้อมาก"

เขาตอบไอ้นิวนะ พูดกับยัยนินิวแต่สายตาก็เอาแต่มองหน้าฉัน และพอฉันทำเป็นไม่สนใจ เขาก็เอามือมาม้วนปลายเส้นผมของฉันเล่น และถึงไม่หันไปมองก็พอเดาออกว่าเขามองฉันด้วยสายตาแบบไหน

"กูเริ่มเสียวแล้วว่ะ สยองสัส"

ก็สายตาของอะตอมที่มองฉันมันฉ่ำเยิ้มขนาดที่พี่ชายคนสนิทของฉันเห็นแล้วหันไปกระซิบกระซาบกับยัยนินิวแบบนั้น เห็นแล้วฉันก็อดหมั่นใส้ไม่ได้จริงๆก็เลยแอบเอามือไปหยิกแรงๆที่ต้นขาเขา โทษฐานที่มาทำรุ่มร่ามกับฉันแบบนี้ แต่เขาก็จับมือฉันออกแถมไม่ยอมปล่อย เราสองคนเลยได้ดึงมือกันไปมาอยู่ใต้โต๊ะ แบบที่สายตาก็เถียงกันตลอดก็เขาชอบทำท่าทางแบบขู่ฉันประมาณว่าเดี๋ยวเถอะเดี๋ยวจะโดนอะไรแบบนั้น ซึ่งฉันไม่ชอบ แล้วไม่ปล่อยมือฉันสักที ฉันเลยใช้อีกมือทุบแรงๆไปที่ต้นขาเขา เอาให้สะดุ้ง! เขาถึงได้ยอมปล่อย

"สมน้ำหน้า"

พอฉันพูดแบบนั้นอีกครั้งเขาก็กัดฟันจ้องหน้าฉัน เขาดูหมั่นเขี้ยวฉันสุดๆอ่ะ เม้มเขี้ยวเม้มฟันใส่ฉันหลายรอบแล้ว แต่ฉันก็บอกแล้วว่าไม่สน และฉันก็จะไม่อยู่ให้เขาคลอเคลียแบบนี้ด้วย

"กูกลับก่อนนะมึง"

ฉันลุกขึ้นพูดแบบเร็วๆพร้อมกับเอากระเป๋าสะพายใบเก่งของตัวมาถือไว้ แค่พูดแค่นั้นทุกคนก็ตกใจกันหมดที่อยู่ๆฉันก็จะไป และคนที่ตกใจมากที่สุดก็คือเขา ในตอนที่ฉันลุกหันหลังให้อะตอมก็คว้ามือฉันไปจับไว้ทันที อย่างไม่ยอมให้ฉันไป

"มาย"

แต่คนจะไปก็ต้องไป

"ปล่อย"

ฉันสะบัดมือเขาออก และเดินหนีออกมาจากตรงนั้น แต่ใครจะคิดว่าเขาจะเดินตามมา

"เดี๋ยวมาย คุยกันก่อนได้ไหม จะรีบไปไหน"

เขาพูดและคอยเดินตามหลังมาตลอดและพยายามจะจับมือฉันไว้ แต่ฉันก็ไม่ไห้จับอ่ะ ยิ่งฉันเดินเร็วเท่าไหร่ เขาก็พยายามจะเดินตามมาให้ทันเท่านั้น เลยกลายเป็นเขาเดินตามฉันต้อยๆเลย

"มายเดี๋ยวก่อน"

"มายจะกลับ"

"เดี๋ยวขับไปส่ง นี่! อย่าดื้อได้ไหมวะ!"

เขาพูดแบบหงุดหงิดก่อนจะใช้มือขวาออกแรงดึงต้นแขนข้างซ้ายของฉันและรั้งให้ฉันหมุนตัวกลับไปหาเขา ด้วยความที่อยู่บนส้นสูงและเขาดึงอย่างแรงฉันเลยเซเข้าไปไกล้และกระแทกเข้ากับเขา ใบหน้าของฉันซบตรงที่ไหล่เขาพอดิบพอดี

"จะเดินหนีทำไมอ่ะมาย"

"ก็อย่ามายุ่งได้ไหมล่ะ"

ฉันพูดขึ้นและหลบสายตาคนตัวสูงไป เพราะรู้สึกว่าใจไม่กล้าพอที่จะมองตาเขาเลย แล้วฉันก็รู้สึกไม่ชอบใจจริงๆกับสิ่งที่เขาทำอยู่ ไม่รู้จะตามมาวอแวทำไม พอพูดไปคนตรงหน้าก็ก้มมองฉันอยู่เงียบๆด้วยสีหน้าที่เรียบตึงไปเลย

"......"

และฉันก็ไม่สนแล้ว ฉันดันมือเขาออกจากแขนและหันหน้าหนีเดินต่อ แต่ไม่ทันได้ก้าวไปข้างหน้าจังหวะนั้นก็มีคนเดินมาชนฉันอย่างแรง แรงจนเท้าฉันพลิกและแทบล้มลงแผ่นหลังฉันเซเข้าไปกระแทกกับอะตอมอีกครั้งจนเขาต้องจับแขนประคองฉันไว้ และตอนนี้ฉันรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้ามากๆ

"เจ็บอ่ะ โอ้ย!"

ฉันร้องออกมาและพยายามทรงตัวให้ได้แต่มันก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ข้อเท้ามาก พอเงยหน้าขึ้นฉันถึงรู้ว่าการชนนั้นมันไม่ใช่อุบัติเหตุแน่ๆ มันตั้งใจ

"อ้าว น้องมายมายมายด์ โทษที พี่ไม่เห็นครับ"

พี่ต้นเพื่อนของกรณ์ มันพูดแบบนั้นแล้วมองไปที่อะตอมกับฉันสลับไปมา ก่อนจะแสยะยิ้มและเดินไป ฉันก็ยังยืนโซเซเกาะแขนอะตอมไว้แน่น เพราะฉันรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้ามากเลยตอนนี้ เวลาที่ลงน้ำหนักฉันเจ็บจี๊ดขึ้นมาเลย

"เจ็บหรอ"

"อื้อ"

สงสัยข้อเท้าฉันจะพลิกตอนโดนชน และวันนี้ก็มีแต่คนชนคนลากอยู่ตลอด หนึ่งวันล้านเรื่องล้านอารมณ์ เกิดมาเป็นมายมายมายด์นี่ไม่ง่ายเลยนะ และอะตอมเขาก็ดูตกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บๆของฉัน แต่ในนี้มันก็มืดมาก เขาเลยดึงกระเป๋าชาแนลของฉันไปสะพายเพราะมันแกะกะมากก่อนจะคว้าเอวฉันไปประคองพร้อมกับดึงเรียวแขนฉันไปโอบไหล่กว้างไว้ด้วยความสูงที่ต่างกันมันก็ทุลักทุเลมาก แต่เขาก็พยายามประคองฉันฝ่าฝูงคนออกมาด้านนอก กระทั่งพาฉันมาถึงที่รถ เขาก็ปล่อยฉันคอยประคองฉันเข้าไปนั่งในรถอย่างเบามือที่สุด คอยระวังหัวให้ตอนที่ฉันต้องย่อตัวไปนั่งที่นั่งด้านข้างคนขับ และเขาก็วิ่งอ้อมไปขึ้นรถด้านคนขับ

"เจ็บมากไหม เท้าบวมมากเลยนะ ไปหาหมอป่ะ"

"ไม่ไปอ่ะ มายอยากกลับห้องแล้ว"

ฉันตอบแบบที่ก้มเอามือไปนวดที่เท้าไปด้วย ความเจ็บที่ข้อเท้า ทำให้ฉันไม่ได้พูดคุยและสนใจสิ่งรอบข้างมากนัก แต่ก็ยังสงสัยอยู่เรื่องที่พี่ต้นตั้งใจเดินมาชนฉันจนเท้าพลิก แย่มากอ่ะ ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ระหว่างที่นั่งปวดขาอยู่นั้นอะตอมก็จอดรถแวะซื้อยาให้ กระทั่งเขาขับรถของฉันมาจอดที่คอนโด ถึงแล้วเขาก็วิ่งมาเปิดประตูรถให้และย่อตัวมาดูที่ข้อเท้าฉัน ก่อนจะยื่นมือมาถอดรองเท้าให้ ฉันปัดมือเขาออกอยู่หลายครั้งเขาก็ยังทำให้อยู่นั่น กระทั่งถอดรองเท้าแล้วเขาก็เอารองเท้าของฉันไปถือไว้ อีกมือก็ประคองเอวฉันเข้ามา ฉันก็เดินเท้าเปล่าขากระเผลกให้เขาคอยประคองแบบนั้นจนเข้ามาด้านใน

"ฮื้อ ปวดอ่ะ"

"จะพาไปหาหมอก็ไม่ไป ดื้อหรือว่ากลัวหมอ"

"กลัวทำไมหมอ มายไม่ใช่เด็กนะ โอ๊ะ!!"

ตอนที่เถียงเขาฉันเผลอลงน้ำหนักที่ข้อเท้า จนความเจ็บมันแล่นผล่าน ฉันเจ็บจนต้องเบ้หน้าออกมา ไม่ไหวแล้ว เจ็บบบบบ

ฉันเจ็บจนต้องปล่อยแขนที่พาดบ่าเขาไว้และทรุดตัวนั่งลงพับเพียบที่พื้น และก้มนวดที่ข้อเท้าของตัวเอง มันบวมมากเลยอ่ะ งื้อออ

"จะไปหาหมอไหม จะถามอีกครั้ง"

"ก็บอกว่าไม่ไปไง แล้วไม่ต้องมายุ่ง"

ฉันพูดแล้วเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่เขาสะพายกระเป๋าชาแนลของฉันแบบคอสบอดี้มือข้างนึงถือรองเท้าส้นสูงของฉันอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองอยู่ตรงหน้าฉัน

"จะดื้อให้มันได้อะไรขึ้นมาวะมาย"

"ก็เรื่องของมายดิ่ จะมาสนใจทำไม"

ฉันช้อนสายตาขึ้นมองคนตัวสูงแบบไม่พอใจแล้วเถียงไปแบบนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะย่อตัวชันเข่าลงมานั่งตรงหน้าฉัน พอเขาย่อตัวนั่งลงมาแล้วใช้สายตาแบบนั้นมองฉันนิ่งๆ ฉันก็สบัดเบือนหน้าหนี หันหน้าไปมองด้านข้าง แบบที่ไม่ต้องการจะสบตาเขา ไม่อยากจะมองหน้าเขา และไม่อยากให้เขามองฉันด้วย ทั้งๆที่ในใจก็อยากรู้ว่าเขาจะทำยังไงกับฉัน จะสนใจไหม? ถึงฉันจะบอกว่าไม่ต้องสนใจ แต่ลึกๆก็อยากให้เขาสนใจนะ และฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ของตัวเอง ไม่ชอบมากๆ มันสับสน ว้าวุ่น ไม่ชอบตัวเองตอนนี้เลย

"มา"

ผู้ชายเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาพูดแล้วพยายามจะสอดแขนมาอุ้มฉัน

"ไม่ต้อง"

ฉันก็ดันออกอยู่หลายรอบ เพื่อไม่ให้เขาเข้ามาไกล้ ฉันดูเหมือนเด็กที่ทั้งดื้อและเอาแต่ใจมาก ทั้งๆที่ฉันก็อายุ21แล้ว จนสุดท้ายเขาก็ดึงแขนฉันไปโอบรอบคอไว้จนได้ ก่อนจะช้อนมือที่ยังถือรองเท้าส้นสูงของฉันไว้สอดแขนมาซ้อนใต้เข่าแล้วยกตัวฉันให้ลอยขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขน

"มีอะไรให้ช่วยไหมครับคุณอะตอม"

"มายขาพลิก ช่วยกดลิฟต์ให้หน่อย"

"ได้ครับ"

ระหว่างทางก็ไม่ได้พูดอะไรกัน นอกจากกอดคอเขาไว้และมองมุมข้างใบหน้าของคนที่อุ้มฉันอยู่ พร้อมความคิดต่างๆมากมายในหัว

"มายเดินเองได้"

"งั้นโยนทิ้งนะ เริ่มหนักละ"

"อย่านะ"

พอเขาทำท่าจะปล่อยฉันลงจริงๆแบบไม่อ่อนโยน ฉันก็ตกใจกลัวและเผลอกระชับวงแขนกอดคอเขาไว้แน่นเลยและหันใบหน้าหนีหลบสายตาเขาไปซุกที่ต้นคอของเขา กัดคอสักทีได้ไหม หมั่นใส้ว่ะแม่ง

"หึ"

พอฉันทำแบบนั้นเขาก็แอบยิ้มมุมปาก ฉันมองใบหน้าหล่อจัดของเขาแบบที่คิดอะไรในหัวไปมากมาย เขาก็ก้มมามองหน้าฉันเป็นระยะ เขาคงรู้สึกดีสินะ ที่ทำให้คนอย่างฉันสงบปากสงบคำลงได้ และฉันก็ไม่น่าไปปากดีแบบนั้นเลย เพราะฉันรู้ดีว่าถ้าอะตอมโยนฉันทิ้งขึ้นมาจริงๆ ฉันลากสังขานตัวเองกลับห้องไม่ไหวแน่ๆ ทั้งๆที่เดินเองยังจะไม่ไหว ฉันก็ยังจะดื้อ นี่แหละความงี่เง่าและประสาทแดกของฉัน เป็นนิสัยแย่ๆที่แก้ไม่หาย พอออกจากลิฟต์มาอะตอมก็อุ้มฉันเดินมาเงียบๆไปตามทางเดิน จนถึงหน้าห้อง ฉันก็แตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป ก่อนที่ตัวฉันจะถูกวางให้นั่งที่โซฟาหน้าทีวีอย่างเบามือ พร้อมกับเขาที่นั่งขัดสมาธิลงที่พื้นตรงหน้าของฉันและจับข้อเท้าไปวางบนตัก

ข้อเท้าฉันมันแดงมาก และบวมมากด้วย ฮื้อออ

ฉันมองเขาเอายาที่แวะซื้อ เอาออกจากถุงและคอยพลิกดูไปมา สลับกับคอยอ่านที่ป้ายกำกับยาที่ข้างกล่อง

"สเปย์ แก้ฟกช้ำ ลดอาการบวม"

เขาพรึมพรำคนเดียวแบบนั้นเบาๆ สีหน้าก็ดูตั้งใจที่จะปฐมพยาบาลให้ฉันมาก เขาเผลอจริงจังและตั้งใจกับการดูแลหายาให้ฉันมาก ไม่นานเขาก็พ่นสเปย์เย็นๆบริเวณข้อเท้าให้ฉัน พร้อมมือเรียวใหญ่ก็ค่อยๆกดนวดเบาๆที่ข้อเท้าให้กัน เห็นเขาทำอะไรแบบนี้ให้แล้วฉันก็รู้สึกไม่ดีเลย มาทำดี มาดูแลทำไมกันนะ

"ดีขึ้นไหม"

คนด้านล่างที่ใช้มือนวดเบาๆที่เท้าฉัน เงยใบหน้าขึ้นมาถาม จังหวะนั้นฉันเลยดึงเท้าตัวเองออกจากเขา ฉันกำลังไม่เข้าใจอ่ะ ฉันเมาไหมไม่รู้ แต่ฉันอารมณ์อ่อนไหวเหลือเกินตอนนี้ เมื่ออยู่กันเงียบๆสองต่อสองในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้ ความรู้สึกฉันมันก็เริ่มก่อตัวฟุ้งซ่านคิดมากไปหมด อันที่จริงหลายวันมานี่ ฉันก็นอนคิดเรื่องเขามาทั้งคืน และพอมาถึงตอนนี้ มันเหมือนกับว่าฉันต้องตัดสินใจ ว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้

"มายว่า ตอมอย่ามายุ่งกับมายดีกว่า"

เพราะอะไรรู้ไหมตั้งแต่ฉันรู้จักเขา เขาทำให้ใจของฉันว้าวุ่นทุกวัน ไม่เคยสงบสุขเลย ตอนนี้ก็ด้วย มาทำดี พูดดี หวังดี แต่ก็กลัวว่าสุดท้ายเขาจะไม่ได้ดีกับเราคนเดียว ฉันไม่รู้ว่าตัวเองมองอะตอมด้วยสายตาแบบไหน เพราะที่เห็นตอนนี้ก็มีเพียงแววตาอ่อนโยนของเขาที่มองมาอย่างไม่เข้าใจเหมือนกัน

"เพราะอะไร ทำไมถึงไม่อยากให้ยุ่ง"

คนที่นั่งต่ำกว่าอยู่ที่พื้นถามขึ้นพร้อมกับสายตาที่จับจ้องมองมาที่นัยต์ตาฉัน

"ยังจะมาถามอีกหรอ"

ฉันก็ตอบอ้อมแอ้มและดึงกระโปรงสั้นๆของตัวเองปิดหน้าขาขาวๆไว้ให้พ้นสายตาเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มองให้เห็นแต่ฉันก็รู้ว่าเขาแอบมองเวลาที่ฉันทำตัวไม่เรียบร้อยปล่อยร่างกายวับๆแวมๆต่อหน้าเขามาตั้งแต่ถึงคอนโด ทั้งโดนอุ้ม โดนโอบ เราไกล้ชิดกันมาก บางทีฉันก็รู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายสุภาพดีนะ

"ถ้าเรื่องนั้นหรอ มายเคยคิดบ้างไหมว่าตัวเองอาจจะกำลังเข้าใจผิด"

"เข้าใจผิดยังไง วันนั้นตอมจูบมายอีกวันตอมจูบคนอื่น เข้าใจผิดยังไงคะ ขอถามหน่อยดิ่"

คนตัวสูงยิ้มมุมปากเมื่อฉันพูดเรื่องจูบเขาก็มีแววตาเป็นประกายแล้วจ้องหน้าฉันนานมาก มองหน้าฉันแล้วยิ้มมีเลสนัยแบบนั้นหมายความว่าไงอ่ะ

"แล้วไหนบอกว่า..มันก็แค่จูบ จูบอีกเป็นสิบก็ไม่หึงไง"

เขาดันตัวเองลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างๆฉันแล้วขยับมาไกล้เรื่อยๆด้วยท่าทีคุกคาม เขายื่นหน้ามาไกล้มากขึ้นแถมยังเอามือมาวางคร่อมข้างตัวฉันไว้จนฉันต้องเอนหลังถอยหนีจากใบหน้าหล่อเหลาของเขาเรื่อยๆ อะตอมมองฉันด้วยสายตาเจ้าชู้แบบนั้นทำไม แต่คิดไปคิดมาก็ขอเอาคำว่าสุภาพคืนมา คนสุภาพที่ไหนจะมายัดเยียดจูบที่ไม่เต็มใจที่หน้าห้องน้ำ

"ตอมอย่ามาทำแบบนี้กับมายนะ ถอยไปเลย"

ฉันพูดเสียงแข็งๆเพราะฉันไม่ชอบที่เขาทำแบบนี้เลย ยิ่งเอามือไปดันแผงอกเขาออกห่างเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล เมื่อเขาไม่ยอมห่าง ฉันก็จะลุกหนี

"อ๊ะ"

กระทั่งท่อนแขนแกร่งของเขากอดรวบรัดเอวฉันไว้ในจังหวะฉันจะลุกหนีแล้วดึงให้ฉันต้องทิ้งสะโพกนั่งทับไปบนต้นขาของเขา ฉันพยายามแกะแขนที่กอดรัดเอวตัวเองอยู่แต่มันไม่ได้ผลเลย ฉันเลยตีแขนเขาซ้ำๆแล้วเขาก็ไม่ปล่อย แล้วฉันนั่งตะแครงตัวอยู่บนต้นขาข้างนึงของเขาแบบที่สองขาของฉันอยู่กลางหว่างขาแข็งแกร่งของเขา ฉันพยายามจะงัดนิ้วยาวของเขาที่ผสานเข้าด้วยกันออกแต่เขาก็กอดรัดเอวบางของฉันไว้แน่น ฉันเลยตีและงัดนิ้วเขาให้แรงขึ้น

"มันเจ็บนะมาย"

"เจ็บก็ปล่อยดิ่"

"เล่นไม่รู้จักรุ่นพี่รุ่นน้อง"

"เกิดก่อนแค่ปีเดียว อย่ามาทำเหมือนโตกว่ามากได้ป่ะ"

"มันเถียงคำไม่ตกฟาก"

"ก็ปล่อยมายดิ่ ตอมอย่ามาทำแบบนี้ได้เปล่า มายไม่ชอบเลย!"

พูดแล้วฉันก็สะบัดหน้าหนี ฉันเริ่มหงุดหงิดกับเขาแล้วนะ มาวอแวอยู่นั่นอ่ะ

"แล้วต้องทำยังไงอ่ะ มายถึงจะชอบ"

ซึ่งคนหน้ามึนก็ยื่นหน้ามาพูดเบาๆข้างแก้มให้ฉันขนลุกด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกแบบนั้น

"ไม่ต้อง...อุ๊ปป!!"

น้ำเสียงของฉันขาดไปในจังหวะที่ฉันหันกลับไปวีน ก็ใครจะคิดว่าเขาจะยื่นหน้ามาพอดี -///- แล้วพอฉันหันไป ริมฝีปากฉันก็เบียดไปโดนที่ริมฝีปากเขาเข้าอย่างจัง.. เพียงเท่านั้นหัวใจฉันก็เต้นถี่ขึ้นมา ยิ่งเห็นสีหน้าแววตาและรอยยิ้มมุมปากจากเขาด้วยแล้วมันยิ่งเพิ่มจังหวะการเต้นของหัวใจหนักขึ้นไปอีก

"อยากจูบ ก็บอกดีๆดิ่มาย"

"ไม่ใช่นะ! ก็ตอมเอาปากมาไกล้มายทำไมอ่ะ"

ฉันพูดและเอนตัวเอาหน้าหนีจากใบหน้าหล่อที่ยื่นมาไกล้ แต่พอเอนหลังหนีก็เหมือนต้องเบียดตัวเองเข้าหาเขาไปกันใหญ่ ก็เขากอดฉันแน่นเลยอ่ะ

"แล้วทำไมต้องเขิน"

"ใครเขิน? มายไม่ได้เขินสะหน่อย"

ฉันมองหน้าเขาและส่ายหน้าแรงๆปฏิเสธไป เขาก็มองกลับมาด้วยสายตาเอ็นดูแล้วเอานิ้วมาเกลี่ยแก้มฉันเบาๆ

"หึ หน้าแดงไปหมดแล้วคนสวย"

"มายรู้ว่ามายสวย แต่ตอมอย่ามาเรียกมายแบบนี้นะ"

พอฉันพูดไปเขาก็กดสายตาหวานฉ่ำเป็นน้ำเชื่อมมองหน้าฉันนานมาก นานพอที่จะทำให้ฉันร้อนฉ่าไปทั้งหน้า -///- แล้วสายตาเขาก็สะกดฉันได้อยู่หมัด ก่อนจะยื่นหน้ามาไกล้อีกนิดเอาปลายจมูกมาชนปลายจมูกฉันเบาๆ แล้วเรียกฉันแบบเดิม

"คนสวย"

ฉันแบบทำอะไรไม่ถูกเลยเมื่อเขาทำแบบนั้น หน้าฉันร้อนผ่าวไปถึงใบหู >/////////