Worth

Again

Chapter 8

I feel so dizzy as soon as I open my eyes. The familiar smell is lingering my noses trill. I’m in the hospital again. Wala na bang bago. It is too cliché for me na kada magigising ako nasa Hospital ako.

Naramdaman ko na may nakatingin sa akin. At si Tita yun na puno ng pag aalala ang mababakas mo sa mga mata n’ya. Matang mukhang walang tulog ng ilang araw.

“Zia” sabi ni Tita Nanette at mahigpit na hinawakan ang kamay ko. “I’m glad na gising ka na. Dalawang araw kang tulog. Akala ko it will lead to another coma. Buti na lang nagising ka agad” muling salita ni Tita Nanette at niyakap ako ng umupo ako. “Sobrang nag alala din ang kuya mo. Lalo na ng marinig ang lakas na kalagabog sa kwarto mo. Doon n’ya nakita bagsak ka na. And luckily nadala ka agad n’ya. Kung hindi baka naubusan ka na ng dugo at buti na lang at same kayo ng blood type ni Kuya Zian mo kaya s’ya ang nag – donate sa iyo. Ang rare pa naman ng type ng dugo n’yo. Mahirap makahanap.” Pagkwento ni Tita sa nangyari ng bitawan n’ya ako sa mahigpit na yakap n’ya.

“Thank you po” I said then look away to stare at the window. I can’t look at her. I am so guilty. Alam kong nadadamay na silang dalawa ni kuya sa kung ano man ang nangyayari sa akin. They stayed but all I did is to be eaten by my sadness.

Akala ko kasi kaya ko na wala si Seven. Nakaya ko naman noong nalaman ko na may anak na s’ya. Nakaya ko nga na huminto agad sa pag iyak at pagmumukmok. But when I witnessed the proposal. Everything sink in. Saka lang pumasok sa akin na wala na pala talagang balikan. Wala na pala talaga si Seven sa akin. Na we are already done. Na he is ready to build a family but ng hindi ako yung kasama n’ya. It just sink in when I saw him kneel down to Shina asking for a marriage.

Masakit pala akala ko kasi I can accept it that easily. Akala ko tanggap ko na talaga na hindi ako yung kasama n’ya na haharap sa altar.

I’m an idiot to believe that.

“Zia, Zia” pasigaw ni kuya as soon as he entered the room.

Nagulat ako at napatingin sa kanya. Dali dali s’yang lumapit sa akin at niyakap ako.

“You okay?” sabi ni kuya Zian while holding my face gently. Pero nginitian ko lang s’ya ng tipid bilang sagot. “Please alagaan mo ang sarili mo. Huwag mo ng isipin ang good for nothing mong ex. Nandito lang si kuya ha. I will not allow anyone to hurt you again. I will protect you no matter what” sabi nu kuya and hug me again. At sa mga sinabi n’ya nagsimula na naman ang pamumuo ng luha sa mga mata ko.

“Kuya”sabi ko at niyakap din sya ng mahigpit habang patuloy na umiiyak.

“Sshhh. Tahan na. Nandito lang si kuya ha.” Sabi ni kuya habang hinahaplos ang buhok ko.

At napatingin ako kay Tita Nanette. Doon ko napansin na umiiyak na din sya kaya bumitaw ako kay kuya. At saka niyakap si Tita ng mahigpit na sinuklian din n’ya ng mahigpit na yakap.

“Nandito lang si Tita ha. No matter how many people turned their backs on you. Si tita hindi ka iiwan. Mananatili ako sa tabi mo. And I want to say sorry as well for not telling you about your ex boyfriend. Sorry for keeping it from you” sabi ni tita that you can see in her eyes how guilty she is.

“No Tita, wala po kayong kasalanan. Naglihim po siguro kayo pero hindi po n’yo kasalanan ang mga nangyari. Ganun din sayo kuya. Wala kayong dalawa na kasalanan. Ako dapat po ang humingi ng sorry kasi pinag – alala ko na naman kayo. Sorry for being this weak. For not being strong to handle this kind of situation. I’m sorry” humihikbing sabi ko sa kanila habang nakayakap pa rin kay Tita

“No Zia. Wala kang dapat ihingi ng tawad. Walang mali for showing your weakness, for being weak. Sign yun for being how strong you are. Alam mo bang proud ako sayo, proud na proud. Kasi hindi ka natakot na ipakita ang kahinaan mo. And you have been fighting for so long, hindi man lang kita nakita na nag give up. Oo ngayon, pinanghihinaan ka na ng loob para lumaban. But look at you, you are still fighting. You experience everything. You have been at worse time. Being coma, a jerk broke you, and not to mention how our parents and other relatives treat you. But look at you, you still show us your smile, still standing up kahit na paulit ulit kang binibigyan ng dahilan para madapa at malugmok sa pagkadapa mo. But nakaya mo pa rin. You are still here fighting. So don’t be sorry for being weak. Walang mali doon. I know you still can make it.” Sabi ni kuya Zian habang hinahaplos ng paulit ulit ang buhok ko. “And don’t be sorry dahil pinagalala mo kami. Normal lang naman na mag alala kami ni Tita. We love you. Kaya hindi mo maiaalis na mag alala kami sayo.” Sabi pa ni kuya that made my heart flatter. Humiwalay ako ng yakap kay Tita at si Kuya Zian naman ang niyakap ko ulit.

Somehow I feel so secured and blessed. Sana hindi na ito mawala.

“Take a rest Zia. And like what I’ve said to you. You are still here because the world still needs you. Don’t forget that. Smile na and get more rest. Nandito lang kami ha.” Sabi ni Tita at pinahiga na ako habang si Kuya Zian naman ay inalalayan ako na dahan dahan inihiga then kissed my forehead.

“Kuya loves you” sabi nito after he kissed my forehead and smiled at me. “Tita, nagpunta na ba ang doctor dito to check her out?” Tanong ni kuya ng umayos sya ng tayo. And doon ko lang narealize na hindi pa pala nagpupunta ang doctor dito.

“O, sorry nakalimutan ko. I got overwhelmed na nagising si Zia. Wait lang sasabihin ko lang.” sabi ni Tita at nagtuloy tuloy nang lumabas. At napakamot na lang si kuya ng ulo sabay sabing

“Si Tita talaga” at iiling iling pang umupo sa upuan sa tabi ng kama ko.

It made me smile. For the first time, for how many days that passed I let a genuine smile again and thanks to Tita. Same goes to kuya.

Kahit na may pangamba ako na matatapos din agad ito. I decided to enjoy it na lang habang nandito pa. Kasi If magmumukmok ako at magpapaka – lugmok because of what happened, I think hindi na talaga ako makakaahon.

I am still alive, so I will let myself enjoy it. Pangit man ang mangyayari I will enjoy it na lang. I will let myself soak in the rain and dance with it.

I will try to withstand the storm. Mahirap man but I will not let it destroy me.

I will stand again. My foundation are stronger than what it was. I know I can make it.