Escaping The Erotic Billionaire

CHAPTER 1

Chapter 1

Six years later...

"Isunod mo yung blush 'yung kabuki brush ang gamitin mo,"

"Eh? Miss, hindi ba pwedeng highlight na muna ang ilagay?--

"Hindi pwede! You need to do the basic first. Hindi babagay sa model ang simpleng make up tapos dadagdagan mo ng highlight? You should do the blush on using kabuki," because that's my favorite brush.

"S-sige po miss, uulitin ko po." Tumungo siya at nilapitan ang model.

"No, okay na 'yan for today. Just make sure next time listen to your director." Naka-ngiting ani ko sa kaniya, i don't wanna make her feel nervous.

Naka-hinga naman siya ng malalim. Dahil ramdam ko ang kaba sa kaniya, alam kong gusto niya lang ibigay ang pinaka-'best' niya. Ofcourse as a director and supervisor, i'll make sure they do it clean and neat because it's their responsibility as a make up artist. I didn't intend to get mad at them or shout, hindi ko naman sinasadya it was just part of my job.

"Alam ko, you did your great work this past few days. So, i'll give you a break." Masayang anunsiyo ko sa lahat.

Nagsiligpit ang lahat, chineck ko ang relo ko at mag a-alas sais na, pero isang member ang nakakuha ng pansin ko.

"Abby?" She looks worry. Nagtaka ako, alas sinco pa lang ay palagi na siyang umuuwi.

Lumapit ako sa kaniya at tinapik sa balikat "Hey, Abby." Bungad ko. Hindi pa siya nagi-impake. "What's wrong?"

"A-ahm Miss." medyo gulat siya "M-miss, n-nag-aalinlangan po kasi ako."

Kumunot ako "Saan? Puwede ba nating pag-usapan ngayon?"

"Miss Song," ipinagsaklob niya ang kaniyang palad at tumungo. "K-kung puwede po sanang--magba-backout po ako sa pagmo-model" sa tinig ng kaniyang boses, sinseridad ang matutunogan. Pero bakit?

"Meron ba akong hindi alam? Dahil walong buwan kanang nagti-training ngayon ka pa ba magba-backout?" Sabi ko "Pero paano ang Mama at kapatid mo? kung sakaling aalis ka, alam ba nila? Gusto ba nila?"nag-aalala ako sa kaniya.

Bigla siyang napayuko at kita kong naestatwa siyang nakatitig sa sahig, parang mali ata ang nasabi ko.

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko nang biglang naglandasan ang mga luha sa mga mata niya. Nagulat ako kaya mabilis ko siyang nilapitan, "I--I'm sorry Abby." at hinagkan siya, hindi ko alam dahil 'yun ang lumabas sa bibig ko. Maybe nahihirapan siya pero hindi ko alam kung saan.

I never seen her like these. I met Abby Last year, so cheerful and determined woman. Maybe a family matter?

"I'm sorry Abby, you can talk to me whenever you want." at hinagod ang likod niya.

Maya-maya'y unti-unti na siyang tumatahan. Humiwalay ako at pinunasan niya naman agad ang luha niya, i chuckled "Cry baby ka pala" and smiled at tinap ang ulo niya.

Tumawa naman siya at tinungo ako, "Hindi mo naman po kailangang humingi ng sorry Miss song...sorry," sincere na sabi niya. Hindi ko naman alam kung para saan dahil hindi ko din alam kung paano aalamin ang problema niya dahil wala naman akong karapatan na pilitin siya "and thank you."

"Don't be sorry, Nandito lang ako. Approach me anytime. Kung ano man 'yang problema mo, I'm a shoulder to lean on kaya tahan na." at nginitian uli siya.

Pero naisip ko uli ang balak niyang pag-alis, tulad ng sabi ko ay determinadong babae si Abby, nakikita ko ang sarili ko sa kaniya noong unang pagkikita namin kahit pa mas ahead ako ng tatlong taon. Magsasalita na sana ako ng inunahan niya ako at bigla akong nagulat sa sinabi niya, para bang nanlamig ako sa sinabi niya, unti unting kumakabog ang dibdib ko at nanlalambot ang tuhod ko.

Parang may kung anong malakas at matinis na tinig ang naririnig ko at unti-unti'y bigla na lang umikot ang paligid.

"A-abby" pinipilit kong lapitan siya, naghaharumentado ang buong katawan ko at pilit na tinatawag ang pangalan ni abby na ngayo'y nakasalampak sa sahig.

"Miss song?!....Abby?!"

"Miss Song!"

Nilingon ko ang yumuyugyog saakin,

"N--Nick?"

"Abby!" sigaw niya, kaya'y napabalik ako sa normal.

Bigla niyang binuhat si Abby at nilingon ako "Tara miss song!"

Agad na tumayo ako at sinundan sila.

Tinungo namin ang daan papuntang St. Florence Hospital, nasa tabi ko si abby dito sa backseat at mabilis na nagpapatakbo si Nick. Hindi ko maalis ang yakap ko sa kaniya at aligagang paulit ulit na tinatawag ang pangalan niya.

"Nick pakibilisan naman oh" wala akong ibang maramdaman kundi kaba at lungkot.

Huminto ang sasakyan at hindi ko namalayan na binubuhat na ni nick si abby. Mabilis na pumasok kami at mabilis naman ang kilos ng mga nurses. Pinunta nila si abby sa loob ng ER. Tinungo ko si nick na nag-aalala at hindi alam kung ano ang nangyayari.

***********

ST. FLORENCE HOSPITAL

2ND FLOOR

ROOM 47

Hanggang sa inilipat si abby ay hindi ko magawang umalis, hinihintay namin ang hudyat ng doctor pero hindi pa nagbubukas ang pinto. Si nick naman ay lumabas sandali para bumili ng pagkain at sinusubukan din naming kontakin ang pamilya niya pero out of each ang mga ito.

Kaya nama'y nagpaubaya na si nick na siya na daw ang bahala doon. Ilang minuto lang ay lumabas na ang babaeng doctor at ang dalawang nurse.

"Doc, kamusta po ang lagay niya?" Bungad ko.

"As of now," tinignan niya ang chart at muling tumingin sa akin "The patient is in dangerous state, she needs immediate treatment," at muli siyang tumigil at kumunot sa akin,

"Are you her guardian?" tanong niya

Tinignan ko siya ng malumanay at ngumiti "Yes, I'm her friend. Her family is unable to contact right now, doc." Diretsang sabi ko.

"Do you know or do you aware about her condition?" muli niyang tanong na nakapag-pahinto saakin.

Muli na naman ay inaalala ko ang sinabi niya bago siya mawalan ng malay, napalunok ako.

"Miss Song, may sakit ako. May Breast Cancer stage 2 ako, sa tingin mo matutupad yung pangarap kong maging model sa ganitong kalagayan?" she smiled

"Y-yes doc," tumigil ako at diretsong tinignan ang mga mata niya "Breast Cancer, matatanggal 'yon diba? Gagaling pa siya doc." Malungkot na ani ko.

"I need her parents here to discussed her treatment plans, the patient is extremely tired by now. You can go inside now." sabi niya at tinapik ng mahina ang balikat ko tsaka umalis.

"Miss Song!"

lumingon ako sa tumatakbong nick ngayon, sinara ko muli ang pinto pero sinilayan saglit ang natutulog na abby tsaka sinalubong si nick.

"Nakasalubong ko po kanina yung doctor ni abby, sayang hindi ko kayo naabutan." wika niya, tinignan ang pinto ng kwarto "Kamusta na po siya? Ayos lang ba siya Miss song? Ano po bang nangyari kanina?"5

"Sobrang pagod daw siya sa trabaho" at nginitian siya at muling bumuntonghininga. Hindi naman siya ganon katamlay, bilib ako kay abby. Tinago niya yungsakit niya ng hindi pinapaalam at ni kahit isang senyales na pagod ay hindi momakikita sa kaniya.

"Buti na lang po bumalik ako ng studio" at doon akonagpasalamat sa kaniya.

"Nick, na-contact mo na ba ulit 'yong pamilya ni abby?"

"Ah opo Miss! papunta na daw po sila dito." masayang sabiniya.

"Mabuti naman kung ganon"

Tinignan ko ang relo ko at malapit ng mag-alas otso. Naalala ko si ganna. Kayana ma'y tinawag ko si nick.

Nagpaalam ako sa kaniya at pumayag naman siyang bantayan na muna si abby habanghinihintay ang pamilya niya. Kalaunan din ay lumabas na ako at nagulat pa akong may lalaking sinisigawan ang staff, nakatalikod ito pero para siyangpamilyar. Kumunot ako nang bigla siyang tumagilid.

"Where is Mori Abigail Flores?!" sigaw niya ng ikinagulatko.

Pero mas ikinagulat ko nang bigla siyang humarap at pumukaw ang tingin niya saakin. H-hindi pwede! Nagkatitigan kami, kita ko ang gulat samga mata niya pero ms gulat ako.

"Gianne?"

Tila napako ako sa kinatatayuan ko, hindi ko alam ang gagawin. Gusto kongumalis pero parang may pumipigil sa akin.

"Russel" bulong ko,

Nangatog ako ng biglang humakbang siya....papunta sa akin. Biglang bumilis angkabog ng dibdib ko sa kaba, Hindi pwede 'to, hindi ngayon at huwag ngayon.Papalapit siya ng papalapit nang biglang,

"Sir? 2nd Floor po room 47" sambit ng staff, nilingonniya ito kaya kinuha ko ang tyansang 'yon para umalis na.

Pumara ako sa pinakamalapit na sakayan. Nang makasakay ay sumandal ako atpinikit ang mga mata. I can't imagine what I am seeing earlier at kung ano angmga nalaman at narinig ko sa ilang oras sa araw na 'to.

Sa susunod ay kailangan kong mag-ingat, delikado na at ayokong maulit angeksenang 'yon kanina.

Bigla na naman akong dinatnan ng kaba sa isiping baka may maka-kilala ulit saakin, worse ay ang mga taong iniiwasan kong makitang muli.

Kinuha ko agad ang cellphone sa bulsa ko, tumambad sa screen ang batang babaengmala-anghel at napaka-inosente ng mukha. Napangiti na lang ako at binalik angphone tsaka pumikit ulit. Malapit na si mommy, anak.