STAY IN MY MIND

EP.8

8.1

02:30 น.

ตีสองครึ่งตามเวลา...ผับปิดแล้วแต่พวกเรายังออกันอยู่ที่ลานจอดรถและบังเอิญมากที่จอดรถอยู่ไกล้ๆกัน ซึ่งเป็นโซนจอดซุปเปอร์คาร์โดยเฉพาะ ส่วนแฟนฉันก็มารับแล้ว เขายืนจับมือแสดงตัวเป็นเจ้าของฉันอยู่และพูดคุยทักทายกับเพื่อนๆที่รู้จักกัน ส่วนสายตาฉันมองอยู่ที่อะตอมคนเดียว เขานั่งดูดพอตอยู่อีกฝั่งข้างรถสปอร์ตสีเหลือง ...และเขาก็มองมาที่ฉันอยู่เหมือนกัน ตอนอยู่ในผับฉันเดินไปเต้นด้วย แล้วทะลึ่งไปขอคอนแทคเขา ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่ควรมาก เลยโดนเขาดุกลับมาแบบนั้น เป็นการดุที่ฉันโกรธไม่ลงเลย เขาดันฉันติดกำแพงและมองตาฉันนานมาก แววตาเขาดูหงุดหงิดฉันมากจริงๆที่ฉันไปเล่นกับเขาแบบนั้น ซึ่งมันก็ถูกต้องแล้ว ฉันไม่ควรไปยุ่งกับเขาแบบนั้น

"เมามั้ยเนี่ย"

ฉันดันมือกรณ์ออกแล้วยกขึ้นกอดอกเมื่อเขาถามแบบนั้น

"ไม่เมา"

ฉันตอบไปและหันไปมองอะตอมอีกครั้ง คราวนี้มีผู้หญิงเข้ามาหาเขา ซึ่งมันก็ไม่แปลกที่จะมีผู้หญิงเข้าหาผู้ชายหล่อๆแบบเขา ตอนอยู่ในผับฉันก็เห็นมีตั้งหลายคน

และเขาก็ให้เบอร์กับทุกคนที่เข้าหา ยกเว้นฉัน

เอาจริงๆ ในใจฉันลึกๆก็แอบประทับใจเขานะคะ แบบ...เขาไม่ยุ่งกับแฟนคนอื่น ไม่เล่นด้วยเลย เขาแบบ..แอบดี แอบมีหลักการ ไม่ใช่ใครเข้าไปก็ได้หมดอ่ะ อืมมม อะตอมเขาดีอ่ะ เป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึงเลย

"เห้ยย ไอ้ตอม ซุ่มอีกแล้วนะมึงอ่ะ"

กรณ์เอ่ยแซวไป ฉันรู้ว่ากรณ์กับอะตอมเขารู้จักกันผ่านๆตามวงเหล้าเท่านั้นไม่ได้สนิทอะไรด้วยเท่าไหร่

"คนมันฮอตก็งี้ ฮ่าๆ"

พี่สองพูด ส่วนอะตอมเขาก้มหน้ากดมือถือแล้วส่งคืนผู้หญิงคนนั้น ฉันมองไปทางอื่นก่อนจะเห็นไอ้พี่ไนท์จ้องมา มันเห็นแน่ว่าฉันแอบมองอะตอม ไม่สิ มันเห็นแน่ว่าฉันกับอะตอมต่างแอบมองกัน มันเห็นตั้งแต่ที่ผับแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไร ซึ่งฉันขอเดาว่าอะตอมเองก็คงไม่ได้พูดอะไร รู้สึกปาปเหมือนมีชู้เลย ทั้งที่เราก็ไม่ได้ทำอะไรกันไม่ดีสักหน่อย ฉันหลบตาพี่มันและก้มหน้าลงมองไปที่รองเท้าตัวเองก็เพิ่งสังเกตว่าตะขอรองเท้ามันหลุด ฉันเลยก้มลงไปเพื่อจะติดให้เรียบร้อย แต่กรณ์เห็นแบบนั้นเขาเลยคุกเข่าลงไปทำให้แทน

"อะไรเนี่ย จะขอแต่งตรงนี้เลยหรอ"

พอเพื่อนๆเห็นก็พากันแซว แต่สายตาฉันกลับไม่ได้มองพวกนั้นหรือกรณ์เลย ฉันไปมองที่อะตอมอีกครั้ง ซึ่งเขาเองก็มองมาที่ฉันมองกรณ์ย่อตัวติดตะขอรองเท้าให้ฉัน ...เขามองฉันด้วยสายตาที่ฉันไม่เคยอ่านได้เลยสักครั้ง

"ยังไม่ขอหรอก ไม่ได้เอาแหวนมา"

"โห่วว มึงเอาจริงหรอเนี่ยไอ้กรณ์"

"ก็คนนี้...กูรักมาก"

พอกรณ์พูดแบบนั้นฉันก็หันกลับมามองคนตรงหน้าซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่กรณ์เองก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วมันไม่ทัน... ท่ามกลางเสียงโห่แซวของเพื่อน เหมือนฉันถูกจับได้ กรณ์มองฉันก่อนจะหันไปมองที่อะตอม และมองมาที่ฉันอีกครั้ง

"เพลงอะไรก็มันส์ไปหมด"

ฉันยิ้มกลบเกลื่อน แล้วทำไมฉันต้องกลัวความผิด ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไรด้วยล่ะ

"ไปอ่อยใครป่าวเนี่ยครับ"

"เปล่า มายไม่ใช่กรณ์นะ"

"วู้วว รำคาญคนมีคู่วุ้ย กลับกันดีกว่านิว ป่ะ พี่ไปส่ง"

ว่าจบไอ้พี่ไนท์ก็ลากนินิวที่เมาๆไปเลย

"มึงๆ"

แต่ฉันก็ดึงแขนเพื่อนไว้ ไม่ไว้ใจไอ้พี่มันกลัวเพื่อนไม่ถึงบ้าน

"ไม่ใช่ครั้งแรกที่กูไปส่งมัน กูไม่ทำอะไรมันหรอก เทิดทูนมันอย่างกับอะไรดี แต่เป็นได้แค่พี่ชาย"

"ทั้งที่อยากจะเป็นผัวมันใจจะขาด ?"

"ก็นิดนึง"

ไอ้พี่มันตอบมาแบบนั้น ทั้งฉันทั้งยัยแก้วก็พุ่งตัวไปพร้อมจะหยุมหัวไอ้พี่มันทันที ซึ่งนางก็ก้มหลบพัลวัน แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น เพราะใครๆก็รู้ว่าพวกฉันสามคนรักกันมากแค่ไหน พร้อมปกป้องกันเสมอไม่ว่าจะผิดถูก

หลังจากเล่นกันแบบนั้นได้สักพักเราก็แยกย้ายกัน ฉันส่งสายตากับยัยแก้วแบบที่รู้กัน แก้วมันติดผัวยังกับอะไรแต่ก็ยังห่วงเพื่อน ส่วนอะตอมเขาหายไปแล้ว คงกลับแล้วล่ะ

"กรณ์ ขับตามพี่มันไปห่างๆก่อนได้มั้ยอ่ะ"

"เป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาหรอ?"

"อื้ม นิวมันเมาแล้วอ่ะนะ กรณ์ง่วงป่าว ง่วงเดี๋ยวมายขับเอง"

"ไม่ๆ มายนั่งดีกว่า เดี๋ยวกรณ์ขับให้ค่ะ"

เขาพูดจาคะขาน้ำเสียงน่าฟังและขยับมาวาดแขนกอดคอฉันไว้ จนฉันรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เลยซุกตัวเข้าหาอ้อมแขนเขา จนแน่ใจ ก็ผละออกมามองหน้าเขา

"กรณ์อยู่บ้านพี่ต้นตลอดเลยหรอ?"

บ้านพี่ต้นจะมีห้องที่เป็นเหมือนสตู ห้องอัดเพลง และกรณ์ก็ชอบไปขลุกอยู่ที่นั่นเพื่อทำเพลง ซ้อมดนตรีกับเพื่อนๆของเขา

"อืม ยังซ้อมไม่เสร็จเลย แต่อาบน้ำมารับมายก่อนค่อยกลับไปซ้อมต่อ"

อาบน้ำ? ใช่กรณ์อาบน้ำ เขามาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่ดูธรรมดา แต่แบบมันก็ไม่น่ามีกลิ่นแบบนี้รึป่าว

"ถึงว่าตัวหอมจัง"

แม้คิดแบบนั้นแต่ก็พูดออกมาอีกแบบ หัวใจก็เริ่มไปทางเดียวกับสมอง...เข้ามาในรถก็เจออีกชอต เมื่อเขาเปิดไฟรถเพื่อจะหามือถือในรถ ฉันเบือนหน้าหนีออกมองนอกหน้าต่าง...เพราะไม่อยากเห็นภาพนั้น ตอนนี้ไม่อยากจะมองเขาด้วยซ้ำ เบื่อกับเรื่องราวเดิมๆ ถ้าฉันพูดหรือถามออกไป มันก็จะทะเลาะไม่จบไม่สิ้น และฉันว่าฉันน่ะ เป็นคนงี่เง่าพอตัวเลย เวลาที่ตัวเองไม่โอเคกับอะไร

"หวานหิวอะไรรึป่าว..."

"ห๊ะ?"

"เอ่อ มายหิวรึป่าว แวะกินก๊วยเตี๋ยวกันมั้ย"

"เมื่อกี้กรณ์พูดประโยคนี้หรอ"

"มาย อย่าหาเรื่องกรณ์สิคะ"

"เมื่อกี้กรณ์ไม่ได้เรียกมายว่ามายอ่ะ"

ใช่ ฉันได้ยินถึงจะได้ยินไม่ถนัดก็เถอะ แต่ตอนแรกกรณ์ไม่ได้เอ่ยชื่อฉันแน่ๆ

"มาย ไม่เอาค่ะ มายเริ่มเมาแล้วนะ หูหาเรื่อง?"

ฉันไม่ได้เมา ไม่ได้หูหาเรื่อง ฉันมองหน้าเขาแบบนั้น ก่อนที่เขาจะยื่นมือมาลูบหัวฉันเบาๆแบบเอ็นดูและจับมือฉันไปกุมไว้และระหว่างขับรถไป ฉันหลับตาข่มอารมณ์ที่ครุกรุ่นในใจและเบือนหน้าหนีและสบัดมือออกเบาๆและกอดอกแบบพยายามข่มใจ จนสุดท้ายกรณ์ก็ดึงมือฉันไปกุมไว้เหมือนเดิม และนี่ก็อาจเป็นการจับมือครั้งสุดท้ายของเรา

จนเห็นรถพี่ไนท์เลี้ยวเข้าซอยบ้านนินิว กรณ์ถึงพาฉันยูเทิร์นกลับคอนโดของฉัน

"เมื่อไหร่นิวมันจะใจอ่อนให้ไอ้ไนท์อ่ะ ตามรับตามส่ง ดูแลดีขนาดนี้แล้ว"

"......"

"ใจแข็งเหมือนกันทั้งแก๊งค์เลยอ่ะ ไอ้เด็กพวกนี้"

เขาโน้มก้มหน้ามามองหน้าฉันแล้วยิ้ม แต่หน้าฉันคือโคตรไม่จอย หัวใจ สมอง ความคิด ความรู้สึก มันไปทางเดียวกันแล้ว เขาจะรู้ตัวบ้างไหมว่าที่ฉันยังใจแข็งอยู่ก็เพราะเขาแม่งสันดานแบบนี้ไง คิดแล้วอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ

ฉันหันไปค้นหาเหล้าที่เหลือติดรถไว้มาเปิดฝาแล้วกรอกลงคอ ขณะที่กรณ์ก็ขับรถมาแบบที่เขาก็เล่าให้ฟังว่าเรื่องที่เขาไปซ้อมดนตรีบ้านเพื่อนมาเป็นยังไงบ้าง ฉันก็เงียบและฟังไป แบบที่ดื่มเหล้าแล้วก็สมเพชตัวเองไปด้วย คำพูดเขาตลอดทั้งทางตั้งแต่บ้านยัยนิวจนถึงคอนโดฉันมีแต่เรื่องโกหก ความจริงคือไม่ได้ไปซ้อมดนตรี อัดเพลงเหี้ยอะไรทั้งนั้น มันแอบไปเอากับผู้หญิงที่ชื่อน้ำหวาน

"กรณ์อยากนอนกับมายป่ะ"

ฉันพูดออกไปแบบนั้นเมื่อรถจอดนิ่งสนิทที่หน้าคอนโดฉันพร้อมกับเปิดไฟสว่างทั้งรถ ทำให้เห็นรอยจากเขาชัดเจนขึ้น คนฟังหันมามองฉันแบบอึ้งๆ ขณะที่ฉันน้ำตาแทบล่วง ฉันเจ็บแต่ก็พยายามเก็บอาการ

"ทำไมอยู่ๆมายถามแบบนี้ เมาหรอ"

เขาพูดแบบนั้นแบบที่แววตาก็เป็นประกาย ค่อยๆยื่นมือมาจับมือถือแขนพยายามจะคลอเคลียฉัน แต่ฉันแขยงจนต้องดิ้นและรีบปัดออกแบบเร็วๆ ไม่อยากไห้โดนตัว ไม่อยากอยู่ไกล้ ไม่อยากแม้แต่จะหายใจร่วมกับผู้ชายแบบนี้เลยว่ะ แม่งง

"มายก็แค่ถาม เห็นกรณ์อยาก จนต้องแอบไปเอาคนอื่นอยู่บ่อยๆ"

นับหนึ่งมาจนถึงร้อยแล้ว ฉันทนมาถึงตอนนี้ได้ยังไง แค่หนึ่งถึงสิบ กูก็จะบ้าแล้ว มา! มาทะเลาะกันเลยดีกว่า

"มาย หาเรื่องอีกแล้วอ่ะ"

"เออ มายหาเรื่อง ถ้าไม่ได้ไปเอากับใครจริง ก็ไม่เห็นต้องร้อนตัวนี่"

"มึงไปฟังอะไรใครมาอีกอ่ะ!"

"ก็มึงเอาแต่โกหกอ่ะ กูก็ไปหาความจริงจากคนอื่นไงกรณ์ เบื่อว่ะ เบื่อฉิบหาย มายโคตรเบื่อ!! เลิกกันไหมวะ!?"

ฉันพูดไปแบบคนที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความอัดอั้น และนี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้วที่ฉันบอกเลิกเขา ครั้งแรกที่บอกไปแล้วยอมใจอ่อนคืนดีด้วยก็เพราะคำสัญญาโง่ๆของมัน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคำสัญญาที่มันพูดออกมาแม่งไม่มีความหมายอะไรเลย เพราะมันก็ทำเหี้ยๆอยู่เหมือนเดิม

"ไม่พอใจอะไรก็บอกเลิก"

"ก็อยากเลิกอ่ะ เลิกกันดิ่ แล้วกรณ์จะไปเอากับใครก็ไป ไม่ต้องมีมาย"

ฉันพูดแบบใส่อารมณ์มาก รู้ไหมฉันไม่โอเคมากกับการต้องเก็บอารมณ์แบบนี้ และกรณ์ก็ขยับมาไกล้และดึงแขนฉันไว้ เขาก็ดูจะไม่ยอมอ่อนลงเหมือนกัน

"มึงเป็นอะไรไปอีกวะมาย งี่เง่าฉิบหายเลย"

"ดูตัวเองก่อนไหมกรณ์ มึงดูตัวเองบ้างได้ไหม!!"

เขาพยายามจะมาจับตัวฉัน พยายามจะรั้งข้อมือฉัน แต่ฉันก็ยิ่งดิ้น ดิ้นจนมือไปดึงคอเสื้อของเขาจนมันหลุดขาดเผยรอยแดงเป็นจ้ำๆตามตัว เห็นแบบนั้น รู้ไหมมันบอกว่าไง

"นี่มันรอยยุงกัด"

กรณ์เขาเห็นฉันโง่มากเลยใช่ไหม ถ้าเอาแต่โกหกแบบนี้ฉันก็หมดแรงที่จะทะเลาะด้วยแล้วว่ะ ฉันแบบพูดไม่ออกเลย พยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง แล้วยกมือขึ้นห้าม ขอร้องให้เขาอย่าเพิ่งเข้ามาไกล้ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ถ้ากรณ์เห็นว่ามายโง่ขนาดนั้น มายก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว"

"....."

"เราเลิกกันเถอะ"

"กรณ์ว่ามายไปนอนพักให้หายเมาก่อนดีกว่า แล้วค่อยมาคุย"

"เลิกกันเหอะกรณ์"

"มาย..."

"ขอร้อง เลิกกันนะ"

ฉันพยายามกลั้นความรู้สึกและบอกเขาไปแบบนั้นซ้ำๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของเขาตอนนี้ก็ดูอึ้งๆและช้อคไป เพราะฉันไม่เคยเป็นแบบนี้กับเขามาก่อน แต่ฉันจะไม่สนอีกแล้ว เลือกที่จะไม่คุยอะไรกับเขาอีกและเปิดประตูรถลงมาเงียบๆคนเดียว.