After 2 yrs ay mas marami pa kaming nagawa ni matsuri na experiment. Ang akala ko ay magiging normal na lang lagi ang araw-araw namin na pamumuhay dito.
Subalit agad rin pala nadagdagan nang malaya nang nakaka bisita sila moon at sun sa isla.
Sobrang saya namin nang makita ulit ang mga ito, lalo na si za yo na nagawa pang umiyak sa harap namin nang mahagkan lang si moon. Hindi tuloy maiwasan ni araw na ma bitter.
Hindi ko naman ito masisisi dahil nakakainggit nga naman talaga na may mag irog kang makikita, hindi rin naman nag tagal nang makilala nila si sora, ang nakakatanda nilang kapatid.
Ang akala ko ay kakamuhian nila ito, pero ayun lang pala ang akala ko. sapagkat, pinag aagawan pa nila ito para makuha lang ang atensyon nang kanilang ate.
Mabuti na siguro iyon kaysa sa mag kamuhi
