Teddy Says

"Ah baboy baboy!"pang aasar ni Bax "Tabachoy ka Lee! " panggagaya ni Mary sa kanyang kapatid na si Bax. Na sinundan pa ng nakakainsulto nitong halakhak. Kasabay ng pagbato nito sa akin ng maliliit na bato ay ang sunod na pangaasar ng kanila pang isang kapatid. "Balik ka na sa kulungan mo! Oink oink! Dun ka bagay!"tumingin ang bunso nilang si Bary sa kanila na tila ipinagmamalaki pa ang kanyang sinabi. Ilan lamang ito sa mga salitang paulit-ulit na naririnig ko sa ilang taon kong nabubuhay sa mundong ito. Kung tutuusin ay dapat masanay na ako ngunit kung minsa'y hindi ko na lamang maiwasang maiyak sa isang tabi. Is being fat a sin? Di ko naman alam anong mali sa pagiging mataba. Na madalas pang tawagin ng iba na baboy at kung ano ano pa. I can't even tell my parents about it. That I'm being continuously bullied for decades now, since I was in grade school. Dahil maging sila ay ganoon rin ang tingin sa akin—that I'm a disgrace to my family's image as some says. Isa lamang akong mantsa sa kanilang "malinis", o mas dapat na tawaging linis-linisang pangalan. Isang mantsang nararapat na burahin at maglahong tuluyan—ng walang iniiwang bakas. Sa eskwela maging sa bahay o kung saan pa mang lugar ako magpunta ay walang katapusang panlalait, pananakit at pangiinsulto ang aking natatanggap. Sino nga bang magnanais makasama ang isang taong kahit kanyang mga magulang ay itinatanggi siya? No one. Galing sa nakakapagod na araw sa eskwela ay dumiretso na ako papasok sa aking kwarto. I head down to my bed as I take my shoes off. Nagawi ang aking paningin sa aking matalik na kaibigan. Kinuha ko ito at niyakap. Si Teddy. Siya na lamang ang pampalubag loob ko sa tuwing umiiyak ako sa gabi. He's my best friend ever since. Teddy is a white bear with brown-black eyes, he has a button in its stomach and everytime I press its chest it would say; "Teddy says hi! " Sa aking pagkalumbay ay pinindot ko ang tiyan nya upang marinig muli ang kanyang sasabihin-para naman kahit papaano ay maramdaman kong muli ang saya ng pagkakaroon ng kaibigan. "Teddy says why? " Napamulagat ako ng iba ang marinig ko mula sa kanya. Kaya naman upang mapatunayan ay muli ko itong pinindot. "Teddy says don't cry" Napaiyak ako ng marinig ito mula sakanya. Hindi takot ni pagkabahala ang aking nadama. Kundi saya, saya na malaman na may nagaalala pa pala. "Teddy says smile" I hugged my best friend tighter. "Teddy says I love Lee"tears kept streaming down my face. Those words are what I long to hear from my parents. I felt tiredness. Tiredness from everyting and everyone around me. "Teddy says we'll take revenge" Teddy said with a deep voice. I didn't believe it. Maybe it was just a result of my desperation for finding someone who'll love and care for me, I said to myself. Dahil na rin sa pagod mula sa aking pagiyak ay nakatulog na akong may mantsa pa ng luha sa aking mga pisngi. I just let darkness take over me. I heard screams before I drowned myself into oblivion. Maybe it's just a pigment of my vast imagination, I thought. Another day has come. Could this day be a nice day today? Well...a girl could hope. A blinding bright light welcomes my senses. A deafening silence resonate my ears but mere seconds later, as my senses adjust to my surroundings, sirens and gossips of people could be heard loudly. Out of curiosity I stand up, walk towards my window and look outside. There's an ambulance and lots of police cars. Two bodies came out of our house. I know who those bodies might be and as everything sinks into me, it made my knees weak. Mom and Dad...covered with blood... Nagmamadali akong tumakbo pababa at palabas ng bahay. Agad akong lumapit sa kanila. Napahagulgol at napayakap na lang ako sa malamig na bangkay ng aking mga magulang habang nakapatong ang telang puti sa kanilang mga katawan. They may hurt my feelings countless times but never have I ever wished for them to die. They were brutally killed with multiple stabs. Different body parts detached to their body. Flashes of cameras and police lines surround our house. Officers came in and out. Sa aking pag-iyak ay may isang pulis na lumapit at nagtanong. "Anong pangalan mo?"wika nya, hawak ang isang notepad habang nakatitig sa akin. "L-lee F-f-errer..."nanginginig ang aking mga labi sa pagbikas lamang ng aking pangalan. Napakagat na lang ako sa aking labi upang mapigilan ang muling pagbabadya ng luha sa aking mata. Kumunot ang kanyang noo. "Ikaw si Lee Ferrer?"pagkumpirma nito sa aking sinabi. Tanging pagtango lang ang aking naging sagot sa pulis. Tila ako'y nabingi at walang marinig kahit isang salita mula sa bibig ng pulis pagkatapos nitong tanungin ang aking ngalan. Ilan pang hagulgol ang aking narinig na nagpaangat sa aking paningin. Ang mga magulang ng magkakapatid na Bax, Mary at Bary iyon. Maging sila pala ay binawian na rin ng buhay. Sa paglibot ng aking paningin at sa pagoobserba sa aking paligid ay nakaramdam ako ng kakaiba, na tila may mali. May kung ano o sinong nagtutulak sa aking alisin ang taklob na puting tela sa kanilang mga mukha. Something is not right. I notice that there is something really unusual. There's a mark in their faces. T. S. H. I have a hunch who is the killer probably but it's too fictitious. "I-imp-posible...N-no!" I don't want to believe but... Teddy. Says. Hi. ------------------------------ Isang palahaw ng iyak kasunod ng walang tigil na hagupit ng sinturong lumapat sa balat ng batang si Alelee. Wala itong magawa kundi magmakaawa at umiyak sa kanyang ina na tigilan na ang paghaplit ng sinturon sa kanya. "Mommy, tama na please! Di na po ako uulit! Mommy! " hinang hina na ang katawan ngunit pilit pa rin akong yumayakap at nagmamakaawa pero tila bingi si Mommy sa aking pakiusap. "Sinabi. Ko. Naman. Sayo. Na. Wag. Lalabas. Diba? Bakit di ka nakikinig?" bawat salitang lumalalabas sakanyang bibig ay isa ring hagupit ng sinturon sa kung saan saang parte ng katawan ko. Hapdi at kirot ang aking nararamdaman. Slowly, my body starts to numb by the continuous hits that were full-forced. I lose count. Lima? Sampu? Dalawampu? Sa pisngi, sa braso, sa hita at sa aking buong katawan ay tadtad ng latay. Mapula at namamaga ang katawan. Tumigil lamang si Mommy ng napagod sya. She went to the table and pour some wine on her glass. A smile on her lips were etched as she savored the taste of the red liquid. After drinking she then smirked, her grip on the wine glass tightened. Pahigpit ng pahigpit hanggang sa binato nya sa sahig na malapit sa akin ang kanyang baso. Nagkalat ang makinang na bubog at ang iba pa'y tumama sa aking mga paa. May isang lalaking nakatayo sa may pintuan. Ang nagiisang taong akala ko ay kakampi ko. Si Daddy. "Gertrude! Tama na yan! Wag mong paghintayin ang mga bisita" si Daddy na nakasilip na ngayon sa pintuan. He looked at me with pity pero wala syang ginawa. Iniwas nya na lamang ang kanyang mata at tumalikod na. "Oo na, oo na, susunod ako pababa, Glen. Tinuturuan ko lang ng leksyon ang lintek na batang 'to" sagot ni Mommy My mom just rolled her eyes but it sharpened when it land on me in a blink of an eye. "Linisin mo yan!"Mommy shouted as she point her finger at me with hate and disgust. She went outside and left. What I did was to cry to myself in pity. How did this things turn out like this? Napalingon ako sa bintana nang may tila bumabato rito. Sunod sunod pang paswit ang aking narinig. "Psst! Bata! "bulong na sigaw ng isang boses. Isang boses ng bata. Batang lalaki. Nagaalangan ma'y dahan dahan akong lumapit sa bintana at sumilip sa labas nito kung saan nanggagaling ang boses. Walang tigil pa rin ang sitsit ng bata. Ngunit nang sumilip ako ay gumuhit ang ngiti sa labi ng batang lalaking iyon. Napatawa ako ng bahagya ng makitang bungi ang kanyang dalawang ngipin. Pero ang tawa na iyon ay agad ko ding sinupil ng makitang napasimangot ang bata sa aking naging reaksyon. "Bata! Halika baba ka dito! Laro tayo! " sigaw nya. Muling nakapaskil ang ngiti sa kanyang labi. Kumaway kaway pa sya sa akin. "Hindi pwede. Magagalit ang mommy ko."sagot ko sa kanya. Naiiyak na naman ako ng maramdaman ang hapdi sa aking balat at buong katawan. "Ay ganon ba? " nalulungkot niyang sabi. Ngunit ilang sandali lang ay nagliwanag ang kanyang mukha. "Alam ko na! " hinubad nya ang suot niyang tsinelas at iniligay ito sa kanyang magkabilang braso. Kumapit sya sa barandilya at dahan dahang umakyat patungo sa aking bintana na nakabukas. Pinagpag nya ang mga palad niya at tumingin sa akin ng nakangiti pa rin. Nilahad nya ang kanyang kamay sa akin. "Ako si Seth. Anong pangalan mo?" ------------------------------ Ang paglangitngit ng bakal sa ibabaw ng pinagkakabitan ng bakal ay rinig na rinig nang hapong iyon. Ngunit bukod doon ay walang kahit anong tunog ang maririnig. Matahimik. Mapayapa. Lumalagasgas ang dahon dala ng hanging nakakahalina. “Lee...” tawag sa akin ni Seth na walang tigil sa pagtulak sa swing ng dahan dahan. Nakatulala lamang ako sa hangin at kumportable sa katahimikang nadarama. Muli nyang binanggit ang aking pangalan kaya naman lumingon na ako. “Bakit lagi ka na lang malungkot Lee? ” hindi ko sya sinagot at tinitigan lamang sya. A faint smile came across my lips. The sides of my eyes starts to heat. “Sinasaktan ka nanaman ba ng mga magulang mo?” I turned my back and nodded. I look nowhere again as tears fell in my eyes uncontrollably. “Mahal ko sila Mommy.” I said as if that would justify everything that Mommy does to me. “Pinipilit ko mang intindihin. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maintindihan kung bakit parang hindi anak ang turing nila sayo. Bata pa lang tayo ganyan na sila sayo.” he said and stopped pushing the swing for me. Kumukuyom na ang kanyang mga kamao. Umalis na sya sa likuran ko at dahan dahang lumakad. Tumayo sya sa aking harapan. He cupped my face and wipe my tears off using his hands. “Lee, pag malaki na ako ipagtatanggol kita kahit ano pang mangyari at sa kahit sino pang umaapi sayo.” he said. Determination in his eyes and in those beautiful orbs I saw something I can't name. “Sana...” ************************* “Miss, magtubig ka muna.” isang pulis ang lumapit sakin at inabutan ako ng baso. Siya rin ang pulis na nagtanong sa akin sa bahay. Nakaupo ako ngayon sa waiting area sa presinto, kailangang nandito raw ako para sa mga katanungan ng pulis. Nakabinging ingay ng samu't saring reklamo at iyak ang bumubuhay sa lugar na ito. Ang iba ay mga gangster pa ata “Garcia, dalhin mo na si Ms. Ferrer dito sa opisina.”