Worth

Discharge

Chapter 3

After 3 weeks I’m still here sa hospital. Sabi ng doctor few days or a week lang. Pero inabot pa rin ako ng 3 Linggo at baka abutin pa ng ilang araw bago ako makalabas. My gosh I’m already bored. Pero I need to injure it, it’s for my sake naman. But youw know boredom is killing me. Bawal din akong mag phone para daw di ako ma stress. Pero mas na iistress ako.

And if tinatanong n’yo ako kung lang naman, about dun sa delusion things ko. I’m still hurting but kung iisipin ko pa yun it will bring no good for me. But hindi ko pa rin na maiwasan na isipin at masaktan dahil dun. But maybe I’m used to that feeling kaya nasanay na lang din ako. And what like I said walang magandang maidudulot sa akin yun. Kaya ito ako ngayon parang ewan na kausap yung sarili, and trying not to think about the feeling of having a family who loves you and accept you.

Fight, fight na lang.

At naniniwala ako kay Tita, na the world still needs me. I still have a purpose why I wake up. Naniniwala ako na maybe someday things will work according to what I want. Na malay ko mahalin ako ng parents ko and some of my other relatives.

Kaya FIGHTING!!!! I can make it ‘til the end.

“Zia, what are you doing. I told you na huwag ka munang mag – gagalaw diba. But look at you, you’re dancing like a drunk man” Tita said ng makapasok sya sa room ko at nahuli akong nag sasayaw na parang ewan.

“Hehe, si Tita naman di man lang kumatok. At saka kaya ko naman po. I do therapy very well kaya don’t worry that much Tita. I’m stronger than what you thought.” Sabi ko at pinapakita ang muscle ko sa braso na sa totoo lang wala naman

“I know na malakas ka na pero huwag naman yung ganung sayaw baka manlagas na yung mga buto mo” pangangaral sa akin nin Tita that made me sit and just pout. “O and the doctor said that pwede ka ng lumabas. I already settled the bill so pwedeng – pwede ka na I – discharge. Come on stop sulking help me pack up your things.” Sabi muli ni Tita na nagpasigla sa akin.

“Yes sa wakas” at pinag – dikit ko ang mga palad na akala mo ay nagdadasal.

“Hahahahaha, parang kang ewan bilisan mo na para hindi tayo ma – stuck sa traffic.” Utos ni tita sa akin

“Yes ma’am, sabay salute ko pa kay Tita na nagpatawa kay Tita ulit.

Kung nagtataka kayo about my attitude, ganito po talaga ako. Walang halong biro may pag kaloka po ako. Though sometimes I use this as a façade. Ayaw kong malaman nila na I’m affected by how they treat me. Though sometimes no matter how I tried to pretend na I’m not hurting I can’t hide it anymore. Pero alam ko namang wala silang pake. But you know, I will still do everything to get notice.

“Kaya mo bang maglakad or you need wheelchair?” Tita asked me

“Tita naman, sabi ko nga sayo I’m not weak. Kaya ko pong maglakad. Basic lang yun.” Pagyayabang ko pa

“Hahaha, tara ready na lahat. Wala namang naiwan no. Wala na rin naman na kailangan tayo sa doctor or dietician kaya kung wala ka ng naiwan we are ready to go” Tita said habang nag re – ready na palabas ng hospital room ko.

“Tara na Tita” sabi ko at sinukbit na ang bag ko at inunahan ko pa si Tita na lumabas kaya tatawa tawa pa s’ya sa akin at sumunod na palabas.

Sa sasakyan ni Tita Nanette kami sasakay. Gusto ko sanang mag drive but alam kong hindi ako papayagan ni Tita. Kaya I sit na lang on the passenger seat na naka – pout.

“I know what you want, but it’s a BIG NO” she laugh afterwards

“Kaya nga po dito na lang ako sa likod umupo e” sagot ko naman kay Tita

“Dito ka na sa harap, pag mumukhain mo naman akong driver” si Tita who is putting her seatbelt.

“Dito na lang po sa likod at saka driver naman po talaga kayo kayo nga po ang mag da – drive e” sabi ko pa ng pabiro

“Hahaha, sige sige na d’yan ka na” Tita said and start the engine of her car then drove away.

On our way home, sa isang taon ko palang na – coma marami ang naging pagbabago. Kung dati maliliit lang na building yung makikita mo ngayon meron ng mga nagtataasang gusali.

“By the way Zia, sa bahay ko ba ikaw tutuloy?” biglang tanong ni Tita sa akin ng abutan kami ng red light

“Sa bahay na lang po namin, ang laki ko na pong abala sa inyo. Mula pa po ng ma – coma ako ikaw na po ang nandyan para sa akin. Kaya sa bahay na lang po” sagot ko sa tanong nya na kahit hindi maganda ang pakiramdam ko sa desisyon ko nakakahiya na kay Tita.

“Ano ka ba naman Zia, never kang naging abala sa akin. And my house is always open for you. Para na kitang anak.”sabi ni Tita at pinausad na ang sasakyan.

“Nakakahiya na po. At saka pamilya ko naman po ang uuwian ko. Kaya huwag ka na pong mag – alala Tita” sabi ko at ngumiti sa kanya. Alam kong hindi umabot iyon sa mga mata ko kaya kitang – kita ko ang pag – aalala kay Tita. Kaya nginitian ko ito ng matamis na matamis pero hindi pa rin nakumbinsi si tita.

“Sure ka na ba talaga? My house can be your home hindi mo kailangan mag – tiis pa doon sa bahay n’yo” sabi ni Tita na puno ng pag – aalala.

“If things will be hard Tita at hindi ko na makaya. Aalis po ako dun. Pupunta po ako sa inyo. Or will run away from them and start a new life without the Lee family.” Sabi ko to assure her then she replied me with a smile. A smile with full of sympathy. “At saka nandun naman po yung mga kasambahay, hindi naman po nila ako pinapabayaan. Malay po natin na kapag nakita ako ng parents ko they will hug me and finally mahalin po nila ako” sabi ko na puno ng pag – aasam.

Saka ko lang napansin na papasok na pala kami ng village. Tita's house is located here in the same village few blocks lang ang layo sa bahay namin. Kaya ayaw ko rin na sa bahay ni Tita tumira baka kasi si Tita naman ang maging masama sa mata ng relatives namin. Because who wanted to be close to an unwanted child. Kaya if ever na kay Tita ako tumira they will degrade Tita as well. They will think lowly at Tita. So better to prevent that.

“ Sure na sure ka na ba talaga? Hindi ako mapakali na dito ka sa inyo titira” sabi ni Tita ng nasa tapat na kami ng bahay ng parents ko.

“Yes po. Huwag po kayong magalala kaya ko po ito. At saka I live here for 27 years Tita sanay na ako sa kalakaran dito. Dadalaw – dalaw na lang po ako sa inyo. Maghahanap na rin po ako ng trabaho baka bukas po. Kaya don’t worry too much Tita, kasi baka mag apartment din ako kapag nakahanap na ako ng trabaho. Baba na po ako ha” sabi ko sa kanya at binuksan na ang pinto ng sasakyan at bumaba na rin si Tita para matulungan ako sa mga bitbitin ko.

Sinalubong naman kami ng kasambahay at tinulungan. Binati din ako ng nga ito at tuwang – tuwa sila na nakalabas na ako ng hospital.

Sila ang isa sa mga rason ng kung bakit nananatili pa ako dito. Sila lang din ang tumuturing sa akin na pamilya sa pamamahay na ito.

“I guess meron pa ngang dahilan kung bakit nagising pa ako”