EPISODE 06 : GABRIEL UNIVERSITY 02
772 Words
[JESUS’S PART]
14.00 น.
ผมจอดมอเตอร์ไซค์คันเก่าของไอ้แดนที่โรงจอดรถหน้าชมรมของมันก่อนจะเดินเข้าไปหามันที่ห้องชมรม ผมให้มันเข้าไปเอาที่บ้านมันก็บอกว่า ‘วันนี้ไม่ได้จริงต้องมาทำงานที่ชมรม’ ตอนนี้ผมงงไปหมดแล้วว่าใครเป็นลูกน้องใครเป็นเจ้านายกันแน่วะ
ผมไว้ใจไอ้แดนแต่ผมก็รักรถของตัวเองมากกว่า บางทีผมก็สงสัยว่าถ้าจะห่วงรถขนาดนี้แล้วเมื่อคืนจะขับมอเตอร์ไซค์มันกลับทำไมวะ
“อ้าวเฮีย” ผมโยนกุญแจรถให้มัน ก่อนจะเดินเข้าไปหามันที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดูจากกองข้าวของตรงหน้ามันแล้ววันนี้มันคงจะยุ่งอยู่จริงๆ
“แป๊บนะเดี๋ยวผมไปหยิบกุญแจมาให้”
“ทำไมคนถึงน้อย” ผมเอ่ยถามมันออกไปด้วยความสงสัย พร้อมกับมองออกไปรอบๆก่อนจะสะดุดเข้ากับยัยหนูผีคนเดิม ‘ทำไมช่วงนี้เจอบ่อยจังวะ’ ผมบ่นกับตัวเองอยู่ภายในใจ
“มหาลัยเอกชนค่าเทอมแพงระดับต้นๆของประเทศ มีแต่ลูกคนรวยทั้งนั้นและยิ่งมหาลัยไม่ได้บังคับแบบนี้ใครจะอยากไปลำบากกันเล่าเฮีย”
“แล้วทำไมมึงไม่เลือกที่ที่มันสบายๆล่ะวะ”
“เอ้า!...เฮียก็ถ้ามันสบายเขาจะต้องการความช่วยเหลือไปทำไมล่ะ”
“ก็จริงของมึง...ก็มีคนไปอยู่นั่นไง” ผมพูดขึ้นก่อนจะมองไปที่ยัยหนูผีนิ่งๆ
“น้องเขาเป็นนักเรียนทุนยังไงก็ต้องไปทำอยู่แล้วครับ”
“นักเรียนทุน”
“ใช่เฮีย...เออจริงสิ เฮียสนใจไปด้วยกันปะ ถ้าเฮียไปผมรับรองสาวๆ มาสมัครกันเพียบ” ผมฟังสิ่งที่ไอ้แดนเสนอพร้อมกับมองไปยังร่างบางที่เอาแต่เม้าท์มอยกับเพื่อนของเธอพร้อมกับหัวเราะกันเสียงดังไม่ได้สนใจใครเลย ‘แล้วทำไมต้องสนใจด้วยวะ’ ผมบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจ
“ทำไมกูต้องไป”
“ช่วยผมสักครั้งนะเฮีย คนไปไม่ถึงผมโดนด่าแน่” ไอ้แดนเอ่ยบอกกับผมเสียงอ่อน ไอ้แดนเป็นหัวหน้าชมรมในตอนนี้ เพราะฉะนั้นหน้าที่หาคน และจัดการงานทุกอย่างเป็นความรับผิดชอบของมันเต็มๆ
“น้องกะทิการจัดการ ปี 2 เป็นเด็กทุนเหมือนกันทริปนี้น้องก็ไปกับเราด้วยนะเฮีย” ร่างสูงข้างๆ กระซิบบอกกับผมเบาๆ ก่อนจะมองมาที่ผมสลับกับร่างบางอย่างมีเลศนัย
“บอกกูทำไม”
“เผื่อเฮียอยากรู้”
“ไร้สาระ”
“ช่วยผมนะเฮีย เมตตาผมสักครัง” มันยกมือขึ้นไหว้ผมอย่างอ้อนวอน จริงๆ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนว่าหน้าตากับนิสัยของผมมันช่วยเรียกแขกตรงไหนกันวะ หรือว่าสมัยนี้ผู้หญิงเค้าชอบคนหล่อแต่เลวแบบผมกันเหรอวะ ‘น่าปวดหัวชะมัด’
“เออ! จะทำอะไรก็ทำ” ผมบอกกับมันออกไปอย่าตัดรำคาญ
“จริงนะผมใส่ชื่อเฮียเลย”
“ถามมากกูเปลี่ยนใจ”
“โอเคๆ ผมไม่ถามแล้วครับ”
ผมเดินออกมาจากชมรมก่อนจะขับรถคู่ใจของตัวเองออกไปทันที คนอื่นอาจจะชอบสะสมกระเป๋า ร้องเท้า แต่สำหรับผมของสะสมที่ผมรักมากที่สุดนั่นก็คือ ‘ซุปเปอร์คาร์’ ผมรักและห่วงรถของผมมากรถทุกคันของผมผมเป็นคนซ่อมและบำรุงเองกับมือ ผมแทบจะไม่ให้ใครได้จับรถของผมเลยยกเว้นเมื่อคืนที่ผมดันให้ไอ้แดนขับรถผมกลับบ้าน...
“เฮียข้อมูลของไอ้ใช้ครับ” ลูกน้องของผมเดินเข้ามาหาผมทันทีที่ผมเข้ามาในห้องทำงาน
“…”
“ผมว่ามันต้องกลับมาเล่นอีกแน่นอนครับ รอบนี้มันได้ไปเยอะ”
“หึ”
“ขอบใจไปทำงานต่อเถอะ”
ผมอ่านข้อมูลตรงหน้านิ่งๆ อย่างใช้ความคิด ผมจะไม่ใส่ใจเลยถ้ามันไม่มาทำตัวกร่างในสนามแข็งรถของผม สนามแข่งรถของผมมีทั้งส่วนถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย
ผมไม่เคยบอกว่าใครว่าตัวเองเป็นคนดีหรือเป็นคนเทาๆ เพราะบางทีผมก็ไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันจะเป็นสีเทาหรือสีดำกันแน่ แต่ที่แน่นอนคือผมไม่เคยหาเรื่องใครก่อนและผมก็ไม่เคยปล่อยให้คนที่มันเล่นสกปรกกับผมลอยหน้าลายตาอยู่บนโลกนี้ได้นานเช่นกัน...
- Writer
