Janella's POV
Buong-buo pa rin sa aking alaala ang mga nangyari nang gabing iyon. Ang mainit niyang yakap at halik, mga haplos na unang beses kong maramdaman, pero parang nawala lahat ng iyon sa isang iglap lang.
Those pain that I carried for years just gone when Kiel said those words, words that he never told me before.
I stopped hoping, but with those words I again started to believe that maybe, just maybe it will be me and him.
But now that everything's sinking, everything's fallen right into places, I realised that its more painful now than before.
'Yong mga lungkot na pinagdaanan ko, hindi pa pala iyon ang pinakamasakit.
Alam kong ako ang nakiusap na huwag akong itaboy ni Kiel, na maari niyang kalimutan ang kung anong mga nangyari sa amin, pero 'wag niyang pagsisihan na minsan
