Couple Memories

Chapter 5: Return of the New Girl

Nang bumalik si Thea sa Maynila, hindi siya ang babaeng iniwan ng lungsod—at 'yon ang unang napansin ng lahat. Mas tuwid ang tindig niya, mas kalmado ang mga mata, at may kumpiyansang hindi na humihingi ng pahintulot sa sinuman, parang alam na niya kung sino siya at hindi na handang magpaliwanag pa. Kahit si Chie, na sanay magbasa ng tao, sandaling natigilan nang makita siya sa campus, halos hindi makapaniwala sa transformation na tila tahimik pero matapang.

"Si Thea ba talaga 'yon?" bulong ni Chie sa sarili, habang pinagmamasdan ang paraan ng paglakad nito hindi nagmamadali, hindi rin naghahanap ng pansin, pero natural na hinahatak ang tingin ng mga tao.

Hindi alam ng karamihan na ang pagbabalik ni Thea hindi simpleng pag-uwi, kundi isang desisyong puno ng sugat at tapang at habang unti-unti siyang muling nagiging bahagi ng mundo nilang iniwan niya noon, may mga alaala at damdaming matagal nang tinakasan ang muling nagsisimulang gumalaw ng tahimik, mapanganib, at handang magpaalala na ang nakaraan hindi basta-basta nawawala.

Hindi alam ni Thea kung kailan eksaktong nagsimulang bumigat ang dibdib niya kung noong unang hakbang niya pabalik sa campus, o noong naramdaman niyang parang may matang matagal nang nakakakilala sa kanya. Habang naglalakad siya sa hallway, ramdam niya ang mga bulungan, ang mga tingin na hindi niya kailangang salubungin, dahil sanay na siya ngayon na hindi ipaliwanag ang sarili niya sa kahit sino. Ngunit nang masilayan niya si Vhenno sa dulo ng corridor, tila may humila pabalik sa kanya sa isang bersyon ng sarili niyang pilit na iniwan.

Hindi sila agad nag-usap. Walang yakap, walang ngiti—isang sandaling nakatayo lang sila, magkalayo pero magkaugnay ng alaala.

"Ang dami mong binago," mababang sabi ni Vhenno, parang hindi sigurado kung karapatan pa ba niyang magsalita.

"Hindi," sagot ni Thea, diretso ang tingin, "bumalik lang ako sa kung sino talaga ako bago mo ako iniwan."

May katahimikang sumunod hindi komportable, hindi rin payapa dahil pareho nilang alam na may mga tanong na hindi dapat itanong, at mga sagot na hindi pa handang marinig. Sa likod ng bagong anyo ni Thea, may mga sugat pa ring sariwa, at sa bawat hakbang niya palayo, ramdam ni Vhenno na may isang pagkakataong tuluyan nang lumalayo sa kanya kahit hindi pa malinaw kung paano niya hahabulin.

Hindi umalis agad si Thea matapos ang saglit na palitan nila ni Vhenno.

Sa halip, naupo siya sa isa sa mga bench malapit sa plaza, hinayaang dumaan ang oras habang pinagmamasdan ang mga estudyanteng tila walang dinadalang bigat sa balikat. Sa loob niya, may dalawang Thea na nag-aaway ang babaeng bumalik para ipakita na kaya na niya, at ang babaeng nasasaktan pa rin tuwing maririnig ang boses ng lalaking minsang pinili ang iba.

"Hindi ko alam kung dapat pa ba kitang kausapin," mahinang sabi niya nang muling lumapit si Vhenno, ang tono'y hindi galit kundi pagod.

"Hindi rin ako sigurado kung may karapatan pa ako," sagot nito, nakatingin sa lupa, "pero hindi ko kayang magpanggap na wala kang ibig sabihin."

Napangiti si Thea, pero ang ngiting 'yon hindi masaya isa 'yong ngiting ipinanganak sa maraming gabi ng pag-iyak. Hindi niya sinabi kay Vhenno kung gaano siya nahirapang buuin muli ang sarili sa Cebu, kung paano niya tinuruan ang sariling huwag nang umasa, dahil alam niyang kahit sabihin niya, may mga bagay na huli na para ayusin. Tumayo siya, inayos ang bag sa balikat, at habang papalayo, iniwan niya si Vhenno sa isang tanong na hindi nito agad masagot—kung bumalik ba siya para magsimula muli, o para tuluyang magpaalam.

Hindi agad umuwi si Thea matapos ang encounter nila ni Vhenno naglakad siya palayo sa plaza nang mabagal parang sinusukat ang bawat hakbang kung gaano kalayo na ang narating niya mula sa babaeng iniwan niyang sugatan noon. Sa loob ng dibdib niya, may paulit-ulit na tanong na matagal na niyang sinisikap patahimikin kung bumalik ba talaga siya para sa sarili niya, o kung may bahagi pa rin ng puso niyang umaasang may magbabago.

Nang marinig niyang muli ang boses ni Vhenno sa likuran hindi na siya nagulat, pero ramdam niyang may kung anong pumutok sa loob niya, isang damdaming matagal niyang ikinulong.

"Hindi mo man lang ako tinanong kung kumusta ako," sabi ni Thea, mabagal pero malinaw, habang nakatalikod.

"Natakot ako," sagot ni Vhenno, halos pabulong, "natakot akong marinig ang sagot."

Huminga siya nang malalim bago tuluyang humarap, at sa unang pagkakataon mula nang bumalik siya sa Maynila, hinayaan niyang makita ni Vhenno ang pagod sa mga mata niya.

Ipinaliwanag niya kung paano siya umalis hindi dahil mahina siya, kundi dahil kailangan niyang mabuhay nang wala ang sakit na paulit-ulit siyang hinihila pababa; kung paano niya tinuruan ang sarili na maging sapat kahit walang umaalalay. Tahimik lang si Vhenno habang nagsasalita siya, at sa bawat salitang binibitawan ni Thea, mas malinaw sa kanya kung gaano karaming pagkakataon ang hindi niya pinaglaban.

Sa huli, si Thea ang unang tumalikod, hindi bilang pagtakas kundi bilang pagpili, at iniwan niya si Vhenno na nakatayo sa lugar kung saan niya unang naunawaan na may mga babaeng hindi bumabalik para ipaglaban ang lalaki bumabalik sila para patunayan na hindi na nila kailangan.

Tahimik ang paligid nang tuluyan nang maglakad si Thea palayo, pero sa loob niya ay parang may nagbabanggaang alaala na hindi niya mapatahimik kahit anong pilit. Ang bawat hakbang niya sa sementadong daan ng plaza parang pag-apak sa mga desisyong minsan na niyang pinagsisihan, at sa bawat paghinga, ramdam niya kung gaano kahirap dalhin ang katotohanang hindi lahat ng sugat ay naghihilom kahit magbago ka na. Hindi niya inaasahan na susunod pa si Vhenno, ngunit nang marinig niya ang mabilis nitong hakbang, alam niyang may pag-uusap na hindi na nila kayang iwasan.

"Alam mo ba kung gaano kita hinanap nung umalis ka?" tanong ni Vhenno, pilit pinapakalma ang boses pero basag ang tono, "kahit alam kong wala akong karapatang maghanap."

Tumawa si Thea, mahina pero mapait, sabayiling sa kanya, "Hindi mo ako hinanap, Vhenno. Hinanap mo lang 'yong sarili mong konsensya."

Matagal siyang tumahimik pagkatapos noon, saka niya ikinuwento kung paano siya natutong mabuhay mag-isa, kung paanong sa Cebu niya unang tinanggap na ang sakit ay hindi kaaway kundi bahagi ng paglaki. Nakinig si Vhenno nang walang sagot, at sa unang pagkakataon, hindi siya nagtangkang ipagtanggol ang sarili dahil malinaw sa kanya na anumang paliwanag ay kulang kumpara sa mga gabing mag-isa si Thea.

Nang tuluyan siyang umalis, iniwan niya si Vhenno na may isang tanong na hindi niya masagot: kung mahal pa ba niya si Thea, o kung huli na ang lahat para aminin iyon.

Tahimik ang plaza, pero sa pagitan nina Thea at Vhenno, parang may ingay na hindi marinig ng ibang tao ingay ng mga salitang matagal nang kinikimkim. Tumigil si Thea sa paglalakad, dahan-dahang humarap sa kanya, at sa unang pagkakataon mula nang bumalik siya, hindi na siya nagkunwari na buo siya.

"Kung tatanungin mo ako kung okay lang ako," sabi niya, mabagal, bawat salita pinipili, "Huwag mo nang ituloy, kasi kahit ako, hindi ko alam kung anong isasagot ko."

Napayuko si Vhenno, kinuyom ang kamay, halatang gustong magsalita pero natatakot sa sariling boses.

"Hindi ko alam kung paano ka kakausapin," amin niya, "Kasi sa tuwing nakikita kita ngayon, pakiramdam ko... ako 'yung taong iniwan, hindi ikaw."

Napangiti si Thea hindi dahil masaya siya, kundi dahil masakit.

"Iniwan kita kasi kailangan kong piliin ang sarili ko," sagot niya, nanginginig ang tinig.

"Pero huwag mong baligtarin, Vhenno. Hindi ka biktima dito."

Huminga siya nang malalim, tumingin sa malayo, sa mga ilaw ng plaza na parang mga alaala ring ayaw mamatay.

"Bumalik ako hindi para guluhin ang buhay mo," dagdag niya, "Bumalik ako para patunayan sa sarili ko na kaya ko nang tumayo kahit nandito ka."

Hindi nakasagot si Vhenno agad. Sa isip niya, sabay-sabay na bumagsak ang guilt, panghihinayang, at isang tanong na matagal na niyang iniiwasan: kung hindi ba siya naging duwag noon, may Thea pa kaya ngayon sa tabi niya?

Matagal na nakatayo si Thea sa gitna ng plaza, parang nakabaon ang paa sa semento habang si Vhenno ilang hakbang ang layo hindi makalapit, hindi rin makaalis. Sa pagitan nila, may distansyang hindi sinusukat ng metro kundi ng mga salitang hindi kailanman nasabi noong pareho pa silang buo.

"Alam mo," basag ang boses ni Thea habang nakatingin sa mga ilaw, "akala ko pag nagbago ako...pag inayos ko sarili ko...mawawala 'yong sakit."

Huminga siya nang malalim, saka tumingin kay Vhenno ng diretso at walang takas.

"Pero nandito ka pa rin at galit pa rin ako."

Napasinghap si Vhenno.

"May karapatan ka," sagot niya.

Parang bawat salita ay hinihila palabas ng dibdib.

"Hindi ko hihingin na patawarin mo ako hindi rin kita sisisihin kung ayaw mo na akong kausapin."

Tumawa si Thea, maikli, walang saya.

"Madali sabihin 'yan ngayon," sagot niya. "Pero nasaan ka nung kailangan kita? Nasaan ka nung ako 'yong araw-araw na nagdududa kung may mali ba sa akin?"

Napayuko si Vhenno, halos hindi makatingin.

"Natatakot ako," amin niya. "At pinili kong maging duwag."

Tumahimik silang dalawa dumaan ang ilang segundo na parang minuto.

"Ayaw kong bumalik sa dating kami," dugtong ni Thea, mas mahina na ang boses. "Pero ayokong mag-kunwari na wala kang halaga."

Sa gabing 'yon, pareho nilang naramdaman—hindi pa tapos ang kwento nila, pero hindi na rin sila pareho ng mga taong naghiwalay noon.

CONTINUATION

Hindi agad umalis si Vhenno kahit malinaw na tapos na dapat ang usapan. May mga sandaling ang katahimikan mas mabigat pa kaysa sigawan, at 'yon ang eksaktong bumabalot sa kanila ngayon.

“Sabihin mo lang,” bigla niyang sambit, halos pakiusap, “Kung may pag-asa pa ba akong kausapin ka nang hindi ako parang multo sa buhay mo.”

Napailing si Thea, marahang tumawa, pero may luha na sa gilid ng mata.

“Pag-asa?” ulit niya. “Hindi ko alam kung alam mo ba talaga ang hinihingi mo.”

Lumapit siya ng isang hakbang, sapat para maramdaman ni Vhenno ang init ng presensya niya pero hindi sapat para hawakan.

“Araw-araw,” patuloy ni Thea, “Ginigising ko sarili ko na sinasabing tapos na ‘yon, naka-move on na ako. Pero ngayon, isang tingin mo lang, parang bumalik lahat ng tanong na pilit kong tinabunan.”

Tahimik si Vhenno, pero hindi na niya kinaya.

“Mahal pa rin kita,” bigla niyang sinabi ng diretso, walang palamuti.

“At mas kinatatakutan ko ‘yan kaysa sa galit mo.”

Napatigil si Thea.

Ilang segundo.

Isang malalim na hinga.

“Kung mahal mo ako,” sabi niya, mabagal, nanginginig, “Bakit ako ‘yong kailangang umalis para mabuhay ulit?”

Walang naisagot si Vhenno at doon niya unang naramdaman na may mga salitang kahit gustuhin mo, hindi mo na pwedeng bawiin.