NANG maproseso ng aking utak ang message ni Krid ay para na akong tinakasan ng dugo sa katawan. Walang pagsidlan ang matindi kong pag-aalala at agad na akong nabalot ng kaba, nerbiyos at takot. Nanlalamig ang dulo ng aking mga daliri at halos mag-unahan na ang aking mga paa patungo sa room ni Yosef matapos akong makarating sa hospital kung saan siya naroroon.
Sinalubong ako ni Mama Helina. Kasama niya ang bunso niyang anak na si Krid na nakaupo lamang at nakahalukipkip. Hinawakan ng ginang ang nanginginig kong mga kamay, at agad niyang pinakalma ako dahil habol-habol ko ang aking paghinga.
“Si . . . si Yosef po?” nauutal kong tanong.
Binigyan ako ng ginang ng nangungusap na tingin pagkatapos ay mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko. “Nasa loob pa siya, anak. Inaasikaso pa ng mga dokto
