3 weeks na ang nakakalipas na hindi ko binisita si kimo sa kanyang kulungan. Na kahit sa tuwing umaga ay ginagawa ko ang lahat upang hindi ito pansinin at mag karuon nang oras sa isa't-isa.
Alam ko masakit para sa kanya ang aking ginagawa ngunit hanggang ngayon kasi ay naguguluhan pa rin ako sa takbo nang aking isipan.
Ni hindi nga ako makatulog nang maayos kahit hindi naman ako ganito dati. Pati na rin ang napapa tulala nang wala sa oras lalo na pag na aalala ko ang iginawad nya sakin.
Sa pagka kaalam ko ay dapat walang malisya ito, dahil baka ayun lang ang paraan sa lugar nila bilang mag bigay pasasalamat, ngunit kahit anong isipin ko na wala lang iyon ay kusa ang puso ko ang tumututol.
Para bang Ipinag didiinan nito sakin na kakaiba yung halik na iyon, na tila’y may binibigay pahiwa
