ล่ามรักร้าย เหล่าคุณชายอัลฟ่า

บทที่ 4 ความน่ารักที่แสนอันตราย

POV ฝั่งของแชซิตี้

ฉันต้องตื่นขึ้นมาตอนรุ่งสางตามปกติในวันจัดงานเลี้ยงแม้จะได้นอนหลังเที่ยงคืนก็ตาม ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ฉันพยายามหลีกเลี่ยงการเดินผ่านห้องของแฝดสามให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ จะได้ไม่ต้องได้กลิ่นหอมๆพวกนั้น ฉันต้องอยู่ห่างจากเขา ไม่กล้าสบตา เพราะกลิ่นพวกเขาปลุกสัญชาตญาณวัย18ของฉัน ทำไมโชคชะตาถึงโหดร้ายกับฉันขนาดนี้นะ? ฉันนึกสงสัยว่าพวกเขาจะเป็นคู่แท้ที่น่ากลัวไหม แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้มันเลยเถิดหรอก ฉันยังไม่เคยมีแฟนเลยด้วยซ้ำ  แต่ตอนนี้ฉันมีคู่ถึงสามคน ฉันควรจะทำตัวยังไงนะ? ฉันจะรับมือกับเรื่องนี้ได้ยังไง? แค่คิดก็หนักใจแล้ว ท้องน้อยของฉันร้อนผ่าวเวลานึกถึงภาพสามคนนั้นกับตัวเอง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันกัดริมฝีปาก และเริ่มกลับมามีสติ รีบผลักความคิดเหล่านั้นออกไปจากสมอง

บางทีพวกเขาอาจจะรีบปฏิเสธฉันทันทีก็ได้... ฉันคิด

หัวใจฉันแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงเมื่อคิดแบบนั้น หมาป่าในตัวของฉันครางคร่ำครวญ ฉันพยายามจะสงบมัน แต่หมาป่าของฉันก็คอยยัดความคิดเกี่ยวกับสามแฝดนั้นเข้ามาในหัวฉันตลอดเวลาขณะที่ฉันกำลังทำงาน 

เฟลิกซ์น่าจะเป็นคนที่โหดที่สุด ส่วนคาลิกซ์คงจะอ่อนโยนสุด ฉันเดาไม่ออกว่าอเล็กซ์จะเป็นยังไง เขาอาจจะคอยควบคุม บอกให้ฉันเคารพเขาในฐานะคู่ครองและลูน่า... ฉันเย็นสันหลังวาบ ลูน่า... ลูน่าคนปัจจุบันเกลียดฉัน เธอคงไม่อยากให้ฉันเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง แต่ฉันคิดว่าอัลฟ่าคนปัจจุบันคงจะไม่ใส่ใจเรื่องนี้เท่าไหร่ 

ประมาณตีห้าครึ่ง รอนดา ผู้จัดการงานเลี้ยงก็เข้ามาช่วย

“หนุ่มๆเจ้าของวันเกิดอยู่ไหนกันนะ” เธอพูดอย่างตื่นเต้น ฉันกลอกตา หมาป่าในตัวฉันคำรามแสดงความเป็นเจ้าของ ฉันมองกระโปรงสั้นจู๋ของรอนด้ากับเสื้อเกาะอกตัวจิ๋ว นึกแปลกใจที่เธอยังไม่แข็งตายระหว่างเดินทางมาที่นี่ เธอถือถุงของขวัญสีฟ้าเหมือนกันสามใบ

“พวกเขายังนอนอยู่” ฉันพูดหน้านิ่ว “ปกติวันหยุดพวกเขาตื่นตอนเที่ยงนู่น”

“โอ้” เธอกล่าวหน้าหงอย หยิบเสื้อคลุมมาสวมทับชุดตัวน้อยของเธอ หล่อนคงจะถอดโชว์อีกทีตอนเที่ยงวัน ประมาณหกโมงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เป็นไปไม่ได้! แฝดสามตื่นแต่เช้า! ฉันวิ่งออกจากบ้านโดยไม่ต้องคิด ฉันกลายร่าง รอนดาวิ่งตามฉันมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ฉันวิ่งไปกลางหิมะ ฉันทำเสื้อขาดจากการกลายร่างกะทันหัน ฉันต้องจัดการสมองและอยู่ห่างจากแฝดสามจนกว่าฉันจะตัดสินใจว่าจะทำยังไงดี

ฝั่งบุคคลอื่น

“นี่มันบ้าไปแล้ว!” คาลิกซ์กล่าว “ฉันต้องการคู่ของฉันเดี๋ยวนี้ ฉันต้องการแชซิตี้!”

เขารีบวิ่งออกจากห้องของเธอแล้วลงบันไดโดยมีพี่ชายวิ่งตามไปติดๆ เขาแปลกใจที่พบรอนดาอยู่ในครัว

“เชสสิตี้อยู่ไหน” คาลิกซ์ถามในสภาพอดนอนและหงุดหงิด

“เฮ้ เจ้าเด็กขี้เซา! อรุณสวัสดิ์!" รอนดาออดอ้อน

“คุณเห็นแชซิตี้บ้างไหมรอนดา” อเล็กซ์ถามขึ้น

“ฉันมีของขวัญให้หนุ่มๆเจ้าของวันเกิดด้วยล่ะ!” เธอกี๊ดกร๊าด

“เธออยู่ที่นี่ไหม?” เฟลิกซ์ถามด้วยความรำคาญ

"ใครเหรอ?" ถามรอนดาโดยยื่นถุงของขวัญให้หนุ่มๆแต่ละคน

“ขอบคุณรอนดา!” อเล็กซ์กล่าว “แล้วแชสิตี้! เธออยู่ไหน?"

รอนดาคิ้วขมวด “เธอกลายร่างแล้วออกไปวิ่งเล่น”

"โอ้ใช่!" อเล็กซ์กล่าว “ตอนนี้เธอกลายร่างได้แล้ว” เขายิ้ม เขาตื่นเต้นที่ได้เห็นร่างหมาป่าของเธอ และวิ่งฝ่าหิมะไปพร้อมๆกับเธอ

“โอเค” รอนดากลอกตา “นี่พวกเธอสนใจเรื่องยัยแชริตี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คาลิกซ์คำราม อเล็กซ์จ้องมองไปที่รอนดาจนเธอถึงกับต้องผงะ

“เธอชื่อแชซิตี้” เฟลิกซ์แก้ให้ แม้ว่าเขาจะเป็นคนแรกที่ตั้งฉายาให้เธอก็ตาม

POV ฝั่งแชซิตี้

ฉันวิ่งวนอยู่รอบเขตของฝูงมาสองสามชั่วโมงแล้ว จนชักรู้สึกเหนื่อย ฉันรู้ว่าฉันจะเจ็บปวดเมื่อกลายร่างกลับ ร่างหมาป่าของฉันแข็งแกร่ง แต่ร่างมนุษย์อ่อนแอเหลือเกิน ฉันไม่เคยเป็นนักกีฬามาก่อน ฉันไม่สามารถกลายร่างกลับได้ถ้าไม่กลับบ้าน ฉันพยายามแอบซ่อนตัวระหว่างทางกลับบ้าน สังเกตเห็นว่ารถของสามแฝดคันหนึ่งหายไป หวังว่าพวกเขาจะออกไปกันหมดแล้ว ฉันกลายร่างกลับ แอบอยู่ข้างประตู แล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดให้เร็วที่สุด ฉันกรีดร้องเมื่อถึงหน้าห้อง ประตูปิดอยู่ และกลิ่นทั้งสามก็ฉุนกึก พวกเขาอยู่ในนั้นหรือเปล่า? ฉันมุดหัวแอบดูช่องใต้ประตู ถอนหายใจโล่งอกแล้วค่อยเดินเข้าไป

ฉันสวมใส่เสื้อผ้า เสื้อผ้าของฉันมีกลิ่นเหมือนอเล็กซ์ พวกเขาเคยเข้ามาที่นี่แล้ว ทุกคน ไม่นานมานี้ด้วย  กลิ่นของพวกเขาหอมราวกับสวรรค์ เสื้อผ้าทุกชิ้นและหนังสือทุกเล่มมีกลิ่นเหมือนอเล็กซ์ เตียงมีกลิ่นแรงเหมือนคาลิกซ์ กลิ่นของเฟลิกซ์ฟุ้งกระจายอยู่ใกล้ประตู พวกเขารู้แล้ว... เพราะนั่นน่าจะเป็นแรงจูงใจเดียวที่พาพวกเขามายังห้องของฉัน

พวกเขาสนุกกับการล้อเลียนฉันตลอดเก้าปี และไม่เคยคิดที่จะย่างกรายเข้ามาในห้องของฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ฉันกลับไปที่ห้องครัวหาผู้จัดการงานเลี้ยงที่กำลังเดือดพล่าน รอนดาโกรธจัดที่ฉันกลายร่างหนีไป... กลิ่นของสามแฝดอยู่ที่นี่เช่นกัน พวกเขาคงไม่สังเกตเห็นชุดตัวจิ๋วหลิวของเธอ ฉันนึกภาพแล้วหัวเราะกับตัวเอง เพราะฉันทำงานกับรอนดามาตลอด 

ฉันตื่นเต้นมาก คิดในใจว่าแฝดสามอาจจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ไม่กล้าถามรอนดาว่าพวกเขาไปไหน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว กว่าจะรู้ตัวก็สี่โมงแล้ว งานปาร์ตี้เริ่มตอนหกโมงเย็น และฉันต้องการเวลาในการเตรียมตัว

ลูน่าเห็นฉันตอนกำลังเดินขึ้นบันได

"โอ้! เฮ้ โทษทีเถอะนะ แต่พอดีว่ามีเด็กเสิร์ฟโทรมาลาฉุกเฉินไปคนนึง เราอยากให้เธอไปช่วยเสิร์ฟแทนได้ไหม? โอเคนะ?" นั่นแทบไม่ใช่คำถามด้วยซ้ำ ฉันคงไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่ฉันมีเงื่อนไข

“ได้ค่ะ แต่หนูขอไม่ใส่เครื่องแบบพนักงานนะคะ” ฉันพูดพร้อมหัวเราะ

เธอหัวเราะเหมือนกันราวกับว่าเธอไม่ทันคิดถึงเรื่องนั้นสักนิด แต่พนันได้เลยว่าเธอคงจะให้ฉันใส่มันแน่นอนถ้าฉันไม่ชิงพูดขึ้นมาก่อน สมาชิกในฝูงทุกคนจะมาถึงที่นี่ในไม่ช้า โชคดีที่บ้านหลังนี้มีขนาดใหญ่พร้อมห้องนั่งเล่นที่กว้างขวาง ตอนนี้ดีเจกำลังจัดฉากอยู่ที่นั่น ของประดับตกแต่งทั้งหมดถูกแขวนไว้และไฟก็หรี่ลง ฉันนึกไปถึงเรื่องว่าจะต้องทนดูแฝดสามเต้นรำกับแฟนของพวกเขาหรือไม่ เพราะค่อข้างแน่นอนว่าพวกเธอจะอยู่ในงานปาร์ตี้ เฮ้อ ฉันต้องหยุดความรู้สึกมีสิทธิ์ในตัวของแฝดสาม พวกเขาเป็นคู่ของฉัน แต่พวกเขาเกลียดฉันและฉันก็เกลียดพวกเขา

ฉันอาบน้ำชำระร่างกายพิถีพิถัน กล้ามเนื้อปวดระบม ฉันรู้ว่าฉันจะต้องถูกบ่นทีหลังเรื่องอาบน้ำนาน แต่ผิวของฉันไม่ดูซีดอีกต่อไป มันเป็นสีทองเปล่งประกายดูสุขภาพดี แม้รอยคล้ำของฉันยังคงอยู่เหมือนเดิม ร่างกายของฉันต้องการพักผ่อนแต่ฉันก็ต้องทำงานและเรียนหนังสืออยู่ตลอด ฉันถอนใจ ผมของฉันดูเงางาม ฉันปล่อยมันลงมา มิน่าและทีน่าดคิดว่าผมหยิกสีบลอนด์เข้มของฉันคือส่วนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันสวมชุดที่พวกเธอเลือกให้ มินิเดรสปักเลื่อมสีดำ และรองเท้าส้นสูง ฉันแต่งหน้าตามที่พวกเธอสอน รู้สึกทึ่งกับผลลัพธ์ที่เห็น ฉันพรมน้ำหอมแล้ววิ่งลงบันได

ผู้คนเริ่มมาถึงงานเร็วกว่าที่คาด ฉันทักทายพวกเขา ดูแลจัดเก็บเสื้อคลุมให้ ทุกคนเรียกฉันว่า “แชริตี้” โดยคิดว่านั่นเป็นชื่อของฉันจริงๆ ซึ่งมันก็สายเกินไปเสียแล้วที่จะแก้ ยังไงฉันก็จะไปจากที่นี่ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า หมาป่าในตัวฉันคำรามขู่ฉัน ฉันทอดถอนใจ ฉันสังเกตเห็นแซนดร้า ทอนย่า และเอเวอรี่มาด้วยกัน พวกเธอจับมือกัน และดูมีสีหน้าไม่ดีนัก ทั้งหมดสวมชุดมินิเดรส ดวงตาแดงก่ำ และแล้วพวกเธอเข้ามาคุยกับฉันเป็นครั้งแรก

“เฮ้…เอ่อ…แชริตี้” แซนดร้าพูด สะบัดผมสีแดงเพลิงของเธอไปด้านหลัง

“เฮ้สาวน้อย!” ทอนย่า เธอมีผมสีดำยาวตรงและผิวสีมะกอก

“ดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้งนะ” เอเวอรี่พูดพร้อมรอยยิ้ม เธอมีผมสีบลอนด์ยาวประบ่า

“เฮ้ สาวๆ ยินดีต้อนรับค่ะ ตามสบายเลยนะคะ” ฉันพูดอึกอักพร้อมกับผายมือไปทางโต๊ะเครื่องดื่ม

“วันนี้เธอเจอแฝดสามหรือยัง?” แซนดร้าถาม หรี่ตาสีเขียวมาที่ฉัน

“ยังนะคะ” ฉันพูดอย่างจริงใจ น้ำเสียงไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่จะเก็บอาการได้

“โอเค เอาล่ะ เข้าเรื่องเลย…” ทอนย่าหยุด สบตากับอีกสองคน

“พวกนั้นเลิกกับเราแล้ว!” เอเวอรี่โพล่งออกมา อีกสองคนจ้องมองที่เธอ “ใช่ เรื่องจริง” เธอพูด

หัวใจของฉันเต้นแรง

“ฉันเสียใจที่ได้ยินแบบนั้นค่ะ” ฉันพูดตัวแข็งทื่อ

“พวกเขาบอกว่าพวกเขาเจอคู่แล้ว” แซนดร้ากล่าวเสริมอย่างเครียดๆ

ฉันรู้สึกมึนหัว ถอยหลังออกมาเล็กน้อยแต่ยังรักษาทรงไว้ได้โดยเอาตัวยัยกำแพง

“พวกเขาเขี่ยเราทิ้ง… แถมเขาบอกว่าเราคบกันมาแค่หกสัปดาห์เท่านั้นเอง” ทอนย่าพูดพร้อมกอดอก

นั่นเป็นเรื่องจริง ความสัมพันธ์ที่ยาวนานที่สุดของแฝดสามอยู่ที่ประมาณสองเดือนเท่านั้น ซึ่งหมายถึงสาวๆเสียโอกาสไปแค่สองสัปดาห์

“และเธออาศัยอยู่ที่นี่ เราคิดว่าเธอน่าจะรู้ว่าหล่อนเป็นใคร” เอเวอรี่กล่าว “คู่ของพวกเขาน่ะ”

ฉันยันตัวเองไว้กับกำแพง รู้สึกคลื่นเ**ยน แฝดสามได้ยุติความสัมพันธ์ของพวกเขาแล้ว...เพื่อฉันเหรอ? ยังไงซะพวกเขาก็คงจะจบเความสัมพันธ์นี้แล้ว แต่ฉันรู้สึกแย่กับสาวทั้งสามคน ฉันกัดริมฝีปาก... หมายความว่าแฝดสามต้องการฉันเหรอ? ชอบทันที? พวกเขาไม่เสียเวลาเลิกกับแฟนสาวเลย ฉันไม่ได้ตอบคำถามของสาวๆ

“ขอตัวก่อนนะสาวๆ” ฉันเสียงอ่อน เดินเข้าไปในครัว ฉันจะทำอย่างไรดีเมื่อแฝดสามมาถึง?

ฝั่งบุคคลอื่น

แฝดสามมาสายในงานปาร์ตี้ของตัวเองหลังจากใช้เวลามากมายทะเลาะกันที่ห้างว่าจะซื้ออะไรให้แชซิตี้ดี ในที่สุดพวกเขาก็กว้านซื้อทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอและห่อมันและใส่ถุงของขวัญที่ห้าง พวกเขาขนของลงจากรถ ทักทายแขกขณะเข้าไปในบ้านใหญ่ พวกเขาหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับอดีตแฟนสาวทั้งสามได้อย่างหวุดหวิด สามสาวจับมือกันเดินออกไป อย่างน้อยพวกเธอก็ยังมีกันและกัน หนุ่มๆอาบน้ำและแต่งตัวภายในเวลาไม่กี่นาที โดยทั้งสามสวมชุดเบลเซอร์สีดำ กางเกงขายาวสีดำ และเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่เข้ากัน

“เธอไม่อยู่ในห้องของเธอ” คาลิกซ์พูดอย่างกังวล

“แน่นอน ไม่อยู่หรอก” เฟลิกซ์กล่าว “พ่อกับแม่กำลังให้เธอช่วยจัดงานปาร์ตี้”

“โอเค ก่อนอื่น เราจำเป็นต้องคุยกับแชซิตี้อย่างจริงจัง” อัลฟ่าอเล็กซ์กล่าว

น้องชายของเขาพยักหน้ารับ

POV ของ Chasity

ฉันซ่อนตัวอยู่ในห้องครัวจนกระทั่งลูน่าเข้ามาและพบว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เธอจ้องมองมาที่ฉันแล้วยื่นถาดแก้วแชมเปญให้ฉันแจกจ่าย เพื่อให้อัลฟ่าคนปัจจุบันได้ดื่มอวยพรแก่ลูกชายของเขาก่อนที่จะมอบตำแหน่งอย่างเป็นทางการ คู่ของฉันจะเป็นอัลฟ่าในเวลาอีกไม่กี่นาทีนี้ ฉันเริ่มเสิร์ฟแชมเปญให้แขก ทุกคนยิ้มแย้ม สมาชิกฝูงอารมณ์ดี ฉันได้รับคำขอบคุณและคำชมเชยเล็กน้อยเกี่ยวกับชุด ที่จริงฉันเป็นสมาชิกที่มีลำดับชนชั้นต่ำที่สุดในกลุ่มนี้ แต่เพราะฉันรับใช้อัลฟ่าและครอบครัวของเขา ทุกคนจึงรู้จักชื่อของฉัน อย่างน้อยก็รู้ชื่อเล่นอุบาทว์ๆนั่น

ฉันเติมแก้วแชมเปญใส่ถาดเยอะขึ้น แอบเห็นผู้จัดการปาร์ตี้สวมชุดที่ดูเรียบร้อยกว่าเมื่อเช้า และฉันยังจำถุงของขวัญสีฟ้าที่เธอนำมาได้ ฉันไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรให้คู่ของฉันเลย แม้ว่าฉันจะเป็นคนที่ช่วยจัดงานนี้ แต่เพราะฉันไม่มีเงินสักดอลลาร์หรือแม้แต่เซนต์เดียวก็ไม่มี ฉันหวังว่าพวกเขาคงเข้าใจเรื่องนั้น

มิน่าและทีน่าส่งยิ้มให้ ฉันกอดพวกเธอ ตอนนี้พวกเธอดูเหมือนจะชอบฉันจริงๆ การกอดของเราทำให้หลายคนบริเวณนั้นจับจ้องแปลกๆอย่างไม่สบอารมณ์นักนัก เพราะมิน่าและทีน่าเป็นลูกสาวของสมาชิกชนชั้นสูง ขณะที่บางคนมองว่าฉันเป็นแค่เศษขยะของฝูง เพราะพ่อแม่ของฉันโกงเงินจำนวนมากจากกองทุนกลุ่ม รวมถึงเงินของคนในฝูง ซึ่งตอนนั้นฉันยังเล็กมาก ฉันรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลยที่จะมาตำหนิฉัน แต่ฉันเป็นคนเดียวที่ถูกโทษ ฉันผลักความทรงจำเก่าๆเหล่านั้นออกไป

มิน่าและทีน่าอวยพรวันเกิดให้ฉัน ฉันดีใจจนน้ำตาซึม พวกเธอเป็นแค่สองคนที่จำได้และอวยพร พวกเธอแต่ละคนมอบถุงของขวัญสีชมพูประกายแวววาวให้ฉัน ฉันตกใจมาก เพราะพวกเธอซื้อเสื้อผ้าให้ฉันไปแล้วหลังจากข้อตกลงของเรา

“สาวๆ! ขอบคุณนะ! ฉันเซอร์ไพรซ์มากเลย!” ฉันพูดพลางหยิบถุงของขวัญขึ้นมา

"ไม่เป็นไรน่า!" มิน่าบอก

“เราไปส่งการบ้านเช้าวันเสาร์ตอนที่มีซ้อมบอล เพราะเราน่ะตื่นเต้นมาก!” ทีน่าเล่า

“ตามที่เธอสัญญาไว้ เราผ่านแล้ว! อาจารย์ติ๊กผ่านให้ตรงหน้าเราเลยนะ!” มิน่าเสริม

ฉันยิ้ม พวกเขาสะบัดผมพร้อมกัน ในชุดสีชมพูเจิดจ้าที่เหมือนกัน

ลูน่าจับได้ว่าฉันกำลังมาเข้าสังคมและแอบอู้งานเสิร์ฟแชมเปญ ฉันรีบยื่นแก้วให้ลูน่าที่ยิ้มเย็นชา อัลฟ่าหยิบแก้วแล้วพยักหน้าให้ฉันน้อยๆ ฉันเกือบทำถาดหล่นเมื่อหันไปเห็นแฝดสาม พวกเขาดูหล่ออย่างเหลือล้น หมาป่าในตัวของฉันกำลังหอน กลิ่นของพวกเขาสะท้านโลกใบนี้ พวกเขาจ้องมองมาที่ฉัน ฉันไม่สามารถอ่านใจของพวกเขาได้เลย ฉันอยู่กับพวกเขาไม่ได้ แต่ก็อยู่ไม่ไหวถ้าปราศจากพวกเขา ฉันแค่หวังว่าพวกเขาจะไม่รีบปฏิเสธฉันทันที มันเป็นวันเกิดของฉันเหมือนกันและฉันแค่อยากจะสนุกบ้างโดยไม่ต้องมานั่งกังวลมากเกินไป

ฉันยื่นแก้วแชมเปญให้พวกเขา อเล็กซ์หยิบถาดทั้งถาดออกไปจากมือฉันแหกหน้าแม่ของตัวเอง เขาส่งถาดให้รอนดาซ่งบัดนี้ดูขุ่นเคือง คาลิกซ์คว้ามือของฉัน ทำให้เสียวซ่านไปทั้งแขน เฟลิกซ์วางมือทั้งสองข้างของเขาที่เอวของฉันแล้วดันตัวจากด้านหลัง ฉันรู้สึกร้อนรุ่มอย่างไม่คาดคิดและเริ่มกัดริมฝีปาก สมาชิกฝู่งบางคนซุบซิบกันอย่างอยากรู้อยากเห็น อเล็กซ์พาเราขึ้นบันไดโดยให้คาลิกซ์จับฉันไว้ เฟลิกซ์ก็ค่อยๆดันฉันไปข้างหน้าโดยมือยังคงแตะอยู่ที่เอว

พวกเขาพาฉันไปที่ห้องของคาลิกซ์ แล้วปิดประตูและล็อคไว้ ฉันรีบรีบวิ่งหนีจากพวกเขาไปอีกฟากหนึ่งของห้อง หลังชิดติดผนัง มนต์สะกดของการพบคู่ครั้งแรกในชีวิตทลายลงเมื่อพวกเราอยู่กันตามลำพัง

“ไม่ต้องกลัวแชซิตี้” คาลิกซ์ปลอบ ดวงตาสีฟ้าของเขาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดที่ฉันสะบัดมือเขาทิ้ง เขาเรียกชื่อจริงของฉัน

“เราจะไม่ทำร้ายเธอนะที่รัก” เฟลิกซ์ร้องและมองฉันด้วยสายตาจริงจัง

ฉันตกใจกับคำที่เขาเรียก ความรุ่มร้อนในร่างกายกลับมาปะทุอีกครั้ง

“เราต้องคุยกัน” อเล็กซ์พูดอย่างเคร่งขรึม “โอเคนะแชซิตี้?”

อย่างน้อยพวกเขาก็ให้เกียรติฉันครั้งแรกโดยเรียกชื่อจริงของฉัน ยกเว้นเฟลิกซ์ที่ดูเหมือนจะคิดไปว่าฉันเป็นที่รักของเขาแล้ว

พี่น้องนั่งอยู่บนเตียงของคาลิกซ์ ส่วนฉันนั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์ของเขาอีกฝั่ง เก้าอี้มีล้อ ฉันแอบหมุนเล็กน้อย ฉันไม่เคยเข้ามาในห้องของพวกเขาเลยจนกระทั่งเช้าวันนี้ ฉันกวาดตาสำรวจห้องของคาลิกซ์ แฝดสามทำความสะอาดห้องของตัวเองสะอาดเอี่ยม เราเคยอยู่ร่วมบ้านกันก็จริง แต่ในด้านอารมณ์ลึกๆเรากลับเป็นเหมือนคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกัน ฉันรู้ว่าแฝดสามต้องมีบุคลิกปกติอย่างอื่นนอกเหนือจากการชอบจ้องกลั่นแกล้งฉัน เพราะว่าพวกเขาได้รับความชื่นชมจากคนอื่นๆ แน่นอน ฉันเองก็เคยเห็นพวกเขาทำดีต่อคนอื่นกับตาตัวเอง และมันเจ็บปวดมากเมื่อคิดว่าพวกเขาเก็บความชั่วร้ายไว้แสดงกับฉันคนเดียว ฉันทำอะไรผิดเหรอ? หรือว่าแค่เกิดมาโชคร้าย?

ในที่สุดฉันก็ผิดคำปฏิญาณที่ถือมา8ปี น้ำตาไหลอาบหน้าโดยไม่ได้ตั้งตัว

อเล็กซ์ดูเศร้า

“ชู่ว ที่รัก ไม่เป็นไร” เฟลิกซ์พูดเบาๆ แล้วยื่นทิชชู่ให้ฉัน

คาลิกซ์จับมือฉันอีกครั้งแล้วดึงเก้าอี้ลากไปทางพวกเขา ตอนนี้ฉันอยู่ในอ้อมแขนของทั้งสามคน หัวใจของฉันเต้นแรงเพราะความกลัว ร่างของฉันกรสับกระส่ายเมื่ออยู่ท่ามกลางทั้งสาม ฉันรู้ว่าพวกเขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจของฉันและได้กลิ่นอารมณ์เร้าของฉัน

“อย่างที่เธอก็รู้อยู่แล้วแชซิตี้” อเล็กซ์พูดอย่างอ่อนโยน “เธอคือคู่ของเรา พวกเราทั้งสามคน แฝดสามมักจะมีคู่เพียงคนเดียวเพราะ…”

“ฉันรู้” ฉันพูดอย่างหงุดหงิด ฉันอาจจะเก่งวิทยาศาสตร์มากกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ แต่พวกเขาก็ชอบทำเหมือนฉันโง่อยู่เสมอ โดยปกติแล้วพวกเขาจะจ้องฉันเขม็งทุกทีที่ฉันขัดจังหวะพวกเขา มีแม้กระทั่งสาปแช่งและด่าทอ แต่ครั้งนี้พวกเขาก็จ้องมองมาฉันอย่างตั้งใจฟัง “เพราะแฝดสามที่เหมือนกันนั้นเป็นโคลนที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เกิดจากไข่หนึ่งใบที่ได้รับการปฏิสนธิ แล้วกระจายออกเป็นสาม ดังนั้นยีนส์จึงเหมือนกันแบบการโคลน”

“ถูกต้อง” อเล็กซ์พูดยิ้มๆ ฉันเช็ดตาและสั่งน้ำมูก

“ตัวเธอหอมมากเลยที่รัก” เฟลิกซ์พูด ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำ เขาเอื้อมมือมาลูบเข่าของฉัน ฉันตัวสั่น

“ใจเย็นๆ เฟลิกซ์!” อเล็กซ์เตือน คว้าเอามือน้องชายออกจากเข่าฉัน อเล็กซ์ถอนหายใจ

“เราขอโทษนะแชซิตี้” อเล็กซ์พึมพำ “สิ่งที่เราทำกับเธอมันแย่ และเราจะไม่แก้ตัวอะไรทั้งสิ้นสำหรับเรื่องนี้ เราไม่คู่ควรกับเธอ แต่เราอยากมีเธอเป็นคู่แท้และเป็นลูน่าขอฝูง เรายินดีที่จะใช้ชีวิตที่เหลือทำทุกอย่างให้ดีขึ้นให้เธออยู่กับเรานะ”

ฉันตกใจมาก ฉันหวังจะได้ยินคำขอโทษมาโดยตลอด ตอนนี้ฉันได้รับคำขอโทษแล้ว แต่ไม่แน่ใจว่ามันจะน่าเชื่อหรือเปล่า

“เราเสียใจจริงๆแชซิตี้” คาลิกซ์บอก “ขอให้เราได้รักเธอเถอะนะ!”

ฉันขวยเขิน คาลิกซ์ใช้คำพูดได้ดีเสมอ

“เราขอโทษจริงๆ ที่รัก” เฟลิกซ์กล่าว ฉันเริ่มค่อนข้างมั่นใจว่าฉันจะไม่ได้ยินชื่อเล่นอุบาทว์ๆหรือแม้แต่ชื่อจริงของฉันออกมาจากปากเขาอีก ต่อจากนี้ไปฉันกลายเป็นที่รักของเขา ฉันหัวเราะคิกคักกับความคิดนั้น แต่นั่นเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ เพราะมันทำให้ร่างหมาป่าของเฟลิกซ์ออกโรง

“โอ้ เธอน่ารักจัง!” เฟลิกซ์คำรามก่อนที่จะพุ่งเข้าคว้าตัวฉัน