CHAPTER 22
After what he did to me, here I go again. Crying until the pain fades away as if it will really fade that easily. I wiped the tears that falling again, I'm lost counting how many times I'm wiping this freaking tears! Hindi ko magawang tumayo sa pagkakahiga dahil hindi ko maipaliwanag ang sakit na nararamdaman ko sa ginawa niya kahapon. Napaka-talonan ko, I should have fight, I should have leave. Nang mangalay ang kaliwang bahagi ng katawan ko ay pinilit kong lumipat sa kabilang bahagi. Ngunit kahit anong pilit kong puwersahin ang katawan ko sa paggalaw ay ni hindi ko magawa. Parang daig ko pa ang naparalisa. Hindi 'rin maganda ang pakiramdam ko at palagi akong dinadatnan ng antok dahil na 'din siguro sa pagod. Sino ba naman ang hindi mapapagod sa sitwasyong ganito araw araw?
- Writer
