NANG GABING NATUTONG UMUNGOL SI MARIYA

SIX YEARS LATER... MARIYA Hindi ko kailanman inakalang darating ang araw na ang pangalan ko ay maririnig sa malalaking fashion events, mababasa sa mga magasin, at makikita sa napakalalaking billboard sa gitna ng lungsod. Mariya Samantha Dela Vega. Iyan ang pangalang nakaukit sa malaking tarpaulin sa likod ng entabladong kinatatayuan ko ngayon. Nakasuot ako ng isang eleganteng gown na sadyang ginawa para sa gabing ito. Sa bawat pagkurap ng mga ilaw ng camera, sa bawat palakpakan ng mga taong naroroon, at sa bawat pagbanggit ng pangalan ko ng host, hindi ko maiwasang mapangiti. Tonight is my night. Isang gabi ng pagdiriwang para sa lahat ng pinaghirapan ko. Isang gabing hindi lamang tungkol sa tagumpay, kundi tungkol din sa babaeng minsang nangarap na magkaroon ng mas magandang buhay. Ang babaeng iyon ay walang iba kundi, ako. Naalala ko pa ang mga panahong wala akong ibang maipagmamalaki kundi ang sarili kong mga pangarap. Wala akong koneksiyon sa mundo ng fashion, wala akong kilalang taong maaaring magbukas ng mga pintuan para sa akin, at lalong wala akong kasiguruhan kung may patutunguhan ba ang lahat ng pagsisikap ko. Noon, isa lamang akong hamak na api at katulong. Isang babaeng lumaki sa mapanghusgang mundo. Pinatatag ng masasakit na mga pang-aapi. Ngunit mayroon akong isang bagay na hindi ko kailanman binitiwan—ang kagustuhang baguhin ang buhay ko. Hindi naging madali ang lahat. May mga pagkakataong kailangan kong lunukin ang aking pride, tumanggap ng pagtanggi, at magsimulang muli kahit pakiramdam ko ay wala na akong natitirang lakas. May mga araw na gusto ko nang sumuko, mga gabing tinatanong ko ang sarili ko kung sapat ba ang kakayahan ko upang makipagsabayan sa mundong pinasok ko. Pero sa tuwing naiisip kong bumalik sa dati kong buhay, naaalala ko kung bakit ako nagsimula. Hindi ako lumaban nang ganito katagal para lamang umatras sa unang pagkakataong mahirapan ako. Kaya bumangon ako. Nagpatuloy ako. At sa bawat pagkadapa, natutuhan kong hindi kahinaan ang mapagod. Ang mahalaga ay ang desisyong gawin mong panibagong simula ang bawat kabiguan. “Ladies and gentlemen, let us give another round of applause to our very own international fashion model, Miss Mariya Samantha Dela Vega!” Muling umalingawngaw ang palakpakan. Ngumiti ako habang bahagyang yumuyuko bilang pasasalamat. Sa harap ko ay ang mga taong nakasaksi sa aking paglago bilang modelo. Ang ilan sa kanila ay kasama ko mula pa sa simula, mga taong kilalang kilala ang kwento ng aking buhay, ang iba naman ay ngayon lamang ako nakilala. Hindi nila alam ang lahat ng pinagdaanan ko bago ko narating ang puntong ito. At hindi ko kailangang ipaliwanag ang bawat sugat upang patunayang karapat-dapat ako sa aking tagumpay. Dahil ang mga medalya, parangal, at kontratang hawak ko ngayon ay hindi lamang simbolo ng kasikatan. Para sa akin, patunay ang mga ito na kaya kong bumuo ng bagong buhay kahit hindi naging madali ang aking pinagmulan. Tumingin ako sa malaking salamin sa gilid ng entablado. Sa repleksiyon nito ay nakita ko ang isang babaeng mas matapang kaysa sa babaeng dati kong nakilala. Hindi perpekto. Hindi rin palaging sigurado sa mga desisyon niya. Ngunit matatag. At higit sa lahat, hindi na takot mangarap. Itinaas ko ang aking champagne glass kasabay ng pagbati ng mga taong nakapaligid sa akin. Para sa lahat ng gabing iniyakan ko ang aking mga pagkatalo. Para sa lahat ng pagkakataong pinili kong lumaban kahit gusto ko nang sumuko. At para sa babaeng minsang walang ibang maaasahan kundi ang sarili niya. Cheers to the woman I fought so hard to become. Ngumiti ako habang sumasalubong ang mga mata ko sa mga camera. Ako si Mariya Samantha Dela Vega. At ang buhay na mayroon ako ngayon ay hindi basta ipinagkaloob sa akin. Pinaghirapan ko ito. Pinaglaban ko ito. At anuman ang mangyari, hinding-hindi ko hahayaang mawala sa akin ang babaeng kinailangan kong maging upang marating ang gabing ito. ****************************** SIX YEARS EARLIER... MARIYA Ang bahay namin sa probinsya ay isang lumang istruktura na gawa sa manipis na tabla ng kahoy. Sa ganitong uri ng bahay, ang katahimikan ay isang luho na hindi ko kailanman natikman. Tuwing sasapit ang hatinggabi, ang dilim ay napupuno ng mga tunog na humahaplos sa aking pagkatao, mga tunog na nagpapainit sa aking dugo at nagtutulak sa akin sa bingit ng isang madilim na pantasya. Ang sanhi ng lahat ng ito? Ang silid nina Tya Delia at ng mas bata niyang asawa na si Tiyo Dindo. Sila ay parang mga hayop na hindi nakakaramdam ng pagod. Gabi-gabi, ang kanilang kwarto ay nagiging isang entablado ng hindi matapus-tapos na bakbakan. Hindi sila bumubulong. Hindi sila nagtatago. Ang bawat hagupit ng kanilang katawan, ang bawat pagtama ng kama sa aming dingding, ay tila isang babala na nagsasabing "narito kami, ginagawa namin ang gusto namin." "Ahhh! Dindo, huwag... masyadong mabilis, hindi ako makahinga!" daing ni Tya Delia. Ang boses niya ay malat, basang-basa ng pagnanasa, at punong-puno ng pagkasabik. Ang bawat daing niya ay hindi lang basta tunog; ito ay mga hiyaw na humahampas sa aking isipan, nagpapaalala sa akin kung gaano kasakit at kasarap ang bawat tagpo. Sinusundan ito ng mga malalalim na ungol ni Tiyo Dindo. Siya ay bata, puno ng lakas, at walang pakialam kung may makarinig man. Naririnig ko ang bawat tunog ng nagsasalpukan at nagkikiskisan nilang balat—isang tunog na paulit-ulit, mabilis, at marahas. Pak. Pak. Pak. Ang kama nila ay lumalangitngit, parang isang instrumentong tumutugtog ng isang kanta na ako lang ang nakakaunawa. Habang nakikinig ako sa dilim, nakapikit ang aking mga mata. Ang aking buong pagkatao ay nakatutok sa dingding. Dito sa kabilang panig, ang aking silid ay payapa, pero ang aking isipan ay naglalakbay na sa ibang mundo. Hindi si Tiyo Dindo ang nakikita ko. Ang nasa isip ko ay si Daniel. Ang aking boyfriend. ang napaka gwapo, macho at pinagpapantasyahan ng lahat dito sa aming probinsya. Swerte ako at sa dami ng dalaga dito ay ako ang kasintahan niya. Ang bawat haplos na pinapangarap kong gawin niya sa akin, ang bawat halik na gusto kong manakaw mula sa kanyang mga labi, ang bawat pagdiin ng kanyang matigas na katawan sa akin lahat ng iyon ay nabubuo sa aking imahinasyon. "Daniel...Ahhhhhhhhhh." pabulong na binabanggit at inuungol ko ang pangalan niya. Dahan-dahan, ang aking mga kamay ay gumagalaw patungo sa aking sariling katawan. Hinimas ko ang dalawang pakwan ko hanggang sa tumayo at tumigas ang aking mga ut*ng. Ang aking balat ay mainit, ang aking puso ay mabilis ang t***k na parang sasabog. Nang hindi ko na kaya ay binaba ko ang suot kong Shorts kasama ang aking panty. Dinala ko ang aking mga daliri sa pagitan ng aking mga hita. Basang basa na ako. Doon, naramdaman ko ang unang bahagi ng aking pag-init—ang pamamasa ng aking kweba na tila nangungusap na handa na ako. Nang maramdaman ko ang sarili kong init, doon ko sinimulan ang marahas na pagtuklas. Ang aking mga daliri ay naging mga kasangkapan ng aking sariling kaligayahan. Inikot ikot ko muna ito sa aking tinggil. Hanggang sa napapaliyad ako sa sobrang sarap at mas nakakaramdam ako ng matinding l*bog. Kasabay ng mainit na banatan nila sa kanilang kwarto may sarili na rin akong pinagkakaabalahan. Sinimulan kong ipasok ang aking isang Daliri. at gaya ng dati. Nagbibigay ito ng kakaibang ligaya at sarap sa akin. Papasok. Lalabas. Liliyad ang balakang. Himas sa aking dede sabay Ungol. Ang bawat diin ay mas malalim, mas madiin, mas marahas, sumasabay sa ritmo ng bakbakan sa kabilang kwarto. "Dindo! Mas mabilis! Diyan, huwag mong ititigil!" sigaw ni Tya Delia sa kabilang kwarto. Dahil sa boses na iyon, mas lalong nag-alab ang aking sarili. Hindi na lang basta pagpasok; pinapaikot ko ang aking mga daliri sa loob, hinahanap ang bawat sulok na nagbibigay sa akin ng kuryenteng dumadaloy hanggang sa aking ulo. Ang aking mga daliri ay naging basa na rin, naging madulas, at ang tunog ng bawat pagkuskos ay tila musika sa aking pandinig. Ang aking sariling ungol ay nagsisimula nang lumabas, pilit kong kinakagat ang aking unan para hindi malakas ang aking tunog. Nararamdaman ko ang bawat hibla ng aking p********e na tila ba bumubukas at tumutugon sa bawat galaw ko. Daniel... Bilisan mo pa. Ganyan nga. bayuhin mo pa ako. Ahhhhhhhhhh! Ang aking katawan ay nagwawala sa ilalim ng kumot. Ang bawat paggalaw ay parang isang sayaw ng pagnanasa isang sayaw na ako lang ang nakakaalam. Ang bawat diin ko ay sinasabayan ko ng pag-iisip kay Daniel. Iniisip ko ang kanyang mga kamay, ang kanyang mga mata, ang kanyang mainit na hininga sa aking leeg. "Daniel... oo... dyan... kantut*n mo ako ganyan nga. bilisan mo pa. " Ang aking sariling mga daliri ay hindi na sapat, pero wala akong ibang magagawa kundi ang magpatuloy. Ang bawat paggalaw ay lalong nagiging marahas, lalong nagiging agresibo. Ang aking mga daliri ay nagiging mabilis, ang bawat pagdiin ay nagiging napakalalim. Ang aking katawan ay nanginig, ang aking mga binti ay bumuka nang kusa. Nararamdaman ko ang pagpintig ng aking sariling katawan, ang init na pilit kumakawala. Sa bawat gabi, ang bakbakan nina Tya Delia at Tiyo Dindo ay nagsisilbing gasolina sa aking sariling apoy. Sa tuwing maririnig ko ang marahas na paghinga ni Tiyo Dindo, nararamdaman ko ang pagyanig ng sarili kong tadhana. Ang bawat ungol ni Tya Delia ay isang aral na nakaukit sa aking isipan. Alam ko na kung saan hahawak, alam ko na kung paano gagamitin ang aking mga kamay, alam ko na kung kailan dapat umungol at kung kailan dapat manahimik. Hindi nila alam, ang bawat gabing sinusubukan nilang magtago ay ang gabi ring naghahanda sa akin para sa tunay na paghaharap. Ang bawat ungol nila ay nagsisilbing hudyat para mas lalo akong maging uhaw sa init ng lalaking gusto ko. Sila ang guro. Ako ang pinakamagaling na estudyante. Ang bawat galaw ko ay hango sa mga narinig ko sa kabilang pader. Ang bawat pag-ungol ko ay ang boses na hinubog ng gabi-gabing bakbakan nina Tya Delia at Tiyo Dindo. Kapag nagkaharap na kami ni Daniel, hindi ko na kailangang mag-isip ng iba. Kapag nagkita kami sisiguraduhin kong ibibigay ko na sa kanya ang matagal na niyang hinihingi sa akin. Dahil ang lahat ng natutunan ko sa likod ng pader na ito... ilalabas ko na sa harap niya. Handa na ako. Ang katawan ko ay handa na. Ang aking isipan ay handa na. Ang lahat ng ungol na kinulong ko sa loob ng mga dingding na ito ay handa nang kumawala. Ang bawat gabi ay isang paalala na ang pagnanasa ay hindi kailanman natutulog. At sa bawat pagtama ng kama ni Tiyo Dindo sa dingding, nararamdaman ko ang pagyanig ng sarili kong tadhana. Handa na akong maging bida sa sarili kong kwento. Handa na akong sumabak sa sarili kong bakbakan. Dahil sa dulo ng lahat, ang probinsyang ito ay hindi lang lugar ng tahimik na buhay ito ang lugar kung saan natutunan kong maging babaeng may sariling init, may sariling ritmo, at may sariling ungol na yayanig sa mundo. At sa bawat dampi ng aking daliri sa aking sarili, ipinapangako ko: sa susunod, hindi na lang imahinasyon ang lahat. Dahil si Mariya ay hindi na lang basta nakikinig sa dingding. Si Mariya ay handa nang sumira ng mga dingding. Handa na akong maging reyna ng sarili kong pagnanasa, handa na akong ipakita kay Daniel ang lahat ng natutunan ko sa gabing ito. Halos mabaliw ako sa sarap, nanginginig ang aking katawan. Ahhhhhhhhh..... Daniel. ang sarap! ungol ko. Hanggang sa naramdaman ko na ang mainit na katas kong sumirit at umagos sa aking lagusan. Basa ang aking higaan. Hinihingal akong huminto. Gaya ng mga gabi, muli kong narating ang kakaibang langit sa tulong ng aking mga daliri at matinding kahiligan. Sa susunod Daniel, sabay na tayong uungol.