Ang Best Friend Kong Si Xian

Tahimik ang umaga sa San Pedro National High School habang unti-unting pumapasok ang mga estudyante sa kanilang mga classroom. Ang ilan ay nagkukuwentuhan sa hallway, ang iba naman ay nagmamadaling tapusin ang kanilang assignment bago magsimula ang klase. Sa gitna ng maraming estudyante ay naglalakad si Carl Lozano habang hawak ang kanyang mga libro. Tahimik lamang siya at nakatingin sa sahig habang papunta sa kanilang classroom. Hindi siya mahilig makipag-usap sa maraming tao. Mas gusto niya ang simpleng buhay—ang pumasok sa school, mag-aral, at umuwi pagkatapos ng klase. Ngunit may isang tao na palaging nagbibigay kulay sa kanyang araw. “Carl!” Napalingon siya nang marinig ang pamilyar na boses. Nakikita niyang papalapit sa kanya si Xian Lopez habang nakangiti. Hawak nito ang kanyang bag at mukhang kakarating lamang din sa school. “Aga mo ngayon ah,” sabi ni Xian habang sumasabay sa kanyang paglalakad. Napangiti si Carl. “Kailangan. May quiz tayo mamaya.” Napakamot si Xian sa ulo. “Quiz? Ngayon ba ’yon?” Napailing si Carl. “Hindi ka na naman nagreview, no?” Tumawa si Xian. “May best friend naman akong matalino.” “Tsk,” sagot ni Carl. “Huwag kang aasa sa akin lagi.” Matagal nang magkaibigan sina Carl at Xian. Simula pa noong first year ay magkasama na sila sa halos lahat ng bagay. Magkatabi sila sa classroom, sabay kumakain sa canteen, at madalas pa silang sabay umuwi pagkatapos ng klase. Para sa karamihan ng kanilang mga kaklase ay parang magkapatid na ang turing nila sa isa’t isa. Pagdating nila sa classroom ay umupo sila sa kanilang karaniwang puwesto sa likod ng silid. “Carl,” bulong ni Xian habang inilalabas ang kanyang notebook. “Ano?” “Pakopya ng reviewer.” Napairap si Carl ngunit inabot pa rin niya ang kanyang notebook. “Limang minuto lang.” “Salamat!” sabi ni Xian habang mabilis na nagbabasa. Habang nakatingin si Carl sa kanya ay hindi niya maiwasang mapangiti. Matagal na niyang kilala si Xian. Masayahin ito, palakaibigan, at madaling lapitan ng ibang tao. Kabaligtaran niya. Tahimik siya at hindi mahilig makihalubilo. Ngunit sa kabila ng kanilang pagkakaiba ay naging matibay ang kanilang pagkakaibigan. Hindi alam ni Xian na matagal nang may itinatagong lihim si Carl. Isang lihim na hindi niya kayang sabihin kahit kanino. Mahal niya ang kanyang best friend. Hindi lamang bilang kaibigan. Kundi bilang isang taong espesyal sa kanyang puso. Ngunit alam niyang hindi niya maaaring sabihin iyon. Ayaw niyang masira ang kanilang pagkakaibigan. Habang iniisip niya iyon ay biglang nagsalita si Xian. “Carl.” “Ano?” “Ang hirap pala ng reviewer mo.” Napatawa si Carl. “Hindi mo kasi pinakinggan ang teacher kahapon.” Napakamot si Xian sa ulo. “Busy ako nun.” “Sa pagchichismis?” “Hindi ah,” depensa ni Xian. Bago pa sila makapagpatuloy sa kanilang usapan ay pumasok na ang kanilang teacher sa classroom. “Good morning, class.” “Good morning, ma’am,” sabay-sabay na sagot ng mga estudyante. Agad na nagsimula ang quiz at naging tahimik ang buong silid. Makalipas ang ilang minuto ay natapos din ang pagsusulit. Pagkatapos ng klase ay sabay na naglakad sina Carl at Xian papunta sa canteen. Nang bigla na Lang siyang akbayan ni Xian. Nagulat si Carl sa ginawa ni Xian. "Oh my god." Bakit ganito kabilis ang t*bok ng puso parang lalabas ata ang puso ko sa lakas nang t*bok ng puso ko "sa isip ni Carl." Sanay si Xian na akbayan si Carl pero ang hindi alam ni Xian ay may ibang nararamdaman si Carl sa ginawa niya. Hindi alam ni Carl Kong aalisin niya ang kamay ni Xian sa kanyang balikat. "Hay lintik na puso ito ohh" bakit ngayon ka pa tumibok. Kong kaylan masaya na ako sa kong anong meron kami. Abala Ang isip ni Carl sa kanyang iniisip. Samantalang si Xian naman ay abala sa pagkausap sa kanya.Ang Hindi alam ni Xian ay Wala sa pukos si Carl. Dahil distracted na si Carl sa kanya. Nang biglang huminto si Xian at biglang hinawakan Ang magkabilang Mukha Niya. " Nagulat si Carl". Dahil sobrang lapit nang mukha ni Xian sa kanya. "Ano ba" Xian nakakagulat ka naman. "Ehhh" Hindi ka man kasi nakikinig sa akin" sagot ni Xian Kay Carl". Ano ba Kasi yong tinatanong mo. Sorry na may bigla lang akong naisip " pagsisinungaling niya kay Xian. Tiningnan siyang maigi ni Xian. Ano ba kasi yong iniisip mo." Tanong ni Xian kay Carl. "Ahmmm" Ngumiti lang si Carl at nasabi niya lang na " nakalimutan ko kong ano ba yong iniisip ko "pagsisinungaling ulit ni Carl". Siyempre hindi niya aaminin yon kay Xian. Pinagmamasdan niya lang si Carl alam niyang hindi ito sa kanya nagsasabi nang totoo nararamdaman niya yon." Sa isip ni Xian." Kaya si Xian na lang ang nagtanong kay Carl. “Sa tingin mo papasa ako?” tanong ni Xian. Napailing si Carl. "Oo" naman ikaw pa makakapasa ka Xian.Huwag kang mag-alalala.Ikaw pa kaya mo yan. Nakangiting sabi ni Carl. “Best friend naman kita,” sabi ni Xian. “Hindi ibig sabihin nun ay papasa ka na.” Tumawa si Xian. Habang naglalakad sila ay may ilang estudyanteng babae na napapatingin kay Xian. Kilala ito sa kanilang school dahil sa kanyang good looks at friendly personality. Ngunit tila hindi iyon pinapansin ni Xian. Mas abala pa siyang kausapin si Carl tungkol sa iba't ibang bagay. Habang pinapanood siya ni Carl ay muli niyang naramdaman ang pamilyar na t***k ng kanyang puso. Sa dami ng taong nakapaligid sa kanila ay iisa lamang ang taong mahalaga para sa kanya. At iyon ay si Xian. Hindi niya alam kung ano ang mangyayari sa hinaharap. Hindi niya alam kung darating ba ang araw na masasabi niya ang tunay niyang nararamdaman. Ngunit sa ngayon ay sapat na sa kanya ang isang bagay. Ang manatili sa tabi ni Xian bilang kanyang best friend. Kahit na ang puso niya ay unti-unting nahuhulog dito araw-araw.