Worth

Closing Door

Chapter 5

As soon as we get home, wala ng lingon lingon na bumaba ako sa sasakyan ni kuya at nag deretso na sa kwarto ko.

Hindi na ako umiiyak. Naubos na ata ang luha ko. But yung pain hindi mawala. Tinatanong ko tuloy kung minahal n’ya ba talaga ako. Or I’m just a play thing. A year lang akong nawala may iba na agad s’ya to the point na nag kaanak pa.

Kailan pa kaya n’ya sinimulang lokohin ako.

His reason why that thing happened, is not valid for me. Ako ba noong panahon na palaging nasasaktan, at walang wala na naghanap ba ako ng iba. Alam ko naman na hindi ako tanggap ng parents niya e. Pero I still choose to love him. I still choose to hold on at ni minsan hindi ko naisip na maghanap ng iba.

Pero sino ba naman ako para piliin at para hindi lokohin diba. Yung iba nga dyan have a wonderful family at kahit nasa kaniya na lahat niloloko pa e. Ako pa kaya na wala naman ipagmamalaki diba.

My phone is ringing at alam kong si Seven yun. And I don’t have a plan to answer it.

Instead na patayin ko ang cellphone ko, tumayo ako at binuksan ang bintana at saka hinagis. Bibili na lang ako ng bago. Mako – contact ko pa rin naman si Tita kaya wala ng saysay yun.

Knocked Knocked

“Zia, can you open the door. Si kuya mo to” sabi ni kuya kaya pumunta ako sa may pintuan at saka s’ya pinagbuksan.

“Bakit po?” sagot ko ng mabuksan ang pinto

“I know na you are not ok. Gusto mong lumabas. Mag liwaliw. Punta tayo ng Tagaytay” alam kong nagi – guilty si kuya dahil di n’ya nasabi sa akin ang tungkol kay Seven.

“I’m fine, sanay naman na ako. At saka maghahanap ako ng trabaho bukas” at alam kong magagalit sila mommy if I will go with him. Baka magkaroon pa ng issue. At ako na naman ang may kasalanan.

“Are you sure?” paninigurado n’ya

“Oo naman kuya. I’m strong. Wala lang yun sa akin. Don’t worry. At wala kang kasalanan sa akin kaya no need be guilty.” Sabi ko at pumasok na muli sa kwarto.

Gustuhin ko man na umiiyak, wala na rin naman magagawa e. He already got someone pregnant. Kahit umiiyak pa ako ng ilang litro hindi ko na mababago ang katotohanan. So what the sense of crying, to ease the pain? Hindi naman mawawala yung sakit e nandun at nandun pa rin.

Some people say that I should fight my love for him kasi sabi n’ya di n’ya ako kayang mawala. I doubt that. Alam kong hindi n’ya kayang suwayin ang parents niya kasi for sure his parents decision is to get them wed. At hindi n’ya kayang mawala ang karangyaan. He can’t live without those fancy things. Kasi panigurado na itatakwil s’ya ng parents niya if ako ang pipiliin n’ya. I’m trash. Who would like to have a trash in their family like me.

And I know my worth. Na kahit na I’m an unwanted child. But I think I don’t deserve to be called as a home wrecker and a mistress kahit ako ang jowa. Kasi alam kong mas papanigan ng iba ang pinsan ko hindi lang dahil may anak sila kung hindi dahil she was known as the heiress of their family. Samantalang ako sino ba naman ako diba. So yeah better na give up na lang. At ayaw ko rin na maging dahilan kung bakit walang kompletong pamilya ang bata.

Mahirap walang magulang na nandyan para sa iyo. Mahirap na walang gumagabay at walang kumakalinga habang lumalaki kaya ayaw kong maranasan yun ng bata.

Hindi lang para sa akin kung hindi para din sa bata.

At sana, sana lang talaga wala nang iba pang maging problema. Pagod na ako, pagod na pagod na. Baka kapag may dumating pa hindi ko na alam ang gagawin. Baka tuluyan na akong mag give up.

“Zia, are you still crying? If you are, please stop hindi maganda sa iyo yan kalalabas mo palang sa hospital.” Kuya said as he knocked again. “May dala akong meryenda, huwag mo na lang ipaalam kay mom ha. Can you open the door?”

“Ok.” tipid na sagot ko at tumayo sa kama para buksan ang pinto.

“ Hindi ka na umiiyak” tanong ni kuya pagkapasok niya.

“No. Ewan ko napagod na ata yung mata ko kaiiyak” sagot ko naman and give him a faint smile

“Don’t smile kung hindi naman totoo. Bilang kuya mo nasasaktan din ako sa nangyari..

“But you can’t do something about it. At saka alam ko kung gaano kaimportante para sayo ang sasabihin ng pamilyang ito. Kay you can’t do something.”pagputol ko sa sasabihin ni kuya

“Yeah. I’m sorry about that.” kuya said and guilt is visible in his eyes

“No, you don’t need to say sorry. Thanks for the snacks” sabi ko pagkatapos ko ng kainin ang dala nya

“You’re welcome.” sabi ni kuya na bakas ang simpatya sa mga mata n’ya. At dinala na palabas ang pinagkainan ko

Kuya give me hope. Pero parang ayaw ko ng umasa, lalo na ang umasa ng sobra na may mananatili at gugustuhin na makasama ako.

But I’m still thankful sa mga taong nagparamdam sa akin na mahalaga ako. Tulad ni Tita, kuya pati na rin si Seven.

But who knows kung mag – I – stay sila. Baka kasi bukas may umalis na naman. Baka mamaya lang isa – isa na silang iwan ako. I think kailangan ko ng paghandaan yun. I need to toughen my mind and heart. I need to practice myself to injure the pain na may aalis.

Alam kong wala ni isa sa kanila na walang mananatili. At sa bandang huli ako at ako lang din ang maiiwan. Sabagay simula pa lang naman ako na lang mag – isa diba. Ano ba ang bago dun kung sa huli ako lang ang maiiwan.

Pero ang hirap din kasi na may magpaparamdam sayo na importante ka. Tapos bigla na lang mawawala. Bigla na lang aalis, yung bigla ka na lang bibitawan kahit na anong higpit ang pagkakapit mo.

This time, the closing door won't be open again. And I know there is no door will again