Korkmayın! Korkmayın sakın! Bu dünyaya bir defa geliyoruz ve yapmak istediklerinizi korkusuzca yapın. Ne demişlerdi, en büyük pişmanlıklarım, pişman olurum diye yapmadıklarım yüzündendi. Şimdi düşüncelerimin ilk paragrafında büyük bir itirafta bulunacağım ve Altan gibi de olmayacaktı. Ben Altan'a a... Ben Altan'a. Âşıktım. Evet! Âşıktım! Aslında aşk diyebilir miydim emin değildim. Düşüncelerim arasında boğulurken kocaman bir kupa kahve ile hayattan soyutlanmak istiyordum. Utanç verici bir şey değildi elbette bu. İnsan iki cinsti, kadınlar ve erkekler. Birbirine muhtaç varlıklardık biz. Biri olmadan diğeri olmayandık.
Kahverengi gözleri olan biri nasıl olur da gökyüzü gibi bakardı? Bakıyordu işte. Öyle bir bakıyordu ki gökyüzüne bakıyorsun sanıyordun. Öyle bir bakıyordu ki kaybolmak istiy
