บทที่ 34 ฉันรักอองรี
ปัง! ปัง!
พลั่ก! ตุ้บ!
เสียงปืนและเสียงต่อสู้กันยังคงดังอย่างต่อเนื่องและใกล้เข้ามาในโกดังนี้เรื่อย ๆ ลูกน้องของเจค็อปที่รายล้อมอยู่รอบตัวเขามากมายในตอนแรก เริ่มทยอยกันออกไปเริ่มสู้ทีละคนสองคน จนตอนนี้เหลือแค่เขากับชายชุดดำอีกสองคนเท่านั้น แต่มันก็ยังมากเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่จะพาพ่อหนีไปด้วยอยู่ดี
ลูกน้องตัวใหญ่เท่าตึกของเขาเป็นคนล็อกตัวโจเอาไว้
“นายหนีไม่รอดหรอก เขามาแล้ว”
“ดูแคลร์จะมั่นใจมากเลยนะครับ ว่าหมอนั่นจะเอาชนะผมได้”
รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเจค็อปช่างน่ารังเกียจจนเธออยากจะอาเจียน ทำไมเมื่อก่อนนี้ถึงมองไม่ออกกันนะว่ามันคือใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสแสร้ง เป็นเพียงหน้ากากที่เขาสวมมันเข้าหาเธอ
“ใช่ ฉันมั่นใจ หมอนั่นไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ในพจนานุกรมหรอก และเขาตัดสินใจแล้วว่าจะขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของเขตปกครองกลางนี้!”
เธอยืนหยัดเชื่อมั่นในการตัดสิ
