1.Bölüm: "İlk Karşılaşma"
1.Bölüm: “İlk Karşılaşma”
Kıdemli Yüzbaşı Kürşat Türkeli..
Ankara / MİT Daire Başkanlığı
Postalımdan çıkan sesler MİT Ana Binası'nın mermer koridorunda yankılanıyor.
Kamuflajımın üzerindeki arazi tozunu silkelemeye bile vakit bulamadım. İnce koridorda ilerliyorum. Üzerimde kamuflaj, başımda bordo berem. Acil Kod Alfa [Bilgilendirme] ile MİT Merkez Ana Binaya çağrıldım. Bana önemli bir bilgi verilecek, bakalım nedir bu bilgi? Bu bilginin ardından gelecek olanı tahmin ediyorum. Yıllar önce MİT için kurulan Hilal Birliği tarafından yeni bir görev verilecek Altay Timi'ne eminim.
Bordo Bereliye öğretilen ilk kural şuydu: Alfa kodu verildiyse; vatanın bir köşesinde yangın çıkmıştır ve o yangının tam ortasına atlayacak birileri aranıyordur.
Aklımdaki tek soru, Altay Timi’ni bu kez nasıl bir cehennemin ortasına atacaklarıydı.
Koridorun sonundaki çelik kapının önünde durdum. Düşüncelerimden sıyrılıp önünde durduğum kapıya odaklandım. Bakalım bu kapının ardında beni nasıl bir sürpriz bekliyor? Kapıyı tıklattım. "Gel" komutu ile içeri girdim, karşımda 3 kişiyi buldum: Emekli MİT ajanı, değerli annem İlbilge Hatun mahlaslı Demet Hanım, diğeri annemin yetiştirip Hilal Birliği'nin başına geçirdiği Özge Başkan, bir de tanımadığım ve tıpkı benim gibi kamuflajlı, omzundaki rütbesinden anladığım kadarıyla üsteğmen olan başka bir kadın asker.
Ahh annee… emsallerin torun büyütüp örgü örerken hâlâ devletin en gizli dosyalarını yönetme isteğin beni deli ediyor!
Hazır ol vaziyetine geçip selam verdim.
Özge Başkan,
"Rahat Kürşat, rahat. Hoş geldin."
"Hoş bulduk, başkanım."
Annem devreye girdi;
“Nasılsın, Kürşat?"
"Teşekkürler İlbilge Hatun," dedim.
Özge Başkan;
"Rütbede değiliz, her anlamda rahat olabilirsin. Ben çıkıyorum, sizi yalnız bırakayım. Alınan kararı bana bildirirsiniz," deyip çıktı.
Bana adım adım yaklaşan bir bela var hissediyorum. Annemin kurtlu gibi yerinde kıvranmasından belli. Ayağa kalktı, camın önüne geçti. Bembeyaz saçlarını sıkıca topuz yapmış. Biraz kilo aldı, yaş ilerledikçe o fit vücudu birazcık bozuldu. Yine siyah pantolon-ceket takımı üzerinde. Emekli oldu, Hilal Birliği başkanlığını bıraktı ama "İlbilge Hatun" mahlasından asla vazgeçmedi. Sahada aktif değildi lakin emeklilik sürecini hep aktif emeklilik olarak değerlendirdi. Operasyonlara plan aşamasında dahil oldu, ekip kurdu, operasyonun planını yaptı, daha sonra ablamın yanına geçip ikiz torunlarına baktı. Görevlendirdiği ekip operasyonu tamamlayıp sonucu bildirdi sadece.
Derin bir nefes alıp verdi. İlbilge Hatun, gözlerimin içine bakıp;
"Seni Üsteğmen Hicran Akıncı ile tanıştırayım. MİT ve TSK ortaklığı ile yeni bir operasyon var. Altay Timi’ni uygun gördüm bu operasyon için. Ama senin timinde eksik olan bir şey vardı; o eksiği Hicran tamamlayacak. Bazı sebeplerden dolayı Hicran'ı kendi aktif görev yaptığı unsurdan çektim. Senin timine dahil olacak. Sorgulama o sebepleri.” dedi.
"Nasıl yani? Ne demek Altay Timi'ne Hicran'ı dahil edeceksin? Asla olmaz! Ben timime kimsenin torpiliyle asker almadım, almam!"
"Torpil değil, Kürşat. Emir! Hicran'ı timine dahil edeceksin. Bir süre birlikte çalışacaksınız. Daha sonra benden ikinci bir emir bekleyeceksin. Operasyon başladı emrini verdiğimde, Hicran sana tüm detayları aktaracak. Gerekli tüm bilgiler Hicran'da var. 12 yaşında bir kız çocuğunu, FBI'ın fonladığı başka bir örgütün elinden sessizce alıp geleceksiniz."
"Bunun için Altay Timi yeterli, dışarıdan asker dahil etmenize gerek yok. Tüm bilgileri bana verin, ben Altay Timi ile operasyonu çekip o 12 yaşındaki kız çocuğunu alır, ülkeye getiririm."
"Kürşat, rica etmiyorum. Sandığın gibi torpil de yok. Emir veriyorum! Hicran Akıncı'yı Altay Timi'ne dahil edeceksin. Konu kapandı."
"Kendi eğitmediğim hiçbir askeri, sen de olsan, timime torpil, emir ya da rica ile almam. O askerlerin hepsi benim eğitimimden geçti, kazanıp hak ettiler, o şekilde Altay Timi’ni kurdum ben. Senin tek cümlenle asla tanımadığım başka bir askeri timime almam!!!”
Keyifle yarım ağız tebessüm etti annem ve;
“Operasyon başlayana kadar, Hicran'ı da eğitebilirsin. Eti senin, kemiği de senin. Askerlerine verdiğin tüm eğitimleri Hicran'a da tekrar verebilirsin. Kendi tedrisatından geçir. Sorun, problem istemiyorum. Kadın asker diye adaletsizlik hiç istemiyorum. Ayağını denk al Kürşat, Hicran'ı timine dahil edeceksin diye emir veriyorsam bu emrimi çiğneme yetkin yok. Kıdemine, rütbene aldırış etmeden ihtar çekerim, uyarı cezası alırsın."
Tam ağzımı açıp cevap verecektim ki, benden önce Üsteğmen Hicran olduğunu öğrendiğim diğer asker konuştu;
"Başkanım, emrinizi ben de çiğnemek istemem. Fakat istenmediğim bir timde asla çalışamam, verimli olamam. Başka bir çözüm bulalım. Her türlü o kız çocuğunu kurtarırım ben Altay Timi'ne ihtiyacım yok. Aslında herhangi bir time de ihtiyacım yok. Tek başıma hallederim. Başka bir yöntemle Hilal'in tutulduğu eve sızmayı başarırım, bir şekilde onu oradan kurtarırım. Kıdemli Yüzbaşı Kürşat Türkeli de çıksın, dağlarda operasyon çekmeye devam etsin. Belki de Amerika operasyonu Altay Timi'ne göre değildir! Kalibre meselesi!" dedi.
Son cümlesi benim için odaya düşen bir el bombası etkisi yarattı.
Kalibremi aşıyor, öyle mi?
Sesi de güzelmiş ama konu şu an bu değil!
Tek kaşımı havaya kaldırıp Hicran'a baktım. Daha sonra anneme döndüm;
"Kabul ediyorum. Bu sabırsız askeri timime dahil edeceğim, eğitim de vereceğim. Ve ilk vereceğim eğitim sabır eğitimi olacak. Başka bir emriniz var mı?" diye sordum.
Annem genişçe tebessüm etti;
"Çok fazla didişip göze batmayın. Karargahın huzurlu ortamını bozmayın. Başka da bir şey istemiyorum. Hicran, sen de benden haber bekleyeceksin. Ne pahasına olursa olsun Hilal'i çekip alacağız, FBI'a haddini bildireceğiz. Hiçbir Türk evladı başka ellerde kalmayacak. İçin rahat olsun Kürşat'a güven. Seni birazcık zorlar ama görev ve meslek aşığı, tıpkı senin gibi giydiği üniformanın hakkını veren bir bordo berelidir. Yolunuz daima başarılarla açık olsun, gençler." deyip kapıyı işaret etti.
Hazır ola geçip selam verdik. Hızla kapıyı açıp çıktım. Ben önde, Üsteğmen Hicran arkamda o ince koridoru adımlamaya başladık. Arkamdan tekrar seslendi;
"Komutanım! Gerçekten başka bir yol için İlbilge Hatun’u ikna ederim. İstenmediğim bir timde çalışmak benim için de zor olacaktır.” dedi.
Sesi çok güzel ama konumuz asla bu değil!!!
Aniden durdum ve arkama döndüm.
Aramızdaki mesafeyi hesaplayamayan Hicran, fren yapmaya fırsat bulamadan tam göğsüme çarptı. Sert bir çarpışmaydı. İki adım geriledi ama dengesini kaybetmedi; askeri bir refleksle anında gardını alıp dikleşti.
Aramızda birkaç santim vardı. Kara kaşları çatılmış, ok gibi kirpiklerinin altından gözlerime bakıyordu.
Ellerimi arkamda birleştirdim, hafifçe üstüne doğru eğildim.
"Daha düz yolda yürümeyi beceremiyorsun Üsteğmen. Buraya torpille mi geldin?"
"Asla!" dedi dişlerinin arasından.
"O zaman hizaya geç," dedim, sesimi daha da alçaltıp sertleştirerek; "Eğitimlerimden geçemezsen bu üniformayı üzerinde bırakmam. Seni de o çok güvendiğin tekniklerinle tek başına gönderirim yurt dışı operasyonuna görürsün gününü. Düzenime uyacaksın. Bakalım senin kalibren ne kadarmış göreceğim!"
Cevap vermesine fırsat tanımadan arkamı dönüp çıkışa doğru yürüdüm.
Arkamdan gelen nefesini hissedebiliyorum.
Güzel bir sesi, etkileyici bir duruşu vardı belki... Ama gideceğimiz yer askeri bir karargah ve benim timimde duygulara yer yok.
Sana o kibrini yedirip sabretmeyi öğreteceğim, Üsteğmen Hicran Akıncı…
Eğitimlerimden geçebilecek misin ben de merak ediyorum.
🖋️ 🖋️ 🖋️ 🖋️ 🖋️
3 Ay Sonra…
Kürşat Komutan odasında camın önünde duruyor, üzerinde yeşil tişörtü ve altında kamuflajı var, Bordo Beresi masanın üzerinde. Dönüp bana baktı.
"Hoş geldin Hicran, nasılsın?" diye sordu.
Galiba son günüm, komutan bana o yüzden iyi davranıyor düşüncesi geçti aklımdan.
"Teşekkürler komutanım, iyiyim," dedim.
Baştan aşağı süzdü beni. "İyisin, iyisin," deyip masasının önündeki tekli koltuğu işaret etti.
"Böyle iyiyim komutanım," dedim.
Ayakta durmak istedim.
"Her türlü iyisin Hicran… lütfen otur," deyince aklım karıştı. Geçip oturdum, o da tam karşıdaki tekli koltuğa oturdu, masasına geçmedi.
"Altay Timi'nde görev yapmaya devam edeceksin. Kısa bir eğitim programı hazırladım senin için. O programı tamamladığında Özel Kuvvetler Komutanlığı'na dâhil edileceksin," dedi.
Birden boşta bulunup ayağa kalktım, sonra tekrar oturdum. "Özür dilerim komutanım, çok sevindim, o yüzden tutamadım kendimi," dedim.
Genişçe tebessüm etti.
"Fakat seni bunu konuşmak için çağırmadım. Daha önemli bir mesele var, en azından benim için," dedi.
Yerimde dikleştim, dikkat kesildim.
"Sıkıntılı bir durum mu var komutanım?" diye sordum.
"Rütbede değiliz Hicran, rahat ol. Komutanım demen hoşuma gidiyor ama o sahiplik ekini başka türlü kullansan daha çok memnun olurum. Neyse, ben böyle dolambaçlı konuşmaların adamı değilim. Benimle evlenir misin?" diye sordu.
Donakaldım…