Habang papalayo ang sasakyan kung saan lulan si Arleta at ang dalawa pang kaibigan nito, hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan.
Parang gusto ko sila pigilan, yet I refuse to make Arleta feel trapped. My wish is for her to have the freedom to pursue whatever brings her joy. Mabili niya lahat ng gusto niya, mga bagay na wala siya noon. Kaso, sadyang simple lang talaga ang aking asawa. Walang hilig sa luho.
“Anong mukha yan? Kaalis lang ng asawa mo, Darling. Isa pa, kalahating oras lang ang byahe papunta doon. Akala mo naman sa abroad ang lipad ni Baby Arleta. Hahaha! Magpadala ka na lang ng dalawang civilian bodyguard, para hindi ka mukhang tanga,” Rosette was even laughing at me, and she probably thinks I look crazy.
Pero may point siya. Kaya tinawagan ko ang agency para magpa
