STAY IN MY MIND

EP.9-

9.2

- ATOM -

ผมจอดรถและเดินเข้าไปในร้านอาหารตรงหน้าปากซอยทางเข้าคอนโด ร้านเดิมกับที่มายเคยทำงานอยู่ เป็นความคิดโง่ๆว่าอาจจะเจอ เธออาจกลับมาทำงาน แต่ผมก็ไม่เห็นแม้เงา เธอหายไปแบบนี้เกือบอาทิตย์แล้วมั้ง ที่คอนโดก็ไม่เจอเลย...และมันก็เกิดคำถามขึ้นกับผมว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอรึป่าว เพราะครั้งสุดท้ายที่เห็นหน้าที่คอนโดตอนเดินสวนกัน สีหน้าแววตาเธอก็ดูไม่ดีเลย

"รับอะไรดีคะ"

"เอ่อ เอาน้ำแตงโมปั่น ...ก็ได้"

@ 22 Bar

ผมเดินเข้าร้านมาปกติกับไอ้สอง เจอพวกผมได้ตามผับจริงๆ ผมไม่รู้จะโฟกัสกับสิ่งใหนก่อนเลย เหล้า ผู้หญิงที่ส่งสายตามาให้ เสียงเพลง และบทสนทนาจากเพื่อนฝูงในวงเหล้า ผมทิ้งตัวนั่งลง และทักทายเพื่อนๆในวง ไม่รู้ใครเป็นใครบ้าง บางคนก็มีผู้หญิงมานั่งด้วย ผมรับแก้วที่พนักงานชงเหล้าให้ ก่อนจะได้สบตากับไอ้กรณ์ที่มองผมเหมือนจ้องอยู่นานแล้ว มันยกเหล้ากระดกและมองผมอยู่ตลอด สภาพมันคงนั่งดื่มแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว ผมไม่ได้สนใจมัน และดื่มเหล้าของผมไปเรื่อย ไม่รู้จะคุยกับใคร ถ้าใครอยากคุย ผมก็คุยด้วยได้นะ ผมไม่ได้หยิ่งอะไรขนาดนั้น

"มึงมีอะไรจะพูดกับกูมั้ยวะไอ้ตอม!"

ผมเลื่อนสายตาไปมองที่มันอีกครั้งคราวนี้สายตามันหาเรื่องผมสุดๆ ลางบางอย่างมันบอกเหตุกับผมแล้วว่ะ

"ไม่มี"

"ไอ้สัส! กูเลิกกับมายก็เพราะมึง มายบอกเลิกกูก็เพราะมึง"

ผมยกเหล้าได้แก้วเดียวเอง มีปัญหามาแล้ว ไอ้กรณ์มันลุกพรวดพราดถีบโต๊ะแล้วเข้ามากระชากคอเสื้อผม ทำทุกคนในวงเหล้าเห็นแบบนั้นพากันแตกตื่น

"เป็นเหี้ยอะไรต้องมายุ่งกับแฟนกูวะ!!"

"เพราะตัวมึงเหี้ยเองรึป่าวผู้หญิงเขาถึงไม่เอา"

ผมพูดแล้วพลั่กมันออกห่างแรงๆจนมันกระเด็นห่างออกไป ก่อนจะดึงเสื้อให้กระชับเข้าที่แล้วเดินมือล้วงกระเป๋ากางเกงไปจ้องหน้ามันแบบท้าทาย คิดว่าผมกลัวว่ามันจะต่อยผมไหม

ไม่เลยครับ ผมคิดว่ามันไม่กล้ากับผมหรอก

"สัส ใจเย็นๆกันดิ่ว่ะ อย่ามีเรื่องกัน"

กระทั่งไอ้ไนท์มาจับตัวไอ้กรณ์ให้ออกห่างจากผมไปแต่มันก็ยังส่งสายตามาอาฆาตผมอยู่แบบนั้น

มันเลิกกับมายแล้ว?

"มายทิ้งกูเพราะไอ้เหี้ยนี่!"

กูว่าแล้ว ผมเงยหน้าขึ้นแล้วกระตุกยิ้มทันที ที่มันชี้มาที่ผมแล้วกล่าวหาแบบนั้น ยืนยันแล้วสินะ ว่าเลิกกันจริงๆ

"มึงยิ้มเหี้ยอะไรวะ! มึงดีใจที่กูกับมายต้องเลิกกันใช่ไหม !! มึงรอจ้องจะเอาแฟนกูจริงๆใช่ไหมไอ้ตอม"

มันพูดและชี้หน้าผม ทำทุกคนหันมามองที่ผมเป็นตาเดียวกัน จนผมต้องรีบหุบยิ้มและเก๊กหน้าเข้มขรึม นี่ผมยิ้มมากไปหรอวะ อันที่จริงลึกๆแล้วผมก็ดีใจนะที่แม่งเลิกกันสะที

"จริงๆหรอวะตอม มึงแย่งแฟนเขาจริงๆหรอ"

เพื่อนในวงเหล้าที่เรียนคณะเดียวกับผมถามขึ้น

"มึงเลิกกับมายแล้วเกี่ยวอะไรกับไอ้ตอมอ่ะ"

เพื่อนอีกคนก็พูดขึ้น เอาจริงๆพวกที่นั่งอยู่ตรงนี้แม่งก็น่าจะรู้สันดานไอ้กรณ์ทั้งนั้น

"มึงก็ถามมันดิ่ ว่าทำเหี้ยอะไรลับหลังกับเมียกู สะใจมึงมั้ยไอ้สัส ตีท้ายครัวคนอื่น อยากได้นักหรอแฟนกู"

ดูท่ามันคงจะเมามากแล้ว เมาแล้วก็พูดพล่าม โวยวาย ชี้หน้าผมจนทุกคนหันมามองผมและตั้งคำถาม แม้แต่ไอ้สองก็ทำหน้าเหวอที่ได้ยินมันพูดแบบนั้น ผมส่ายหัว ราวกับเป็นเรื่องไร้สาระ และเดินไปทิ้งตัวนั่งที่เดิม ยกขาขึ้นไขว้ห้าง ยกแก้วขึ้นกระดกดื่ม อย่างไม่อะไร วนแก้วเหล้าในมือเล่นไป พยายามนับหนึ่งถึงสิบนิ่งๆ ตามแบบของผม

"มึงยอมรับแล้วดิ่ ว่าแย่งแฟนกู สะใจมึงมั้ยไอ้สัส มึงอิจฉากูใช่ไหม ห่ะ มึงแม่งอยากได้แฟนกูมานานดิ่ มึงถึงมาเป่าหูมาย มึงอยากให้กูเลิกกัน มึงจะได้แดกต่อใช่ป่ะ"

"กรณ์ กูว่ามึงให้เกียรติน้องกูหน่อยก็ดีนะ มายมันเป็นผู้หญิง มึงพูดงี้น้องกูก็เสียหาย"

ไอ้ไนท์มันดันไอ้กรณ์ถอยหลังไปแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ามันเองก็ไม่พอใจ

"แล้วมันไม่จริงรึไง ก็ไอ้เหี้ยนี่ มันอยากได้แฟนกูมาก เพราะแม่งอิจฉากูป่ะ มึงอิจฉากูมาตลอดเลยดิ่"

มันพูดพล่ามอะไรของมัน ฟังแล้วอดยิ้มไม่ได้ ซึ่งนอกจากผมจะขำที่มันบอกว่าผมอิจฉาแล้ว ผมยังรู้สึกดีขึ้นมาแปลกๆเหมือนได้รู้ข่าวดีอ่ะ ความรู้สึกประมาณนั้น

"ตลกฉิบหาย คนอย่างมึง สภาพแบบมึงมีอะไรให้กูต้องอิจฉาด้วยหรอวะ"

ผมพูดไปแบบขำๆแล้วยกแก้วเหล้าดื่มแบบที่นั่งไขว้ห้างกระดิกตีนไปด้วย เหมือนนั่งดูโชว์ละครลิงเลยว่ะ วันนี้กูอารมณ์ดีแปลกๆ

"มึงขำมากไหมไอ้หน้าด้าน มึงไม่มีปัญญาหาเองรึไง ต้องมารอแย่งแฟนคนอื่น!!!"

ปั่ก!

ผมกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะและลุกขึ้นเพราะรู้สึกหมดความอดทน แต่แค่ผมขยับตัว

พรวด!

ไอ้ไนท์ก็รีบหันมาแล้วดันอกขวางหน้าผมไว้ทันที มันรู้แน่ว่าถ้าผมลงมือ ไอ้กรณ์ไม่ตายดีแน่!

"ไอ้ตอมกูขอเถอะ"

ผมที่กำลังจะหยุดเพราะไอ้ไนท์ขอไว้

"มึงมาดิ่ไอ้สัส! ไอ้หน้าตัวเมีย"

แต่ไอ้เหี้ยนั่นไม่หยุดเอง

ผลั๊วะ

ผมพลักไอ้ไนท์ออกและโดดเข้าใส่ทันที เข้าชกหน้ามันจนล่วงไปกองกับพื้นและผมก็พยายามจะเข้าไปกระทืบซ้ำๆ แต่พวกมันก็เข้ามาแยกผมไว้และล้อคผมไว้แน่น พวกที่เข้ามาห้ามมีมากกว่าจนพวกมันเหวี่ยงผมออกมาจากไอ้กรณ์ได้

ผมสะบัดตัวเองจากพวกมันและสบัดมือที่กำหมัดต่อยมันไปเมื่อกี้แบบคลายกล้ามเนื้อ แมร่งซวยชิบหาย ปกติแล้วผมไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบมีเรื่องต่อยตีกับใครนะ ถ้าไม่มีใครมาหาเรื่องให้ผมทนไม่ไหว

"ถุ้ยย!!!ไอ้เหี้ย!!!"

ไอ้กรณ์ถมน้ำลายผสมเลือดลงพื้นและพยายามจะหยัดตัวลุกขึ้นมาหาผมแบบพร้อมบวกสุดๆ แต่ก็มีพวกๆกันช่วยกันห้ามไว้ มันดูเหมือนคนที่เมาแล้วโวยวายคลุ้มคลั่งมาก เหตุการณ์มันก็วุ่นวายและชุลมุนมาก

"มึงยอมรับแล้วใช่ป่ะไอ้ตอม มึงแย่งแฟนกู!!! ไอ้เหี้ยนี่ชอบแย่งแฟนคนอื่น มันแย่งมายไปจากกู มึงแม่งชอบแดกต่อเพื่อนหรอ รอเสียบตลอดเลยสิวะ!!!"

เพราะผมทนไม่ได้จริงๆที่มันเอาแต่ชี้หน้าด่า จึงพยายามพุ่งเข้าไปบวกและจะเอาแมร่งให้ตายคาตีน ถ้าไม่มีใครมาห้ามไว้ มันคงแย่

"ไอ้สัสตอม มึงพอก่อน พอเหอะ กูขอ อย่าทำมัน"

จนไอ้ไนท์ได้เหวี่ยงผมออกมาอีกรอบก่อนที่ไอ้กรณ์จะล้มลงแต่มันก็หลบอยู่หลังเพื่อนแล้วกล่าวหาผมไม่หยุด

"มึงแย่งแฟนกู! ไอ้เหี้ยตอม มันแย่งแฟนกู!!"

มันหลบอยู่หลังเพื่อนและชี้หน้ากล่าวหาผมแบบนั้น แววตามันเจ็บแค้นมาก จนกลุ่มเพื่อนที่ได้ยินก็อึ้งไปตามๆกันกับสิ่งที่มันพูด

"ไอ้ตอมมึงทำจริงๆหรอวะ มึงกับมายมีอะไรกันจริงหรอ?"

แม้แต่ไอ้ไนท์ดึงผมออกมาให้ห่างไอ้กรณ์แล้วก็ถามแบบนั้น เรื่องราวระหว่างผมกับมายที่คนอื่นเห็นมันบ่งชี้ไปทางนั้น เพราะคืนนั้นมายมันมาวุ่นวายกับผมจริง เดินมาชนแก้วกับผม เต้นกับผม คุยกับผม เดินตามผม คนเขาเห็นกันทั้งผับ แต่คงมีแค่ผมกับมายที่รู้ดีว่าคืนนั้นมันไม่มีอะไร คอนแทคเบอร์ไลน์ ก็ไม่ได้ให้ไป ผมว่าผมกับมายเราก็ชัดเจนนะ เธอก็เคยพูดกับผมเต็มปากเต็มคำว่ามีแฟนแล้ว และผมก็ชัดเจนว่าผมไม่จะยุ่งกับคนมีแฟน

ถึงบางทีเราอาจจะ...ดูเหมือนมีซัมติงอะไรกันอยู่บ้างก็ตาม

"ทำไมมึงไม่เถียงล่ะ เพราะแม่งทำจริงๆ มันอยากได้แฟนกูไง มันจะเอาแฟนกู"

"ไอ้เหี้ยกรณ์ กูว่ามึงพูดเกินไปละนะ"

ซึ่งเพื่อนสนิทผมก็เริ่มทนไม่ไหวกับคำพูดที่กล่าวหาผมรุนแรงแบบนั้น มันเริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียว และเดินไปเข้าไปพลักอกไอ้กรณ์ซ้ำๆ สีหน้าท่าทางของมันพร้อมบวกแทนผมมาก

"เห้ยสองๆๆ กูขอเถอะเพื่อน กูขอนะ"

ไอ้ไนท์เลยปล่อยผมแล้วไปห้ามไอ้สองแทน เอาจริงๆนะ ถ้ามันไม่มีไอ้ไนท์คุ้มกะลาหัวมันโดนตีนไปแล้ว พวกผมน่ะ ไม่ชอบมีปัญหากับใครอยู่แล้ว จะกินจะเที่ยวเมาหัวราน้ำยังไงก็ระวังตัวเอง คนเข้าหาก็เยอะ มีทุกรูปแบบ คุยด้วยคำเดียวก็ทึกทักเอาเองว่ากูเป็นเพื่อน ทั้งๆที่ชื่อมันกูยังไม่รู้จักเลย ไอ้กรณ์ก็จัดเป็นกลุ่มคนประเภทนั้นในชีวิตผม

"แม่งพูดเกินไป ผู้หญิงไม่เอาเพราะมึงเหี้ยเอง ใครๆก็รู้ว่าลับหลังมึงทำระยำกับมายยังไงบ้าง ตัวมึงเอากับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว แต่ทำไมพอมายบอกเลิกถึงมาโทษเพื่อนกูอ่ะ เอาจริงไหม ต่อให้ไม่มีไอ้ตอมก็ไม่มีผู้หญิงดีๆที่ไหนเขาเอามึงหรอก"

แล้วเอาจริงๆผมกับมายไม่ได้มีอะไรในลักษณะนั้น เรื่องมันก็เป็นอย่างงั้น มายกับไอ้เหี้ยนี่จะเลิกกันยังไงก็แล้วแต่ แต่ผมคิดว่ามันไม่เกี่ยวกับผม สาเหตุมาจากอะไรก็ย้อนกลับไปดูพฤติกรรมของมันเอง ทำอะไรลับหลังมายไว้อ่ะ พวกเหี้ยที่นั่งอยู่นี่ก็รู้กันดีทั้งนั้นว่าไอ้กรณ์เป็นยังไง ก็รู้ๆกันอยู่ แล้วทำไมยังมาสงสัยในตัวกูมากกว่าที่จะย้อนกลับไปดูตัวเอง ทำสันดานยังงี้ผู้หญิงดีๆที่ไหนมันจะอยากอยู่ด้วยวะ

ไม่รู้อ่ะ กูไม่ผิด!

กูไม่ได้แย่ง!!

"มึงไม่มีสิทธิ์มาด่าเพื่อนกูนะไอ้เหี้ย และถ้ามึงยังไม่หยุด ได้แดกตีนกูแน่"

"ไอ้กรณ์มันเมาแล้วสอง มันเมาแบบนี้มาสามวันแล้ว ตั้งแต่มายบอกเลิกมัน"

"เลิกก็เลิกดิ่ ไอ้เหี้ย มาหาเรื่องเพื่อนกูทำไม มาหาว่าคนอื่นแย่งแฟน มึงมีหลักฐานไหมว่าไอ้ตอมมันแย่ง ก่อนจะกล่าวหาใครมึงดูสารรูปตัวเองบ้างเถอะไอ้สัส อย่ามาปากพล่อยๆพล่ามไปเรื่อยนะ เดี๋ยวหาว่ากูไม่เตือน"

ไอ้สองยกมือชี้หน้าขู่มัน สีหน้าแววตามันก็ดูจริงจังกว่าทุกที ใครที่คิดว่ามันเป็นผู้ชายเฟรนด์ลี่ขี้เล่นอยู่ก็คิดใหม่ มันโหดกว่าที่ทุกคนคิด

"มึง กูขอเหอะไอ้ตอม นะสอง สงสารมัน แค่มายมันทิ้งไป ไอ้กรณ์มันก็จะตายละ อย่าทำมันเลย ปล่อยมันไปเหอะ ถือว่ากูขอนะเพื่อน"

ผมยืนขมวดคิ้วมองสภาพไอ้กรณ์ก่อนจะยกมือเกาหางคิ้วเบาๆขณะที่ไอ้ไนท์แทบจะอ้อนวอนขอร้อง และปลายตามองไปที่ผู้หญิงคนนึงที่กำลังยกมือถือถ่ายคลิป พอเห็นผมมองก็เอาลง เออ เป็นเรื่องฉาวเลยทีนี้ แต่เอาจริงๆผมก็ไม่ใช่คนที่สนใจเรื่องดราม่าอะไรอยู่แล้ว ต่อให้มันจะชี้หน้าด่าว่าผมแย่งแฟนมัน ผมก็ไม่สน เพราะผมไม่ได้แย่ง ผมอาจจะแค่เข้ามาแล้วเป็นสาเหตุที่ทำให้มายบอกเลิกกันเร็วขึ้น แต่ผม...ไม่ได้แย่ง

"แดกเหล้ากับมึงไม่สนุกแล้วว่ะไอ้ไนท์ กูกลับก่อน"

ผมพูดและเดินมือล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาจากตรงนั้น

"ไปนั่งเล่นคอนโดมึงนะ"

"เออ แล้วแต่"

ไอ้สองเดินมาเกาะไหล่ผมและเลี้ยวไปขึ้นรถตัวเอง

แล้วจบที่ผมกับมันกินเหล้ากันตามประสาเพื่อนที่ห้อง เปิดเกมส์เล่นกันตามประสาชายโสด จนผมแพ้

"เยส!!!!"

มันก็กระโดดโลดเต้น ดีใจที่เอาชนะน้อคผมได้ ผมก็ทำหน้าเซ็งๆ ก่อนจะโยนจอยเกมส์ในมือทิ้งลงบนโซฟาและคว้าเอาแก้วเหล้ามาจิบ พอมันหันมาสังเกตสีหน้าผมก็ยิงคำถามตรงเข้าประเด็น

"มึงกับมายมายมายด์นี่ยังไงวะ"

ผมมองหน้ามันและมองไปที่หน้าจอทีวี กดรีโมทเลื่อนไปเปลี่ยนเปิดเพลงฟัง

"ก็ไม่ยังไง ทำไม?"

"ตอนไอ้กรณ์มันด่ามึง กูไม่เห็นมึงเถียงสักคำ"

"มึงก็เถียงแทนกูไปหมดแล้วไง"

"กูเถียงแทนน่ะ ใช่ แต่ประเด็นก็คือ มึง!ไม่!เถียง!สักคำ!เลยครับ"

มันพูดและจ้องหน้าผมแบบเพื่อนสนิทเท่านั้นที่มองอะไรๆออก ก็ใช่ ผมไม่เถียงสักคำ และผมก็ทำเป็นไม่สนใจสายตาที่มันมองเหมือนอยากจะเค้นเอาบางอย่างจากผมให้ได้

"คืนนั้นกูเห็นนร้าาา ที่น้องเขามาเต้นกับมึงอ่ะ ถามจริง มันมีอะไรมากกว่านั้นหรอวะ"

"คืนนั้นมันก็เต้นกับมึงด้วยไม่ใช่ไง"

ก็เห็นเธอชนแก้วกับไอ้สองไม่รู้กี่รอบ เห็นชนกับทุกคนที่รู้จักไม่ว่าชายหญิง แม่สาวน้อยคนนั้นน่ะ แพรวพราวเฟรนด์ลี่สุดๆ

"มันไม่เหมือนกันครับ กับกูอ่ะ ชัดเจนว่ามันไม่มีอะไรในกอไผ่ แต่กับมึงอ่ะ สายตามันดูไม่ใช่"

"ทำไม สายตามันเป็นยังไง"

"กูเป็นเพื่อนมึงมาหลายปี กูไม่เคยเห็นมึงมองใครวิบวับแบบนั้นเลย"

ไอ้สองมันสังเกตได้ขนาดนั้นเลยหรอ พูดแล้วก็ทำเป็นกระดิกนิ้วริกๆตรงสองตาของผม สีหน้ายิ้มแย้มเตรียมแซวผมเต็มที่

"กูก็ไม่ได้อะไรไหมวะ"

ผมพูดตัดบทแล้วเอนหลังหนีนอน เงยหน้าขึ้นหยิบบุหรี่ไฟฟ้ามาสูบแล้วพ่นควันให้มันฟุ้งไปในอากาศ ผมมองควันสีขาวที่มันคละคลุ้งลอยไปบนเพดานห้อง ในหัวก็กำลังนึกถึงคนตัวเล็กที่สร้างเรื่องเอาไว้ให้

มาย มาย มายด์

"ไม่ได้อะไร งั้นกูเสียบ น้องมันโสดแล้วด้วย โอ๊ย!! เห้ย! ไอ้สัสตอม มึงถีบกูทำไม!?"

"ไม่ได้ตั้งใจ ตีนกูกระตุก"

"มึงนี่แปลกๆนะ อยู่ๆมาตีนลั่นตอนกูบอกจะเสียบ แล้วอะไรทำให้ผู้ชายที่วางตัวดีมาตลอดแบบมึง ถึงมามีข่าวเมาท์ฉาวโฉ่ แปรดเปลื้อนตกอยู่ในข้อหามือที่สามแย่งแฟนคนอื่นได้นะ"

"แล้วมึงพอรู้ไหมว่าไอ้คนสร้างเรื่องมันหายหัวไปไหน"

"น้องมายน่ะหรอ?"

ตีนกูเริ่มจะกระตุกอีกรอบ แต่ผมจะนิ่งๆยั้งๆไว้

"เออไง"

"น้องเขาอยู่เชียงใหม่นิ่ เห็นลงสตอรี่อยู่ ไปเที่ยวมั้ง"

"อ่อ บ้านมันอยู่เชียงใหม่"

"บ้านใคร"

"ก็บ้านน้องมาย!ของมึงไง"

ผมพูดแบบหงุดหงิด หงุดหงิดที่มันเรียกมายว่าน้องมายและหงุดหงิดสายตาที่มันพยายามจะแซวผมให้ได้ด้วย

"น้องมายไม่ใช่ของกูครับ น่ารัก แต่ไม่ใช่สเปคพี่สอง"

มันก็พูดพร้อมสายตาที่สื่อมาให้ผมรู้ว่าว่ามันรู้นะ ว่ามายน่ะ สเปคใคร

"มึงจะหยุดยัง!?"

ผมเลิกคิ้วถามสีหน้าเอาเรื่องเมื่อมันไม่หยุดส่งสายตามาแซวสักที

"ไม่ๆ คือกูอยากรู้ไง ว่ามึงรู้ได้ไงว่าบ้านมายอยู่เชียงใหม่ มึงคุยอยู่หรอ"

"ถ้ากูคุยอยู่กูจะถามมึงทำไมว่ามันหายไปไหน!?"

"เอ้า มึงจะเหวี่ยงทำเหี้ยไร"

"ก็มึงกวนตีนอ่ะไอ้สัส"

ไม่ได้เรื่องอะไรเลย แม่ง กวนประสาทกูอยู่นั่น =_=#

"อ่ะๆ กูส่งไอจีน้องมายไปให้ล่ะ ส่องสะเผื่อพี่ตอมจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ส่วนพี่สองขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคร้าบ"

มันก้มหน้ากดโทรศัพท์ก่อนจะพูดแบบนั้นและตบบ่าผมแรงๆ และเดินหายไปเข้าห้องน้ำ ผมก็เหลือกตามองมันเดินไปเข้าห้องน้ำแบบที่ตีนกระตุกยิกๆอยากถีบท่าทางกวนส้นตีนของมันมาก

ผมมองโทรศัพท์ที่สว่างวาบเพราะป้อปอัพเด้งขึ้นมา เป็นข้อความของไอ้สอง ผมเกาหางคิ้วสองสามทีก่อนจะยื่นมือไปหยิบขึ้นมาดู

และกดเข้าลิ้งค์ที่มันส่งมาให้

ผมกดเลื่อนลงส่องรูปเธอไปเรื่อยๆ เธอก็ลงไลฟ์สไตล์ของตัวเองทั่วไป ผู้ติดตามก็เยอะมาก ใช้คำว่าเน็ตไอดอลได้เลย รูปที่ลงส่วนใหญ่เป็นรูปชีวิตประจำวันแคปชั่นทันสมัย ไม่มีรูป บิกินี่ ชุดว่ายน้ำ แบบเน็ตไอดอลคนอื่นบ้างหรอ ซึ่งก็ดีแล้วที่ไม่มี ผมคิดขึ้นมาเฉยๆน่ะ ไม่ได้อยากดูหรอก

ผมทำได้แค่เลื่อนขึ้นเลื่อนลงไปมา ไอ้สองมีไอจีมายด้วย บางทีการเป็นไอ้โนสอง(No.2)มันก็ง่ายดี จะกดติดตามใคร ขอไอจีใคร สำหรับมันก็ดูจะเป็นเรื่องง่ายไปสะหมด แต่พอเป็นผม ทำไมรู้สึกว่ามันไม่ง่ายเลย แค่ปลายนิ้วสัมผัสไปตรงช่องสีฟ้าที่ให้กดติดตาม กดเข้าช่องส่งข้อความ และทักไปถาม

-เป็นยังไงบ้าง

-กลับกรุงเทพเมื่อไหร่

-สร้างเรื่องไว้ กลับมาเคลียร์เลยนะ ไอ้ตัวแสบ!

ผมอยากจะขยับนิ้วพิมพ์และทักไปแบบนั้น แต่นิ้วมันไม่ขยับเลย ทั้งๆที่มันก็ง่ายนิดเดียวแค่ปลายนิ้วสัมผัส

ทำไม ไอจีมันเล่นยากขนาดนี้วะ

แค่ทำมือลั่นกดติดตามใครสักคนทำไมมันไม่ง่ายเลยสำหรับผม

หรือที่มันไม่ง่ายเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้คือ มายมายมายด์ คนที่ทำให้ผมจิตใจว้าวุ่นตั้งแต่วันแรกที่เจอมาจนถึงตอนนี้

.