Kitian POV "Racelle!" tawag ko pa rin kahit alam kong nakalayo-layo na siya. Napasabunot na lang ako. s**t! Sa asar ko, bigla kong dinampot ang jacket na nasa sofa at agad na lumabas nang maisuot ko ang jacket. Ang lakas ng ulan, bumabaha na rin ang daan. Buti na lang may hood ang jacket na nakuha ko. "Racelle!" luminga-linga ako nagbabasakaling nasa tabi-tabi lang siya na sumisilong at umiiyak, kaso wala. Ang lakas ng ihip ng hangin at sobrang lakas ng buhos ng ulan. Tumakbo-takbo pa ako. Alam kong hindi pa siya nakakalayo. "Racelle, where are you now?" Biglang may dumaan na jeep na sobrang lakas ng radio. Tss, bumabagyo na nga todo volume pa ang radio niya. "Where are you now? ?" "Your always making me worried." ipinagpatuloy ko ang paghahanap sa kaniya, sa pamamagitan ng mabilis
