Chapter 3- Something Unbelievable (Part 1/3)
661 Words
"Oh? My dearest Yana. Call me Gelo, as we used when we're just in Senior High before." Sabi ng "Gelo" kuno ang pangalan.
They've been know each other for so long, so mas matagal pa pala silang nagka-kilala kaysa kay papa. I knew it! I've heard his name before. Kaya naman pala pamilyar na agad siya sa akin.
"Ikaw nga talaga ang lalaking iyon." Mahinahon 'kong sambit sa lalaking nasa harap ko.
Hindi matalas ang memorya ko, pero kung uulitin ng isang tao ang sinasabi niya sa akin ay malamang itatatak na ng utak ko ang sinabi niya. There's a part of me na gusto siyang tanungin kung bakit niya kilala ang mama ko, pero alam ng isang part ko ang sagot sa tanong. I was literally born in disbelief, everything surrounded by me is the worse.
"What a lovely rude lady? Hmm? Is she, Yayoi? My niece?" Tanong niya. Bahagyang nanlaki ang mata ko pero hindi iyon nahahalata dahil medyo madilim ang lugar na ito.
"By the way, let's get out of here." Sabi niya. Iginiya niya kaming tatlo na sumama sa kaniya sa isang kwarto o sugalan kuno. Merong mga checkers, chess,baraha, billiards, at iba pa. Aaminin ko, may konting alam ako sa mga ganitong laro. Tinuruan ako ni mama noon kung sakaling maging miyembro man ako ng sindikato o mafia. Bata pa lang ako no'n kaya hindi ko rin alam ang sindikato na alam ni mama.
Naupo kaming apat sa tig-iisang sofa. I clenched my jaw because of my back. Sumasakit na naman ang likod ko, ito siguro 'yung magiging bunga sa maghapong pagta-trabaho ng weekdays and weekends, lalo pa't ay strikto pa ang boss ko sa company na pinapasukan ko. Part of me, still regret the day i let myself to applied in that company but another part of me, says worth it because of the right amount that I need every month to pay my grandmother's every day transactions.
Walang nakapansin sa sakit na iniinda ko kaya minabuti ko na lamang na umakto na hindi masakit ang katawan ko.
"You met her already? Huh?" Tanong nung Gelo kay Vincent.
"Liam?Hmm?" Bulong ko sapat na para hindi nila marinig. Nagtanggal ako ng isang bitones sa blouse ko para makahinga ng maayos.
Magkaparehas sila ng surname ng papa ko. Vien Liam ang buong pangalan ni papa. Hindi kasal ang mama at papa ko dahil aksidente lang naman ang nangyari. Ang sabi ni mama, ginagawa parin naman ni papa dati 'yung responsibilidad niya bilang ama sa akin kapag may free time siya or tapos na ang duty niya sa trabaho.
Hindi pumasok sa isip ko na Itakwil si papa bilang ama ko plus hindi ko parin naman nakikita ang mukha niya dahil patay na siya bago ako makalabas sa sinapupunan ni mama. He still did his best to be my father but times went by, hindi ko na siya naabutan pa.
"Yohan, tinatanong ka ng tito Gelo mo." Rinig 'kong sambit ni mama. Nag-angat ako ng tingin. Ilang minuto na pala akong nagiisip dito kaya hindi ko man lang narinig ang tanong niya sa akin.
"Are you in college? Then what course did you take?" Tanong niya sa akin. Napa-ismid ako sa pluralism niya,
May pinagmanahan talaga ang anak niya. I'm impressed, literally.
"No, but I preferred to take business management if I will go to college." Sabi ko and pilit ngumiti.
"Oh? How sad.. Do you want to go to college to fulfill your mother's dream for you instead? I can do it for you." Wika niya. Ngumiti ako at umiling.
Hindi ko kailangan ng suhol mula sa pamilya ng tatay ko. Kaya kailangan ko nang tumanggi habang maaga pa.
"Definitely... No." Madiin 'kong sagot sa huling salita.
Call me a sus, this is the way I live it.
My mother's dream for me? Though, I can do it myself without getting graduate in College. Tsaka puta, paano niya nalaman iyon? May something ba between them?
Meron ba,ma?
- Writer
