Chapter 17
2558 Words
(The Real Feelings)
Chapter 17
Third Person Pov.
After the hot scene they shared inside the office. giovanni didn't stay there for long either, he didn't talk to jhenny anymore because he got what he wanted on her.
Nais lang naman ni giovanni na mailabas ang naramdaman nito kay bella kanina. And because he had already done that to jhenny, giovanni has no reason to stay there.
Dumiretso ito ng uwi upang makaligo at makapag-pahinga na sana. And because he often looks for bella when he comes home. He looked around the entire living room, Bella was always in the living room every time giovanni came home. But because he didn't see bella there, he almost frowned and was annoyed.
“Yaya glor!” he called out his yaya who now hurried out of the kitchen. It occurred to him that bella and carlo might have left earlier because carlo was here when he left. Iniisip pa lang nitong inilabas ni carlo ang dalaga, parang nais na niya itong sakalin kahit sa isip pa lang.
“Bakit ba sumisigaw ka?” yaya glor was confused because of his loud calling earlier. But giovanni's expression didn't change. Salubong na salubong pa rin ang kanyang kilay.
“Nasaan si bella? Umalis ba sila ni carlo? Bakit hindi man lang sila nagsasabi sakin?”
“Si bella ba kamo? Nasa silid lang niya ito..” natigilan si giovanni, dalawang beses siyang napakurap bago mag-iwas ng tingin. Kalaunan ay napuna nito sa sarili na masyado siyang nagpadalos-dalos ng tanong, dapat naging mahinahon siya ngunit hindi niya iyon nagawa.
Tumango ito matapos niyang makabawi. ”Umalis na ba si carlo?”
“Nasa silid silang dalawa ni carlo..” giovanni's eyes suddenly widened after he heard that from yaya glor.
"W-what did you s-say?” hindi niya iyon halos maibigkas. Para ba‘ng lahat ng dugo nito ay napunta sa mukha at biglaan na lang uminit ang ulo niya.
“Doon niya tinuruan si bella, hinatiran ko pa lang sila ng miryen---”
“Sh/t!” giovanni was thinking about now was not compatible with what the two of them were actually doing in the room. He was immediately thinking of another scenario and it seemed that he suddenly out of his mind. Dahil doon, mabilis ang paglalakad niyang tinungo ang silid ng dalaga.
Halos itulak niya ang pinto ng huminto siya doon, at dahil naabutan nito si kaloy na nasa kama ng dalaga. Halos lalong uminit ang ulo niya dahil doon.
Inilang hakbang lamang nito ang pwesto ni carlo at doon mabilis siyang nakalapit. But giovanni hasn't even been able to say anything when carlo's signal him to don‘t make any noise. Natutulog kasi ang dalaga ngayon, ang ulo nito ay nasa hita ni carlo habang may hawak na libro. Because giovanni sees that, he wants to pull bella away from carlo. if she's not just sleeping, that's probably what he did, ang kaso lang. Nakikita nitong mahimbing na natutulog ang dalaga kaya‘t wala siyang ibang magawa kundi ang samaan ng tingin si carlo.
”What are you doing here and why haven't you come home yet?” carlo didn't answer his question. He knew that by the time he answered Giovanni, their conversation would only be long enough to lead to an argument. “Who said you can enter bella's room?”
Dahil doon, napabuntong hininga si carlo. “Tinulungan ko lang naman siyang ayusin ang mga bagong gamit niya..”
Tumaas ang kilay ni giovanni sa isinagot niyang iyon, but he was still not satisfied. Seeing carlo in bella's room made him lose his mind.
“Hindi mo kailangan magtagal dito sa kwarto niya. Alam mo kung ano lang ang trabaho mo, alam mo kung hangga saan ka lang!”
“Hindi ko naman na matanggihan si bella, gusto niyang basahin ko na ang mga librong binili mo sa kanya. Hindi naman na ako ganoong kasama, Besides, I'm not doing anything bad to bella. I know what's on your mind, and I'm telling you. I will not take advantage of her..” hindi nakasagot si giovanni sa sinabi niyang iyon, but, he only stared firmly at carlo because he was not satisfied. He won‘t calm down until he sees Carlo inside the room.
“Kung ganon, lumabas ka na. Sa susunod, ayokong nakikita ang mukha mo sa kwartong ‘to. Kahit na pinahintulutan ka ni yaya glor, para sa akin. Hindi ka pwedeng pumasok dito, i don‘t have trust on you, sinasabi ko na sayo..”
Dahil sa sinabing iyon ni giovanni, muli na lamang napabuntong hininga si carlo. Wala siyang choice kung hindi i-angat ang ulo ng dalaga upang mailapag ito ng tuluyan sa kama. Dahil doon, tuluyan na siyang tumayo bago pagpagan ang suot.
“You know, your too paranoid. Hindi ko alam kung bakit ka nagkaka-ganito, alam mo. Wala akong gagawing masama kay bella, hindi ako tulad ng iniisip mo..” giovanni didn‘t give any comments, masama lang ang tingin niya kay carlo na ngayo‘y tinalikuran na siya. Wala siyang pakialam kung ano ma‘ng sabihin ni carlo, the important is. He already leave this room, nakaka-sofucate ang presensya niya para kay giovanni.
DAHIL sa paglipat ng pwesto ni bella, nalingat siya at agad naupo sa pwesto nito. Mapupungay ang mata niya habang nililibot nito ang tingin. Saktong tumama ang mata nito kay giovanni na ngayo‘y nakapamewang na nakatayo sa ilalim ng kama.
“Si kaloy?” giovanni sighed, he expected that she going to ask that guy. Tsk.
“Umalis na siya..” nangunot ang noo ng dalaga.
“Bakit hindi sabi kay bella na alis siya?”
“Kailangan niya pa ba‘ng sabihin sayo?” kung kunot ang noo ng dalaga, mas lalo na itong kay giovanni. Sinolo na yata niya ang init ng ulo nito at lahat ng problema sa mundo‘y sinalo na niya. “Sa susunod, huwag mo‘ng pinapapasok ang lalakeng iyon dito, okay! Ayokong nakikitang may lalakeng narito sa kwarto mo!”
“Bakit ikaw nandito kwarto bella?” tumaas ang kilay ng binata.
“Ano?”
“Sabi gio bawal lalake dito, edi lumabas ka..”
Marahas na natawa ang binata bago mag-iwas ng tingin. Kalaunan ay kinagat nito ang labi nito bago balingan muli ng tingin ang dalaga.
“Ako, pwede akong pumasok dito. Kuya mo ako, pamilya tayo. Pero ‘yung kaloy na ‘yon hindi mo naman kamag-anak, kaya hindi siya pwede dito..”
Tumango si bella. “Pamilya lang pwede pasok kwarto bella?”
“Oo, hindi pwede ang kahit sino. Lalo na‘t lalake ito, hindi pwedeng magkatabi ang lalake at babae sa kama. Tandaan mo iyon..”
“Pero, gio pwede tabi bella kasi pamilya siya?” panandaliang natigilan si giovanni. Hindi nito alam kung saan humuhugot ng maraming tanong ang dalaga dahil hindi na sila natapos pa.
“Pwede ako, lahat pwede sakin. Walang bawal, pero sa iba. Hindi, hindi ka pwede..” hindi malaman ni giovanni kung iyon ba‘ng sinabi niya ay may laman. Nais sana niyang bawiin iyon ngunit nasabi na niya at paniguradong magtatanong lang muli ang babaeng nasa harapan niya.
Ngunit kakaiba talaga ang kabang naramdaman niya kanina. Akala nito may nangyayari ng masama kay bella dahil kasama nito si carlo kanina dito. Iyon pala, masyado lang siyang nag-overthink. Nasobrahan na yata ito sa pag-iisip kaya‘t kung sino man ang lumapit kay bella ay pinagdududahan niya.
“Hindi na ba aalis gio?” umiling ang binata, tuluyan na nga nitong iniwas ang tingin sa dalaga dahil naguguluhan na ito sa nararamdaman niya. Hindi na niya iyon mapangalanan pa, sa sobrang kaguluhan ng isip niya ay naipagbabawal na nito lahat ang dapat na gawin ng dalaga.
“Kung gusto mo ng kumain, bumaba ka na. Pupunta lang ako sa kwarto ko..” tumalikod na si giovanni upang lumabas na sana. Kaso hinabol siya ng dalaga at doon sa pinto ay humarang ito. Hindi tuloy nakuhang makalabas ni giovanni dahil sa ginawa niyang iyon.
“What?”
“Gio bakit maraming pula sa damit?” nangunot ang noo ng binata. “May kumagat ba kay gio?” hinawakan ng dalaga ang leeg ni giovanni kung saan may dalawang marka iyon ng lipstick. Napaatras siya at inilayo ang sarili sa dalaga.
“Ano ba‘ng sinasabi mo?” natural ay hindi alam ni giovanni na may marka siya ng lipstick na nagmula kay jhenny kanina. Biglaan na lamang kasi itong umuwi kanina at hindi na niya sinuri ang sarili sa salamin.
“May dalawang pula gio sa leeg, parang ganito..” itinuro ni bella ang labi niya, dahil doon. Tuluyan na nga nitong naintindihan kung ano ang sinasabi ng dalaga, nag-iwas siya ng tingin sabay hawak sa leeg nito.
“Wala ito, nakagat lang ako ng lamok sa trabaho.”
“Lamok? Anong lamok?”
Napalunok si giovanni, kinagat nito ang labi at hindi malaman kung anong sasabihin kay bella.
“Malaki ba lamok? May bibig din?” napahilamos ang binata.
“Basta, lamok lang ang kumagat sakin. Mawawala din ito pag naligo ako..” tumango ang dalaga sa naging dahilan ni giovanni, hindi rin naman na ito nag-usisa pa bagkus ay tumabi na ito sa daan upang makalabas ang binata. Ngunit dahil napansin nitong baligtad ang suot na longsleeve ni giovanni ay sinundan niya ito. Natatawa pa ang dalaga habang nakasunod sa likuran ni giovanni.
“Gio baligtad damit? Hindi marunong mag-suot?” natigilan ang binata dahil sa sinabi niyang iyon. Hindi na rin naman na niya nilingon si bella dahil yumuko ito sa sarili niyang damit. At doon, nakita niya nga na tama ang dalaga.
“Dvmn..”
“Bakit baligtad suot gio? Ikaw hubad ba damit trabaho?”
Nilingon niya ang dalaga, halos maubos na ang pasensya nito ngunit kinakalma lang niya ang sarili.
“Okay, makinig ka sakin. Kung ano ang mga nakikita mo, huwag mo ng itanong. Normal lang ito, kaya huwag mo na akong sundan pa..” ngumuso ang dalaga.
“Bakit gio dami tanong sakin? Pag bella tanong ayaw sagot? Bella hindi na gusto gio!” umismid ang dalaga, pinagkrus nito ang kamay sa dibdib dahil totoo nga na nagtatampo ito. Muli ay napapikit na napamura ang binata.
“Ang dami mo na kasing tanong, hindi ka na dapat nagtatanong..” ngumuso ang dalaga, hindi ito nagbigay imik habang nakatingin kay giovanni. Hindi naman na inaasahan ng binata na magiging ganoon ang reaksyon ng dalaga, lagi naman niya kasi itong pinagsasabihan ng walang natatanggap na reklamo kay bella. Ngunit ngayon, nakaramdam pa ng konsensya si giovanni dahil tila nasaktan pa nito ang dalaga
“Hindi na bella tatanong gio, hindi na rin bella kausap gio kahit kailan!” matapos sabihin iyon ng dalaga, tumalikod na ito at tumakbo palayo kay giovanni. Napahilamos ang binata sa sariling mukha bago bumuntong hininga, iniisip nito na susundan niya ang dalaga ngunit napag-isip nito na hayaan muna ito dahil kailangan niya ng maligo.
Sa huli, mas pinili ni giovanni na magpatuloy sa pagpunta sa kanyang silid. Nasaksihan nga nito sa salamin ng banyo niya kung paano kagulo ang sarili nito, hindi niya kasi malaman sa sarili kanina kung bakit kailangan niyang magmadaling umuwi kanina matapos nitong gamitin si jhenny.
Nakaraos nga ito ngunit pakiramdam niya ay hindi ito kuntento. Hindi nito malaman sa buong sistema niya na parang may hinahanap pa ito, hindi sapat ang babaeng nakasiping niya kanina. Easy to say, giovanni didn‘t satisfied enough. He want‘s more and he knew that someone can fullfilled his want‘s.
ALAS SAIS na nang bumaba si giovanni sa kanyang silid. Madilim na sa buong paligid senyales na tuluyan ng gumabi, bukod tanging dalawang kasambahay ang naabutan nito sa sala na nagwawalis na, nakapagluto na rin ng hapunan si yaya glor at saktong kadarating din ng senyor mula sa fatima.
Inilapag ng isang kasambahay ang mga gamit ng senyor na si rodolfo matapos niya itong salubungin. Lumapit si giovanni sa lolo nito bago kamustahin ang nangyaring meeting sa unibersidad.
“Maayos naman na, may dalawang bagong share holder‘s ngayong taon..” tumango si giovanni, nakaupo na sila sa sala habang pinagmamasdan nito ang senyor na namamahingang nakasandal. Ngunit dahil hindi nakikita ng senyor ang dalaga, at wala ito sa paligid. Hindi niya maiwasang umayos ng upo at ilibot ang tingin.
“Nasaan si belinda?” nagkibit balikat si giovanni, doon rin niya naalala ang nangyari kanina matapos ng huli nilang pag-uusap, nagtataka rin ang binata kung bakit wala na naman ang dalaga sa ngayong oras ng paglalaro niya sa sala.
“Nasa silid pa po si maam belinda, hindi pa po siya bumaba simula ng umalis si sir carlo. Ayaw niyang pagbuksan ng pinto si ginang glor..” iyon ang siyang sagot ng isang kasambahay, doon rin nangunot ang noo ni giovanni dahil sa narinig.
“Bakit ano ba‘ng nangyari?” iyon ang tanong ng senyor, yumuko lamang ang dalaga senyales na hindi nito alam ang sagot. Dahil doon, nabaling ang paningin ng senyor sa kanyang apo na si giovanni.
“May sinabi ka na naman ba kay belinda?” mabilis na umiling si giovanni upang depensahan ang sarili.
“Wala lo, bakit ako agad? Baka wala lang siya sa mood!”
“Talaga! Aba‘t sa oras na malaman ko‘ng sinisigawan at pinagsasalitaan mo na naman ito ng masama, ikaw na ang palalayasin ko!”
“What the h*ll lo? Wala nga, bakit sa akin na naman ang sisi?” inabot ng senyor ang tungkod upang sana‘y ihampas iyon sa apo. Ngunit nakatayo na si giovanni at mabilis ng nakalayo sa lolo niya. Doon na rin nila namataan ang dalaga na pababa ng hagdan habang kasunod si yaya glor.
Isang maong short‘s ang suot nito, highwaist iyon habang tinernuhan ng croptop. Dahil sa ayos niya, namomoblema na naman si giovanni kung paano niya ito iiwasan. Ngunit kusa ng umiwas ang dalaga, hindi man lang siya nito pinansin o nginitian. Para lang isang rebulto si giovanni na nilagpasan ni bella, dumiretso ang dalaga sa senyor kung saan ay binigyan niya ito ng yakap.
“Bakit hindi ka daw bumaba buhat kanina?” iyon ang tanong ng matanda matapos humiwalay ni bella. Nakatalikod siya ngayon kay giovanni kaya‘t hindi nito nakikita ang reaksyon ng dalaga.
“Natulog lang po bella..” iyon ang siyang sagot ng dalaga na siya namang senigundahan ni yaya glor.
“Nakatulog si bella, kaya pala hindi nito binubuksan ang pinto. Kinuha ko pa ang susi sa kabilang kwarto para gisingin siya..”
Tumango ang senyor. “Kung ganon, kumain na tayo. Siguradong gutom ka dahil mahaba ang tulog mo.” tipid na ngumiti si bella bago tumango.
“Bella gutom po.”
“Oh, tara. Kumain na tayo..” hangga sa tumayo ang dalaga ay hindi nito sinulyapan si giovanni. Ni hindi niya ito tinawag na siyang nagbigay pagtataka sa binata. Para ba‘ng hindi siya sanay na hindi ito pinapansin ni bella, iniisip tuloy ng binata na kung totoo bang galit ang dalaga dahil sa nangyari.
Napabuntong hininga tuloy ito bago sumunod upang subukan itong kausapin.
**********
to be continued....
- Writer
