Reckless Nights with the Hot Governor (SPG)

Chapter 16

TRIXIE’S POV:

MATAPOS naming kumain, dinala ni Anton sa kusina ang pinagkainan namin. Napahinga ako nang malalim. Dahan-dahang ibinaba ang mga binti sa sahig. I bit my lower lip. Trying to balance myself. Umikot kasi bigla ang paningin ko at parang namamanhin ang mga binti ko. Hindi ako makatayo. Napaupo ako sa gilid ng kama. Ilang segundo pa ang pinalipas ko bago muling sinubukang tumayo.

“Urgh! Fvck!”

Napamura ako na muntikan akong bumagsak sa sahig! Every time I tried to get up and walk on my own, my legs would shake so bad! Halos hindi ko nga mapagdikit ang mga hita ko. Gagamit sana ako ng banyo habang nasa labas pa si Anton pero heto at hindi naman ako makatayo! Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko, and the ache between my thighs was still there, a gentle reminder of how intense things got with Anton last night.

Mukhang nasobrahan nga ako ni Anton kagabi kaya heto at bukod sa hindi ako makatayo, nilalagnat pa ako. I turned toward the door when it opened and Anton walked in with a smile on his face. He came over to me right away when he saw me sitting on the edge of the bed.

“What's wrong, babe?” nag-aalala niyang tanong na napasuri sa kabuoan ko.

Nahihiya akong ngumiti. “Uhm, I need to use the bathroom but– I can't walk. Ni hindi ako makatayo parang–”

Nahihiya akong ituloy ang sasabihin lalo na't nangingiti itong matiim na nakatitig sa akin. I couldn’t help but feel my cheeks heat up. I was worried he might think I was just putting on an act to be coddled and taken care of by him. Nag-iinit ang pisngi ko na hindi masalubong ang mga mata niyang nagniningning. Hinaplos niya ako sa ulo na ikinasinghap kong napatitig ditong matamis na ngumiti.

“I understand, babe. Hwag ka nang mahiya sa akin, hmm?” malambing niyang saad na may matamis na ngiti sa mga labi. “Come, I'll carry you.”

“Pero–”

Hindi pa man ako pumapayag, kinarga na niya ako na parang magaang papel lang ako sa kanya. I stared in amazement as he effortlessly scooped me up in a bridal carry and carried me to the bathroom. He was so strong– his biceps even flexed as he held me. Relax na relax ang itsura nito na kitang hindi manlang nabibigatan sa kilo ko.

“Shower room or toilet, babe?” he asked me when we entered the bathroom.

“Uhm, toilet sana. I. . . I need to pee. Masakit na nga ang puson ko e,” nahihiya kong sagot dito na ngumiting dinala ako sa toilet room.

Maingat niya akong ibinaba. He even remove his slippers. “Here, isuot mo na muna, sa labas lang ako hanggang matapos ka para hindi ka naiilang. Tawagin mo lang ako kapag tapos ka na, hmm? I can help you clean your ano– alam mo na,” aniya na ngumiting pinamulaan ng pisngi at parang batang napakamot pa sa ulo.

“S-salamat, Anton. Nahihiya ako sa'yo na inaasikaso mo ako hanggang dito. I should be the one who's taking good care of you here pero– ako pa tuloy ang inaalagaan mo,” paumanhin kong ikinangiti nito.

“Hwag ka nang mahiya sa akin, babe. Masaya rin naman akong pagsilbihan ka nang gan'to e. Sige, sa labas lang ako,” aniya na tinulungan pa akong ibaba ang lacepanty ko at inalalayan na makaupo ng toilet.

Mariin kong nakagat ang ibabang labi. Pigil-pigil ang sariling mapadaing. Lumabas naman ng cubicle si Anton para may privacy ako. I smiled, he even left his own slippers with me and grabbed a new pair for himself because I wasn’t wearing my own slippers.

“Ooh, s**t! Ang hapdi! Ouch– my peachy!” impit kong daing habang umiihi ako!

Damang-dama ko ang hapdi sa aking kaselanan habang umiihi ako. Para akong maiiyak na hindi maipaliwanag ang sakit. Sobrang hapdi niya na parang hinihiwa ang balat ko!

“Babe, what's wrong? Masyado bang masakit? Can I come in?” Anton asked me as he knocked the glassdoor.

“Uhm, mahapdi nga. Can you come in? I. . . I need to wash my peachy–”

Hindi pa man ako tapos ay pumasok na ito na bakas ang pag-aalala sa mga mata. I press the button to flashed away my pee. Inalalayan niya naman akong makatayo at nangangatog ang mga tuhod ko. Without words– he helped me wash my v****a. Sobrang ingat na ingat niyang hinugasan iyon dahil napapadaing ako sa kirot! Guilt and concern filled his eyes once again as he saw how much I was struggling– especially using the bathroom.

After washing my v****a, he carry me again. Napayapos ako sa batok nito. Maingat siyang naglakad na lumabas ng cubicle. Dinala ako sa countertop at maingat na pinaupo sa gilid nito.

“Let me help you wash your face, babe.” Aniya.

Ngumiti ako na hinayaan na lamang ito. Kumuha siya ng face towel at binasa iyon sa sink at piniga bago ako pinunasan sa mukha. Maging sa leeg, braso, dibdib at likuran ko ay pinunasan nito. He even help me brush my teeth. Nakaalalay siya sa akin mula sa likuran habang nakatutok ako sa sink at nagsepilyo. Matapos kong magsepilyo, inabot niya ang suklay ko na sinuklay ang sabog-sabog ko pang buhok. Napangiti naman akong nakamata dito. Tila nage-enjoy naman siyang asikasuhin ako at ibaby nang gan'to. How I wish na hindi na ito matapos. Na hindi na siya aalis sa poder ko. But I know deep down that it’s impossible– we move in different worlds, and we both have our own dreams to chase. I know he loves his profession as public servant, gano'n din ako. I love my career here.

“What's wrong, babe? Masakit pa rin ba?” nag-aalala niyang tanong sa akin na mapansing nakatulala ako.

Pilit akong ngumiti na umiling. “No, I'm okay, Anton. Salamat ha? Magaling kang mag-alaga.” Malambing kong sagot dito na napangiting magaan akong kinintilan ng halik sa noo.

“Masarap ka rin kasing alagaan, babe. Tara, magpahinga ka na muna para makabawi ang katawan mo,” aniya na muli akong kinarga at inilabas ng banyo.

MAGHAPON kaming nagkulong ni Anton ng condo. I wanted to ask him if he was going to see Lea to talk about their child– after all, that was the real reason he’d come to Toronto with me in the first place. But I kept my mouth shut. Mas minabuti ko na lamang hwag magtanong. Isa pa, mukha namang wala siyang planong umalis sa tabi ko. Hindi ko alam pero–

Masaya ako. Masaya akong hindi lumabas si Anton para puntahan si Lea. Bagkus, he stayed beside me and take good care of me the whole time. Napakalambing niya na maya't-maya niya akong inaasikaso. Kapag nakatulog ako, nagluluto siya ng makakain namin paggising ko.

“Anton?” I called him.

We’re at the balcony now. We’re standing in front of the railings, gazing at the city lights and the huge billboard of me on the building directly across from us. Close-up ang kuha ko sa larawan at nage-endorsment ako ng beauty product. Kaya napakaganda ko sa picture.

Anton is standing behind me. A thick blanket is wrapped around both of us as he hug me from behind. Damang-dama ko ang kakaibang init na nagmumula sa kanyang katawan. Napakasarap ding sumandal sa malapad niyang dibdib at nakayapos ang dalawang braso niya sa baywang ko. Para nga kaming magkasintahan kung titignan.

“Uhm, may trabaho na kasi ako bukas. Maiiwan ka ba dito? O may lakad ka?” pasimpleng tanong ko.

I know his reason why he’s really here. And he already wasted an entire day taking care of me from morning till night. Hindi ko tuloy maiwasang makadama ng guilt para sa anak niyang nangungulila sa ina at naghihintay sa bansa. Sumubsob siya sa balikat ko na mas niyakap akong ikinalunok ko. Bumilis kasi bigla ang pagtibok ng puso ko sa kanyang ginawa.

“Can I come with you? Napakalungkot namang maghintay dito sa condo mo, lalo na't mag-isa ako. I. . . I just wanna be with you, babe.”

Napalunok ako sa pakiusap niya na napakalambing ng boses. Nakikiliti din ako sa init na tumatama sa leeg ko mula sa kanyang paghinga. I act normal, kahit parang lulukso na ang puso ko palabas ng ribcage nito.

“Wala ka bang gagawing mahalaga bukas?” paniniguro kong tanong.

Umiling naman ito. “Wala naman, unless, may gusto kang ipagawa sa akin dito sa condo mo, babe.” Aniya.

Napangiti ako. Isinandal ang katawan ditong napaungol na mas niyakap ako. I can even feel his hard manhood. Nakatutok iyon sa pang-upo ko at sobrang tigas na no'n. Kaya kusang napapakiwal ang balakang ko na naitutuwad ang sarili dito.

“Sige, isasama kita bukas sa studio. Pero baka mabagot ka doon ha?” tugon ko ditong napangiti.

“Hindi ako mabo-bored kung ikaw ang kasama ko, babe. Thank you.” Malambing niyang sagot na hinagkan ako sa pisngi.

Nilingon ko ito and our eyes met. We both swallowed as we stared at each other-- eye to eye. Hindi ko alam kung gano'n din siya pero sobrang bilis ng pagtibok ng puso ko habang nakatitig kaming dalawa sa isa't-isa. Na parang walang ibang nage-exist sa paningin ko kundi-- siya lang.

Si Anton lamang.

"You're so beautiful, babe. Hindi pa rin ako makapaniwalang. . . nahahawakan kita nang gan'to. How I wish this moment won't end," pabulong niyang saad na napababa ng tingin sa aking mga labi.

Hindi ako sumagot, pero inabot ko ito at inangking ang kanyang mga labing ikinaungol nitong mas niyakap ako at malalim na tinugon ang aking mga labi!