Sabaha kadar kabuslar gördüm. Ne gözümü açabildim. Nede rahat bir uyku uyuyabildim. Tek hatırladığım ara, ara duyduğum Pars'ın sesi. "Ben yanındayım korkma, geçti güzelim" belki bu sözler bile gerçek değil. Sadece hayal ürünüm bile olabilir. Çünkü tüm olanlardan sonra Pars'ın öyle sakin konuştuğunu sanmıyorum. Kendimi zorlayarak gözümü açtım. Ama keşke açmasaydım diyeceğim bir şekilde midem ağzıma geldi. Yataktan nasıl kalkıp banyoya kaç adımda ulaştım bilmiyorum. Her şey saniyeler içinde oldu. Öğür, öğür bir hal oldum. Boş mide neden böyle olur anlamıyorum.
"Ne oldu iyi misin Şirin?" diye telaşla başımda bekleyen Pars'ı görünce git diye elimle işaret etsemde tam tersi yanıma eğilip saçlarımı toplamaya çalıştı. Ama midem bu romantikliği çok görmüş olacak ki anında atağa geçti. Kendimden t
