“ Asiye, Hatice teyze! Yere,! Çabuk eğilin! “ diye can havliyle haykırdığımda, acı dolu bir yankı misali evin dört bir yanında inlemişti sesim; “ Sakın kaldırmayın başınızı, sakın! Bu kurşunlar size asla değmeyecek, yedirtmem sizi bu alçaklara! "
O an içgüdülerim devreye girerek beni harekete geçirmiş ve bir köşede duran kalaşnikolü alarak ard arda ateşlemeye başlamıştım. Asiye ve Hatice teyzeyi buradan sağ salim çıkarmadan durmayacaktım. Fakat cephane durumum krtikti; silahımda sınırlı mermi, çevremde ise her an büyüyen bir tehlike... Lakin Türk askeriydim ben! Kim durabilirdi ki Türk’ün karşısında ha!?
“ Sizi koruyacağım Hatice teyze, söz veriyorum, size bir zarar gelmeyecek. Şimdi sadece gözlerinizi kapatın ve gerisini bana bırakın. “ diye seslenerek, kurşunların gövdesini parçala
