My lady <3 ตามรักคุณเฌอ

01 My lady <3 เจ้าเล่ห์

01

( เจ้าเล่ห์ )

~✧✧✧~

[ Part. Cheraem ]

"แต่เมื่อคืน เรื่องระหว่างเรา ผมจำได้หมดทุกอย่าง"

คำพูดเมื่อเช้าของภาคินยังวนเวียนอยู่ในหัวของเฌอเอมจนเธอแทบไม่มีสมาธิสอบ ยิ่งเธอนึกแววตาที่ดูจริงจังคู่นั้น จิตใจของเธอรู้สึกปั่นป่วนพิลึก

"แต่ฉันจำไม่ได้ จำไม่ได้จริง ๆ ภาคิน" สิ่งที่เธอตอบกลับเด็กหนุ่มทายาทตระกูลลีนั่นคือคำโกหก ความจริงแล้วเธอกลับจำได้ตั้งแต่เริ่มต้น แม้ภาพจะเลื่อนลาง แต่ผู้ชายคนนั้นคือภาคิน

"แกจะเลิกเหม่อลอยได้ยังคะ คุณเฌอ?" เสียงใสแจ๋วของแฟนต้าทำให้เฌอเอมดึงสติกลับมาได้ พบว่าตอนนี้ในโต๊ะไม่ได้มีแค่เพืี่อนสนิทของเธอนั่งอยู่ด้วย

"ฮาร์ท" เฌอเอมเรียกเพื่อนชายคณะเดียวกัน ทำสีหน้ามึนงงเล็กน้อย เพราะเมื่อกี้มีแค่เธอกับแฟนต้านั่งอยู่ด้วยกันสองคน

"เอ่อ เรามาได้พักใหญ่แล้วล่ะ เห็นเฌอเอมนั่งใจลอยอยู่" ฮาร์ทบอกหญิงสาวแล้วยกยิ้มให้จนดวงตาหยี

"....." เฌอเอมยังอยู่ในใบหน้านิ่งเรียบ ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา

"แกนั่งเหม่อลอยเป็นสิบนาที มีเรื่องอะไรให้คิดหนักขนาดนั้น?" แฟนต้าเลิกคิ้วถามเพื่อนสาวสีหน้าสงสัย ปกติเฌอเอมจะไม่เหม่อลอย สีหน้าของเธอจะเชิดหยิ่งอยู่ตลอดเวลา

"เปล่าหรอก ก็แค่กลัวสอบไม่ผ่านน่ะ" เฌอเอมให้คำตอบส่ง ๆ แล้วก้มหน้าเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูเงียบ ๆ

แฟนต้าหันมองหน้ากันกับฮาร์ท อย่างเฌอเอมน่ะหรือจะกลัวสอบไม่ผ่าน นอกจากไม่ได้มีแค่ความสวยแล้ว เธอยังมีความฉลาด เรื่องเรียนเป็นที่หนึ่งมาตั้งแต่ชั้นอนุบาล

"แสดงว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ" แฟนต้าพึมพำ ในระหว่างนั้นสายตาไปปะทะกับกลุ่มเด็กคณะวิศวะที่พากันเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นมีเด็กหนุ่มที่เธอต่างคุ้นตาเป็นอย่างดี

"เฌอเอม" แฟนต้าเรียกเพื่อนสาวอีกครั้ง เมื่อเฌอเอมเงยใบหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ จึงพยักเพยิดให้มองไปทางด้านหลัง

เฌอเอมขมวดคิ้วมุ่น ริมฝีปากสีเชอร์รี่ขยับ "อะไรหรือ?"

"นั่นมันไอ้เด็กลูกมาเฟียนี่" ฮาร์ทกล่าวถึงภาคินด้วยใบหน้าไม่ชอบใจนัก เพราะรู้ดีว่าเด็กหนุ่ม ครอบครัวไม่ธรรมดา ทั้งยังขึ้นชื่อว่าเป็นคู่แข่งเรื่องหัวใจของเขาอีก

"แกเบาสิ ๆ ฮาร์ท เดี๋ยวภาคินได้ยิน ก็โดนน้องมันซัดหน้าให้อีกหรอก" แฟนต้าสะกิดแขนฮาร์ททันที ก่อนหน้าฮาร์ทเคยโดนภาคินซัดใบหน้าจนฟันร่วงมาแล้ว หากได้ยินอีกไม่รู้ฟันซีไหนจะร่วงอีก

ใบหน้าเรียวสวยหันมอง สบดวงตากับภาคินที่กำลังมองตรงมาเช่นเดียวกัน

ภาคินจ้องใบหน้าสวย ในวันนี้เธอแต่งหน้าโทนอ่อน เครื่องสำอางเบาบาง ไม่ว่าจะลุคไหนคุณเฌอของเขาก็ดูมีเสน่ห์เย้ายวนต่อใจ

ฝ่ายเฌอเอมเมื่อจ้องตากับภาคินเธอก็ทำสีหน้าขัดใจทันที คำพูดของภาคินที่ทิ้งท้ายก่อนออกจากคอนโดของเธอลอยเข้ามาในหัวทันที

"ผมไม่มีทางยอมแพ้เรื่องพี่ ผมไม่จบง่าย ๆ แน่"

"ไม่มีทางยอมแพ้นั้นหรือ" เฌอเอมพึมพำเสียงแผ่วเบา เธอยังสบตากับภาคิน ซึ่ง'ไอ้เด็กแสบ'ที่เคยตั้งฉายาก็เปลี่ยนท่านั่งเท้าคาง ยกยิ้มกวนส่งมาให้เธอแทน

เฌอเอมจึงขยับปากให้ภาคินได้เห็นชัด ๆ "ไอ้เด็กบ้า!" จากนั้นเธอรีบคว้ากระเป๋าลุกจากม้าหินด้วยความรวดเร็ว

"แกจะรีบไปไหนอ่ะ" แฟนต้าเอ่ยปากถามสีหน้างง ปกติเฌอเอมไม่เคยถึงกับเดินหนีภาคินสักครั้ง แม้ปากจะต่อว่า'ว่าเด็กหนุ่มน่ารำคาญถึงเพียงใด แสดงว่าคนทั้งสองต้องมีอะไรกันมากกว่านั้น

"นั่นสิเฌอเอม" ฮาร์ทก็ว่าขึ้นมาบ้าง

"ฉันจะกลับบ้านไปพักผ่อน พรุ่งนี้มีนัดไปแคสงาน" เฌอเอมตอบคนทั้งสอง จากนั้นก็รีบก้าวเท้าโดยไม่ทันได้ระวังพื้นต่างระดับตรงหน้า สะดุดล้มหัวเข่ากระแทกเต็ม ๆ

"โอ้ย" เฌอเอมอุทานเสียงเจ็บปวด เห็นเลือดตรงหัวเข่าก็แทบอยากน้ำตาไหลจนอยากกรีดร้องดัง ๆ วันพรุ่งนี้เธอมีแคสงานจะมีบาดแผลไม่ได้

"เฌอเอม!" แฟนต้าและฮาร์ทอุทานเรียกชื่อขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่นัดหมาย ทั้งคู่รีบลุกมาดูเฌอเอมแต่ก็ยังช้ากว่าเจ้าของร่างสูงที่วิ่งกระโดดข้ามม้าหินตัวเองเข้ามาประชิดถึงตัวเฌอเอมก่อน

"เจ็บมากไหมครับ?" ภาคินประคองเฌอเอมขึ้นจากพื้น เห็นเลือดจากหัวเข่าของเธอก็รีบตวัดอุ้มเฌอเอมขึ้นมาแนบอก

"ภาคินปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ" เฌอเอมดิ้นอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงพร้อมหันมองรอบ ๆ เหล่านักศึกษาพากันมอง บางกลุ่มพากันแอบซุบซิบและบางกลุ่มพากันหวีดเขิน

ภาคินจรดสายตาลงจ้องใบหน้าคนเอาใจ จึงทำเสียงเข้มใส่ "อย่ามาดื้อกับคินนะคุณเฌอ"

"...." เฌอเอมเบหน้าหงุดหงิด อีกแล้วที่ไอ้เด็กบ้านี่ทำจริงจัง ไม่พอยังดุเธอราวกับเป็นเด็กน้อยอีก

แฟนต้าก้มเก็บกระเป๋าแล้วยื่นมาให้เฌอเอมพลางเงยมองหน้าภาคินแล้วเอ่ย "รีบพาเฌอเอมไปทำแผลก่อนเถอะ ดูสิ เลือดออกด้วย"

"ครับ" ภาคินพยักหน้าให้แฟนต้าก่อนจะตวัดสายตามองหน้าฮาร์ท มุมปากหยักขยับเหยียดยิ้มเหนิือกว่าใส่ แล้วหันหลังอุ้มเฌอเอมออกมาจากคณะ

เฌอเอมเงยมองหน้าภาคิน แอบวิจารณ์ในใจ ทายาทตระกูลลีมีใบหน้าหล่อคมกันทุกคน ตั้งแต่รุ่นพ่อมายันรุ่นลูก จมูกสั่นโด่งตัดกับดวงตาคมเข้มได้รูป ถึงภาคินจะได้มารดามาเยอะแต่ก็ยังดูหล่อคมปนหวาน แต่ก็ไม่คมเข้มเท่ากับภารัณพี่ชายของเขา รายนั้นมีความหล่อทว่าบุคลิกนั้นดูดุ เย็นชา บางมุมมีความน่าเกรงขาม

"ผมโตมาหล่อใช่ไหมล่ะ?"

เฌอเอมแอบสะดุ้ง แสร้งทำสีหน้าไม่สบอารมณ์ ริมฝีปากบางขยับ "ห้องพยาบาลคณะไม่ได้ไปทางนั้น"

"ก็ไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ ผมเดินมาตั้งไกลแล้ว ไปทำที่ห้องผมแล้วกันนะ"

"ฮะ!" เฌอเอมส่งเสียงตกใจ แทบอยากจะกระโดดลงจากอ้อมแขนของไอ้เด็กเจ้าเล่ห์นี่ หันมองอีกทีบริเวณนี้เป็นลานจอดรถ

"มีอะไรน่าตกใจเหรอครับ คุณเฌอยังมีอะไรต้องกลัวผมอีกเหรอ เมื่อคืนตัวเองเป็นคนเริ่มก่อนแท้ ๆ"

"หุบปาก!" เสียงเฌอเอมแว้ดลั่นเด็กหนุ่ม เธอพยายามดีดดิ้นสุดกำลัง เป็นตายร้ายดียังไง จะไม่มีทางไปกับไอ้เด็กเจ้าเล่ห์นี่เด็ดขาด

"อย่าดิ้น แล้วอย่าส่งเสียงแหลมใส่หูคินนะ!" ภาคินส่งเสียงเข้ม ถลึงตาดุใส่เฌอเอม

ดวงตาของไอ้เด็กนี่ดูเอาเรื่องเธอสุด ๆ เฌอเอมเม้มปากแน่น เจ็บใจขั้นสุด ถ้าเธอไม่กลัวตก จะเอามือข่วนหน้าหล่อๆนี่ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ในระหว่างจ้องตากันอย่างไม่ยอมกัน เสียงรถก็เลี้ยวเข้ามาจอดตรงเธอและภาคิน

"ไอ้คิน" เสียงขรึมของร่างสูงสวมช้อปวิศวะสีเลือดหมูเหมือนกับภาคินเดินลงมาจากซุปเปอร์คาร์หรูสีเทา

"ศิลา" เฌอเอมเรียกเพื่อนสนิทของภาคิน เธอรู้จักเป็นอย่างดี สองคนนี้คบกันได้เพราะพ่อมีอิทธิพลเหมือนกัน

"ไง คุณเฌอ"

ศิลาโบกมือทักทายผู้หญิงของเพื่อนสนิท สีหน้านิ่งเขานิ่ง นิ่งมาก จนเฌอเอมคิดว่ามันดูไร้อารมณ์ ก็สมแล้วที่คบกับคนอย่างภาคินได้

"ขอบใจมากเพื่อน" ภาคินว่ากับศิลาแล้วอุ้มเฌอเอมมานั่งในรถคันหรูของตนเอง แล้วโน้มใบหน้าลง ยื่นมือดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอเสร็จสรรพ

"ภาคิน ฉันว่า นายพาฉันไปส่งบ้านดีกว่านะ" เฌอเอมหันบอกภาคินที่ขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ

"ทำไมผมต้องทำตามสั่งคุณเฌอด้วยล่ะครับ?" ภาคินจงใจกวนประสาทหญิงสาว ในขณะเดียวกันก็เหยียบคันเร่งรถด้วยความเร็ว

"นี่ ฉันไม่อยากเถียงกับนายนะภาคิน ทำไมทำตัวพูดไม่รู้เรื่องเนี่ยฮะ!" เฌอเอมส่งเสียงดังแว้ดใส่ภาคินสุดฤทธิ์

เอี๊ยด! เสียงเหยียบเบรกสุดแรง ภาคินตวัดใบหน้าเอาแต่ใจมองเฌอเอม ความอดทนของตนได้หมดลงแล้ว

"ทำดวงตาอาฆาตแบบนี้ จะทำอะไรฉันฮะ!"

"จะทวนความจำเบื้องต้นให้คุณเฌอไงครับ" พูดจบประโยคภาคินปลดเข็มขัดนิรภัยของเฌอเอมออก ออกแรงกระชากร่างเฌอเอมจนลอยข้ามมาอยู่บนตักแข็งของตน

เบาะฝั่งคนขับถูกปรับให้เลื่อนลงต่ำ ทำให้เฌอเอมอยู่ในท่าคร่อมภาคิน

"ภาคิน จะ..ทำอะไร อื้อ!"

~✧✧✧~