CHAPTER 20
Akala ko doon nagtatapos ang paghihirap niya sa akin. Nang tumigil siya ay akala ko tapos na at pwede na akong mamahinga. Ngunit hinila niya ang buhok ko tsaka iniharap sa kaniya. Doon pa lang ay sumuko na ako, sumuko ako sa sarili ko dahil wala akong mapapala. Dahil papaano ko mailalayo ang sarili ko kung siya na ang bingit ko. "I really don't like the words coming out from your mouth. Who taught you that?" biglang paglambing at paghina ng boses niya, tumigil ako sa pag-iyak at kunot na tinitigan ko siya ngunit ang hikbi ay nandito pa 'rin at hindi nawala ang takot sa akin. Para siyang isang bata, kanina ay sobrang lupit niya at parang isang demonyo...demonyo talaga. Hindi ko maintindihan ang mga kilos niya. Pinahid niya ang luha na lumandas sa pisngi ko, para akong isang b
- Writer
