STAY IN MY MIND

EP.4

4.

- ATOM -

"อ้าวไอ้ตอม"

ผมหันไปมองตามเสียงเรียกขณะที่เดินผ่านล้อปบี้คอนโดมา หันไปมองก็ขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อเห็นมันอยู่ที่นี่

"ไอ้กรณ์?"

"เออ มึงอยู่ที่นี่ด้วยหรอวะ?"

มันตรงเข้ามาคุยด้วย

"ใช่..แล้วมึงมาทำอะไร?"

จริงๆก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่หรอกที่จะเจอมันที่นี่ เพราะมันคงมาหาผู้หญิงของมัน

ยัยผู้หญิงโง่เง่าคนนั้นที่ขับรถชนผม...

"....."

มันไม่ได้ตอบคำถามแต่หยักไหล่แบบยิ้มๆและสบตากับผมแบบที่ผู้ชายมองแล้วเข้าใจกัน หึ ไอ้นี่มันเป็นผู้ชายประเภทที่หมกหมุ่นอยู่กับเรื่องอย่างว่า ได้ยินมาว่ามันชอบนัดXด้วย ผมรู้จักมันผ่านๆตามวงเหล้า ตามงานต่างๆ ไม่ได้สนิทสนมอะไรมากมาย แต่เรื่องของมันก็เป็นที่เลื่องลือผ่านหูผมบ่อยๆในกลุ่มเพื่อน คนหน้าซื่อๆ ปากหวาน คารมดี เป็นแบบนี้หมด ก็ไม่คิดว่ามันจะคบใครจริงหรือมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นมาชัดเจน 'พอดี เราเป็นแฟนกรณ์อ่ะ' เหอะ! เป็นแฟนแบบใหนวะ ผมเห็นไอ้นี่มันแอบควงไปทั่ว และเธอก็คือหนึ่งในผู้หญิงของมันที่ผมเคยเห็น แบบนี้จะไม่ให้คิดว่าเธอโง่เง่าได้ยังไง

แล้วผมก็ไม่เหมือนมัน... เรื่องผู้หญิงผมไม่ได้อดอยากปากแห้งจนต้องหามาควงเสริมบารมีตลอดเวลา ผมเองก็ผู้ชายคนนึง จะบอกว่าไม่เจ้าชู้ก็คงไม่ได้ เพราะผมคิดว่าตัวเองยังมีนิสัยแบบนั้นอยู่ แต่คำว่าเจ้าชู้ของผมไม่ได้หมายความว่าคุยและคบหลายคนพร้อมกัน เพื่อหวังฟัน หลอกให้ความหวังเพื่อจะได้เอาซ้ำๆจนเบื่อแล้วเขี่ยทิ้ง ผมไม่ถนัดทำร้ายจิตใจใคร ผมไม่เหมือนไอ้กรณ์และไม่มีทางเหมือน ผมว่าผมก็ไปเรื่อยอ่ะ หิวก็ออกไปหาเหยื่อที่ถูกใจและหิ้วไปกินในที่ลับพอกินอิ่มก็จบกันแค่บนเตียง ไม่ว่าจะฟรีหรือต้องเสียเงินผมก็ไม่เคยอะไรกับใครมากไปกว่าเรื่องนั้น ไม่ได้กระหายไคร่จนต้องแสวงหาตลอดเวลา ถึงเวลาที่มันต้องหยุดผมก็หยุดได้ ถ้าเกิดเจอเหยื่อเด็ดๆสักคนน่ะนะ

"อือ นี่มึงจะไปเรียนหรอวะ"

"อือ"

ผมตอบสั้นๆเพราะไม่อยากจะพูดคุยอะไรด้วยสักเท่าไหร่ จึงพาตัวเองออกมาและตรงไปที่รถตัวเองกดรีโมทปลดล้อคจากระยะไกล จังหวะจะเปิดประตูเข้าไปนั่ง ผมก็เหลือบไปเห็นร่างบางเด็กไอ้กรณ์เดินมาหามันพอดี และบังเอิญเราสบตากัน เธอขมวดคิ้วมองผมนิดหน่อยแต่ผมก็ไม่สนใจอะไรแค่ย่อตัวเข้าไปนั่งในรถและปิดประตูสตาร์ทเครื่องยนต์ให้มันดังกระหึ่มและควงพวงมาลัยเลี้ยวขับออกมา....

"วันนี้ไอ้ตอมมาเรียนเช้าเว้ย ผีตัวใหนเข้าสิงมันว่ะ"

"ผีพ่อมึงมั้ง"

ผมตอกกลับไอ้สองไปแบบนั้นก่อนที่มันจะขยับมาเกาะไหล่และเดินเคียงคู่กันเข้ามหาลัยมาด้วยกัน ผมปีสี่แล้วก็ไม่ได้มีตารางเรียนอะไรมาก แค่เข้ามาคุยกับอาจารย์เรื่องธีสิส

"ไอ้เวร พ่อกูที่แอลเอนอนสะดุ้งละสัส ไง เมื่อคืนไม่แจ่มหรอวะ ทำไมมึงดูหงุดหงิด"

"กูไม่ได้หงุดหงิด แล้วเมื่อคืนกูกลับห้อง ไม่ได้ไปต่อว่ะ"

"เอ้า จริงดิ่ไอ้ตอม ไอ้เชี้ย มึงพลาดละรู้ไหม คนที่เข้ามาหามึงเมื่อคืนรู้ไหมใคร"

เห็นว่าทำเสียงตื่นเต้นแบบนั้น ผมเลยหันไปมอง

"ใคร?"

คนเมื่อคืนก็สวยเซ๊กซี่ดีนะ เขาเข้ามานั่งคุยกับผมแบบถึงเนื้อถึงตัวที่บาร์ แต่ผมก็ลืมหน้าไปแล้ว แม้แต่ชื่อผมก็ไม่ได้จำ

"น้องใบเตยไง ใบเตยดาวมอกรุงเทพอ่ะ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขาก็มาทำกิจกรรมที่คณะเรา ที่เขามาหามึงเมื่อคืนนี่กูยังคิดเลยว่าเขาชอบมึงมานานแล้วรึป่าว"

ผมฟังแล้วก็แค่ยกไหล่ ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องที่มันพูดสักเท่าไหร่ ไอ้สองเห็นหน้าที่ไร้อารมณ์ร่วมไปกับมันของผมแล้วก็กรอกตาใส่ผมอย่างเบื่อหน่าย

"มึงนี่ สมกับเป็นมึงจริงๆ ต่อให้มีนางฟ้ามานอนแก้ผ้าให้บนเตียง ถ้ามึงไม่อยาก มึงก็ไม่เอา"

"ไอ้สัส กูไม่ขนาดนั้น แล้วมึงก็พูดถึงผู้หญิงดีๆหน่อย"

ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะดีหรือไม่ดี ในฐานะที่เป็นผู้ชายผมว่ามันไม่สมควรที่จะเอาผู้หญิงมาพูดลับหลังในทางที่เสียหาย นั่นแหละที่ผมจะบอกมัน

"คร้าบบบ พ่อ"

ซึ่งเพื่อนสนิทผมก็กวนประสาทกลับมาแบบนั้น ไอ้นี่ชื่อไอ้สอง เป็นเพื่อนสนิทผม จริงๆผมมีเพื่อนเยอะ แต่ไอ้สองนี่สนิทรู้ใจสุดละ ผมเดินตีคู่กับมันมา และเฉยๆกับสายตาสาวๆที่มองมา ไอ้สองก็เหมือนๆผมต่างตรงที่มันเป็นคนแพรวแพรว ทำเจ้าชู้ไปทั่ว รู้จักคนเยอะ ส่วนผมเป็นคนที่ค่อนข้างระวังตัว หวงตัว ให้ความสำคัญในเรื่องของการวางตัวในที่สาธารณะ จึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าหามากนัก แต่ไม่ค่อยก็ไม่ได้แปลว่าไม่มี เพราะมันก็มีบ้างอย่างเช่นตอนนี้ที่มีผู้หญิงสวยผมยาวหน้าอกใหญ่ในชุดนักศึกษามายืนขวางหน้าผมกับไอ้สองไว้...

ชีวิตผมในช่วงนี้ก็ประมาณนี้มีเข้ามาพอให้ได้ลุ้นว่าระหว่างผมกับมันจะเป็นใคร? ขอให้เป็นมันเถอะ เพราะผม เบื่อๆเซ็งๆยังไงไม่รู้ว่ะ

"แอนนี่ขอไลน์พี่อะตอมหน่อยสิคะ"

ไอ้สองตบบ่าผมและหลบฉากออกไปอย่างรู้งาน จนเหลือแค่ผมกับผู้หญิงที่เพิ่งเดินเข้ามาไกล้ให้ได้กลิ่นน้ำหอมแสนเย้ายวล

"คือแอนนี่แอบมองพี่อะตอมมานานแล้วอ่ะค่ะ อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้"

ผมยิ้มมุมปาก และค่อยๆหยิบโทรศัพท์จากมือเธอมาไส่ไอดีไลน์ของตัวเองไปและส่งโทรศัพท์คืน ร่างอรชนก็ขยับเข้ามาเบียดไกล้มากขึ้นอีกนิด

"เดี๋ยวทักไปนะคะ"

เธอพูดเบาๆแล้วส่งสายตามาให้ ผมก็ทำแค่มอง และเดินสวนออกมาผมเดินก้าวขายาวๆเข้าไปในตึกเรียนอย่างอารมณ์ดีแบบที่มือก็หมุนกุญแจรถเล่นไปด้วย โดยที่ผู้หญิงคนนั้นยังคงมองตามหลังผมมาจนสุดสายตา

อันที่จริงผมมีผู้หญิงเข้าหาเยอะมาก จนจำหน้าไม่ได้ จำชื่อไม่ได้ ในห้องแชทมีแต่ผู้หญิงที่ทักมาแต่ไม่ใช่ทุกคนที่ผมจะเล่นด้วย เรียกว่าผมไม่ได้ตอบเลยก็ว่าได้ ผมปัดทิ้งหมด เพราะขี้เกียจคุย ผมไม่เล่นโซเชี่ยลด้วย เป็นผู้ชายธรรมดาที่โสดสนิทและใช้ชีวิตไปวันๆแบบเรื่อยเปื่อย มีผู้หญิงเข้ามาพอให้กระชุ่มกระชวยหัวใจอยู่บ้างบางเวลาที่เหงาๆ

จริงๆก็อยากมีใครสักคนเหมือนกัน คนที่จะเข้ามาจัดระเบียบในชีวิตผมให้มันดีขึ้น

แต่ผมก็มองภาพตัวเองตอนที่ต้องจริงจังกับใครสักคนไม่ออก

จนตอนเย็น หลังเรียนเสร็จผมก็แยกย้ายกันกลับ ไอ้สองมันหายไปกับหญิง ส่วนผมหิวข้าวขากลับคอนโดก็เลยแวะกินข้าว และมันมีร้านอาหารเปิดใหม่ตรงซอยทางเข้าคอนโด เป็นร้านคล้ายๆคาเฟ่ต์ มีอาหาร เครื่องดื่ม ผมเลยเลือกร้านนี้ เดินเข้ามาก็เหมือนเดิม อันที่จริงผมก็เป็นจุดสนใจตั้งแต่เลี้ยวรถเข้ามาแล้วล่ะ สายตาคนมองเป็นเรื่องที่น่าเบื่อสำหรับผม...

ผมเลือกโต๊ะด้านในสุดของร้าน พอทิ้งตัวนั่ง ไม่นานก็มีพนักงานเอาเมนูมาวางตรงหน้า

พอเห็นเมนูอาหาร ก็หิวจัดจนตาลาย

"มีอะไรที่มันเร็วๆไม่ต้องรอนานบ้าง"

"ข้าวหน้าเนื้อมั้ย อร่อยนะ"

เสียงเล็กเอ่ยออกมา ทำผมเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นรอยยิ้มที่ยิ้มแย้มแจ่มใสแบบคนอัธยาศัยดี ส่งมาให้ผม เธออยู่ในชุดนักศึกษา ใส่ผ้ากันเปลื้อนของทางร้านแบบนั้น คงมาทำงานพาร์ทไทม์ ผู้หญิงคนนี้คาแรคเตอร์ชัดมาก ขับรถสปอร์ต อยู่คอนโดหรู เรียนมอกรุงเทพ บอกว่าเป็นลูกเจ้าของร้านผมก็เชื่อ ออร่าลูกคนรวยมาก งงว่าทำไมถึงมาทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟ

"ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่เชื่อเถอะ อีกไม่นานก็โดนไล่ออกแล้ว"

เธอพูดมาแบบนั้นเหมือนรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าที่เธอพูดหมายความว่าไงแต่ช่างเถอะ

"เอาอันนั้นแหละ ที่เธอบอก เร็วๆนะ"

"แล้วคุณลูกค้าจะรับเครื่องดื่มอะไรคะ"

"น้ำเปล่า"

"เอาเป็นน้ำแตงโมปั่นไหม เมนูซิกเนเจอร์ของทางร้านค่ะ"

"ก็ได้.."

"งั้นรอสักครู่นะคะ"

พูดจบ เธอก็กดปากกา สบัดผมไปด้านหลังหมุนตัวเดินไปแจ้งออเดอร์ที่เค้าเตอร์ ด้วยท่าทางแบบหญิงสาวที่มีความมั่นใจ และพอเธอหมุนตัวกลับมาผมก็รีบดึงสายตามองไปทางอื่น แบบไม่ให้จับได้ว่ามองอยู่

จะบอกว่าไงดีล่ะ ผมจำเธอได้น่ะ ครั้งแรกที่เจอ เธอมากับไอ้กรณ์ แล้วผมเสียดายสุดๆ

เธอไม่เหมาะกับมันเลยสักนิด

.