Magkahawak-kamay kaming bumalik ni PJ sa table namin. Gaya ng inaasahan, pinagtitinginan at pinagbubulungan kami ng mga tao dahil sa nangyari sa comfort room. Ngunit hindi na namin sila pinansin pa. May gawin man kasi kami o wala, alam kong may masasabi’t masasabi pa rin sila.
Dahil hindi ko na kaya pang kumain, si PJ na lang ang tumikim ng dessert na huling sinerve sa amin. Ngayon ay umiinom na lang kami ng tea pareho.
Huminga ako nang malalim at siniguradong kalmado na muna ang sarili bago nagsalita.
“Love… saan ka nanggaling at anong nangyari sa ‘yo?”
Kahit pakiramdam ko quota na ang puso ko sa sakit, ayaw kong umuwi at mag mukmok mag-isa sa apartment. Mas gusto kong ngayon din mismo magkaroon ng linaw ang mga gumugulo sa isip ko.
Lumunok si PJ, para bang nahirapan akong sagutin
