geçmişin külleri
1430 Words
Seher
Üstünü değiştirmek için, odasına girdi...
Ama gördüğü manzarayla gözlerine inanamadi...
Bütün eşyaları odanın ortasında ve her yer darmadağın bir haldeydi....
Başını çevirdi ve onu gördü...
Şifonyerin önünde durmuş, ona bakıyordu....
Ama hiç konuşmadan
bile, onun her zaman ki adam olmadığını farketti...
Çünkü rengi değişmiş ve kırmızıyı görmüş bir boğa gibi nefes alıp veriyordu, kızgın olduğu her halinden belliydi ..
Seher:" senin ne işin var burda.."
Ama yaman hiç bir şey söylemeden, tıpkı avına yaklaşan bir aslan gibi, sakın adimlarla ona doğru yürümeye başladı ...
Seher içgüdüsel olarak, durumun normal olmadığını anladı...
Arkasını döndü, hemen kapının kolunu tutup, odadan çıkmak istedi...
Ama yaman hızlı bir hamleyle ona yetişip, arkadan koca elini ağzına bastırdı ve diğer eliyle, seherin iki kolunu sırtında birleştirip, onu tek bir hareket dahi edemez hale getirdi...
Seher korkudan ve şaşkınlıktan ne yapacağını bilmiyordu...
Günlerdir ona çok kibar ve nazik davranan adam, birden korkunç bir canavara dönüşmüştü....
Bu nasıl olabilirdi.... Ne yapmıştı ki ona ....
Konuşmaya çalıştı, ama eliyle öyle bir ağzını sıkıyordu ki dudaklarıni bile kipirdatamadi ...
Adam onu dışarı sürükledi, etrafı kontrol etti ve hiç kimsenin olmadığından emin olunca, aşağı kata, konağın arkasına açılan kapıya götürdü .....
Daha o an ne olduğu kafasına dank etti ..... Adam onu kaçiriyordu!!!!
Birden önceki kaçırılma olayı gözünün önünde canlandı....
Hayır.... Hayır.... Tekrar aynı şeyleri yaşayamazdı.... bir daha o işkenceye Dayanamazdi ki... Ölürdü bu sefer .... Emindi...
Adam kapıyı açıp, dışarı götürmek istedi onu, ama birden iki korumanın o tarafa yaklaştığını farketti...
Hemen içeri girip, duvarın arkasına saklandilar....
Seher birden bunun son fırsatı olduğunu anlayıp, bağırmaya başladı...
Ama sesi Yaman'ın elinde boğuldu ve hiç bir ses dışarıya yankilanmadi....
Adam dışarıya göz gezdirdi ve korumalarin gittiğini görünce, telefonunu çıkarıp, arama yaptı...
Yaman:" hemen arabayı evin arka tarafına getirin.... Çabuk olun..."
Seher kiminle konuştuğunu bilmiyordu, ama o mesafenin yakınlığıyla birinin ona " emr edersiniz efendim" dediğini duydu...
Adam bir elini onun beline doladı ve hiç zorlanmadan bir çocuk gibi kolunun altına vurup, hızlı adımlarla çitlere doğru gitti ...
Seherin ayakları havada kalıp, kurtulmak için çırpınıyordu ...
Ama gücünün ona yetmiceğini anlayınca, çaresizlikten ağlamaya başladı...
Adam çite yaklaştı ve ayağıyla bir kısma iki darbe vurdu, birden çit aralandı ve onlar hiç zorlanmadan konağın dışına çıkmıştilar bile...
Seher şaşkınlıkla bu manzarayı izliyordu, sanki daha onceden duvarın o kısmı kesilmiş ve gizli bir geçit yapılmıştı ...
Dışarida siyah, büyük bir araba vardı...
Adam onu, öne oturtup, kapıyı kapattı ...
Seher kapıyı açmaya çalıştı ama kilitli olduğunu farketti ....
İki Eliyle cama vurup," imdad, imdad" diye bağırmaya başladı ...
Ama o civarlarda hiç kimse yoktu...
Adam hemen yan koltuğa atlayıp, arabayı çalıştırdı...
Git gide konaktan uzaklaşiyordular ve seher durmadan "ne yapıyorsun... Beni nereye götürüyorsun ... Beni eve geri götür....ne yapicaksın bana.... Sana söylüyorum... Dur artık ... Durrrr... " Diye, ağlayarak bağırıyordu...
adam hiç bir şey söylemeden sadece önüne bakıp, hızla arabayı kullaniyordu.,.
Ama birden sanki onun bağirişlarina dayanamip, arabayı kenara çektiği gibi, belinden silahını çıkartıp,seherin kafasına dayadı ve bir eliyle de ağzını kapattı ...
Seher korkudan nefesinin kesildiğini hiss etti ....
Şakağindaki silahın soğukluğu ve kulağına değen sıcak ve azgın nefesleri bu adamın hiç şakası olmadığının kanitiydi...
O yüzden sustu ve iki eliylede eteğini tutup, sessizce ağladı....
Yaman hız sınırını aşıp ,yoldaki bütün araçları atlatıp, delirmişcesine arabayı kullaniyordu....
Sonra bir ormanlık alana saptı ve biraz ilerledikten sonra hiç kimsenin olmadığı, kuytu bir yerde, bir dağ evinin önünde durdu....
Arabadan inip, seherin kapısını açtı...
Yaman:" in...."
Seher çekinip, korkuyla ona bakarak :" neresi burası...?" dedi.
Yaman sinirle :"in dedim sana..."
Seher yerinden kipirdamayinca, yaman eğilip, kolundan tuttu ve zorla arabadan indirdi....
Sonrada Eve doğru çekmeye başladı...
Evin önüne yetiştiğin de, kapıyı açmak için, bir an seherin kolunu gevşetti ve ö da bu fırsatı kullanıp, kolunu kurtarıp, elinden kaçtı....
Ama Yaman'ın büyük adımlarıyla arkasından koşup, onu tekrar yakalaması çok uzun sürmedi....
Seher durmadan çırpınıp:" Bırak beni... Bırak ... İmdad... Kimse yok mu?... Kurtarın beni..." diye bağırıyordu...
Yaman iki kolunu da tutup, şiddetle silkeledi onu:
" rahat dur.... Bağırma... Burda kimse seni duymaz.... Yorma kendini.... bu civardaki tüm araziler benim..."
Sonra tekrar eve sürükleyip:
" yürü ..." dedi....
Seher ona direnip :" ne yapicaksın bana?..... Bırak ya...."dedi...
Ama gücü ona yetmiyordu...
Yaman:" yürü dedim..."
Kapıyı açtı ve seheri kolundan tuttuğu gibi, evin içine fırlattı...
İçeri girdi, kapiyi kilitledi ve sinirle üstüne yürüdü....
Yaman:" burdan çıkışının tek bir yolu var.... Bilmediğim ne varsa bana soyliceksin...."
Seher hıçkırarak geri geri gidiyordu :" bak .... gerçekten ... Neden bahs ettiğini ...."
yaman devam etmesine izin vermeden, gözlerini belerterek :
" sakladığınız ne varsa ... Bana anlatmadan... Burdan çikişin yok"diye bağırdı...
Seher birden canından bezmiş bir halde:" benim sana soylicek hiç bir şeyim yok... Bırak beniiiiii..."
diye çığlık attı....
Ama yaman birden üzerine atlayıp,duvarla arasına sıkıştırdı ve kolunu sıkarak:" kendini acindirmaya çalışma artık ... Bir kere yerim ben o numaralarınızı... Artık bitti... Artık beni kandıramazsın..... Ben her şeyi biliyorum..." dedi...
Seher çaresiz bir sesle:" ya sen ne biliyorsun Allah aşkına... Neyin hasabini soruyorsun bana..."
Yaman yüksek bir sesle, başını yüzüne eğerek:
"kerimoğlunun baban olduğunu.... Senin Ali Baran kerimoğlünun öz be öz kızı olduğunu....." diye haykırdı....
Seher bunu duyunca, öylece hiç bir şey demeden, donup kaldı...
Şimdiye kadar hiç kimse bu korkunç gerçeği böyle yüksek sesle, gözlerine bakarak ona hatirlatmamişti....
Ama şimdi....
Seheri bırakıp sinirle yürümeye başladı:" yıllarca her kesi aptal yerine koyup... dalga geçtiniz dimi?... Ama ben her kes değilim..."
Öfkeyle sehere yaklaşıp, saçından tutup çekti:
"Ben Yamankirimliyım ...
O şerefsiz babanı cehennemin dibine göndermeye ant içmiş yaman kırımlı.... " Diye bağırdı...
Ama seherin canı yansada , şokun etkisiyle hiç bir şey söyleyemedi...
Yaman:" o korkak baban hıncımi senden almiyim diye yıllarca seni sakladı dimi?.... Onun bana yaptığı gibi, namusundan vurmayayim diye.... Benim ailemi dağıttı gibi, ailesini parçalamayim diye.... Ama onun bilmediği bir şey var..."
Baştan aşağı seheri süzdü ve tehditle dolu boğuk bir sesle :
" ben istediğimi alırım....hiç kimse önümde duramaz... durani da parçalarım...." dedi.
Seher sonunda sesini buldu ve şoklar içinde:" sen ondan intikam almak için geldin...!!!!" dedi.
Yaman:" ya ne sandın... O pisliğin bana, aileme neler yaptığını bilmek isterimisin... Babanın gerçek yüzüyle tanışmak istiyormusun?....
Senin baban üç çocuklu, evli bir kadını ayarticak kadar şerefsiz biri ... Sonrada o kadınla birlikte olup , kocasının intihar etmesine ve çocuklarının hem öksüz hemde yetim kalmasına sebep olucak kadarda haysiyetsiz bir pislik..."
Seher duyduklariyla acı çekiyordu, elini kulağına koyup :
"Süs.... Süs lütfen.." diye yalvardı...
Ama yaman elini kulağından sertçe çekti :" bitmedi... dahası var.... Binlerce insanı kendi çıkarları için uyuşturucu bağımlısı yapıp, çoğunun ölümüne sebep oldu... Yüzlerce aileyi dağıttı.... işte senin baban böyle biri...."
Onu bıraktı ve sinirle yürümeye başladı ....
Seher çaresizlikle hıçkıra hıçkıra ağlayarak, kendi ağırlığını taşıyamayip, duvara yaslanarak, kaydı ve yere oturdu ...
O adamın nasıl acımaz ve merhametsiz biri olduğunu biliyordu, ama bu kadar adı olmasını beklemiyordu....
Böyle bir adamın kızı olduğu için çok utaniyordu....
____________________________
Yaman
Ne yapacağını bilmiyordu,
Her şey tepe taklak olmuştu ...
Sehere baktı, kendine sarılmış ve yere oturmuştu....
Yaman onun halini ve nasıl şaşırdığını görünce, hiç bir şey bilmediğini, tüm gerçekleri daha yeni öğrendiğini farketmişti zaten...
Onu o halde görünce içi sizladi...
bir yani gidip ona sarılmak istesede, diğer yani ona daha fazla acı çektirmek istiyordu ...
Karşısındaki kızın yüzü, artık ikiye bölünmüştü gözünde...
Biri sevdiği aşık olduğu kızın yüzü, diğeri ölesine nefret ettiği adamın kızının yüzü....
Aşkı ne kadar büyükse, nefretide okadar keskin ve yoğundu...
Şimdi bir karar vermeliydi...
Ya intikami için aşkından, ya da aşkı için intikamindan vazgeçmeliydi....
Ama her iki durumda da, kazanan ö değil, Ali Baran Kerimoğlu olucakti....
Her ikisinde de hayatında en değer verdiği iki şeyden biri ellerinden kayıp gidicekti...
Hayır... Buna izin veremezdi... O pisliğin tekrar hayatını mahvetmesine izin vermicekti...
Ve yaman karar verdi...
Ne olursa olsun ne aşkından vazgeçicekti ne de intikamindan...
En büyük düşmanının kazanmasına asla izin vermicekti ....
Onun için değerli olan iki şeyi de ondan alicakti:
parasını ve kızını...
Sehere baktı ...
Aslında onun hiç bir suçu yoktu ...
Ama hayır ... Onun en büyük suçu, Ali Baran Kerimoğlunun kızı olmaktı ....
Ve bu yüzden artık tamamen ona aitti...İstemesede, zorla da olsa, onun sahibi artık yaman kirimliydi...!!!!
o andan itibaren artık ömrünün sonuna kadar onunla sinanacağını anladı....
Çünkü insan her zaman en sevdiğiyle sinanir....
Sehere yaklaştı, kolundan tutup, ayağa kaldırdı ...
Hırs ve tutkuyla, zümrüt gözlerine bakti :" o baban olucak adam benden çok şey aldı.... Ailemi, çocukluğumu، gençliğimi..... Şimdi artık odeşme zamanı.... ondan intikam almak için bana yardım ediceksin ....Babanin yaptıklarının bedelini sen odeyeceksin... Onun benden çaldığı hayatı, bana sen geri vericeksin...!!!"
Daha da yakınlaştı kıza, gözlerini onun dudakları ve zümrütleri arasında gezdirirken, kulağına yaklaştı, sert ve boğuk sesiyle:
"Bu andan itibaren, ömrünün son gününe kadar Benimsin!!!
Yaman kirimlinin!!!
Bunu asla unutma!!!" diye fısıldadı...
Ve seherin nasıl korkudan odu koptuğunu anlamadı ....
- Writer
