DATING THE CEO

Chapter 3

ILANG MINUTO na lang at alas-siete na, at si Desiree na lang ang tao sa bahaging iyon ng building. Pero hindi iyon alintana ni Desiree habang patuloy siyang tahimik na umiiyak.

Hindi niya alam kung pride lang ba ang nasaktan sa kanya o pati na rin ang puso niya. Matagal na pala siyang niloloko ni Harley at wala siyang kamalay-malay. At kung may isa mang bagay na nagpapagaan kahit papaano ng loob niya, iyon ay ang hindi niya pagpayag sa gustong mangyari ni Harley na mag-s*x sila.

Kaya narito pa rin siya sa opisina hanggang ngayon ay dahil ayaw niyang umuwi at makipag-komprontasyon. Wala rin naman siyang mapupuntahan.

Kanina sa restaurant, nang magkasalubong ang mga tingin nila ni Harley, kitang-kita niya ang pagkailang nito. Guilt was written all over his face. Para siguro hindi mahalata, tinanguan pa sila ni Keith, pero halatang gusto nitong umalis doon nang mabilis.

Kinse minutos matapos silang makarating ni Keith sa opisina, biglang tumawag si Harley sa kanya gamit ang interphone.

"Desiree," tawag ni Keith habang hawak ang receiver, sabay senyas na siya ang kausapin.

Hindi man sabihin, alam na niyang si Harley ang nasa kabilang linya. Hindi niya sana gustong kausapin ito, pero naunahan siya ni Keith.

"Kausapin mo na siya at tapusin mo na ang dapat tapusin," seryosong sabi nito.

Mabigat ang mga hakbang na lumapit siya sa mesa ni Keith at kinuha ang receiver.

"Hello?"

"Desiree, let’s talk tonight. I will explain," si Harley mula sa kabilang linya.

"What is there to explain, Harley?" sagot niya nang mahina para hindi marinig ng ibang empleyado sa paligid. "Maliwanag pa sa sikat ng araw ang panloloko mo."

Si Keith ay marahang tumayo at pumunta sa filing cabinet, kunwari ay may hinahanap.

"Desiree, please…"

"Wala na tayong dapat pag-usapan. At ayoko nang makipag-usap sa’yo."

Nagsasalita pa si Harley pero ibinaba na niya ang receiver. Alam niyang kung magtatagal pa siya sa usapan ay baka tuluyan siyang maiyak.

Sa ngayon, eto siya sa opisina, tahimik na inilalabas ang sama ng loob. Hindi niya namalayang pinatay na ng janitor ang ibang ilaw maliban doon sa lugar niya at sa may pintuan palabas.

SA FIFTH FLOOR, nag-inat si Lance Ordonez mula sa pagkakaupo sa kanyang high-backed swivel chair. Sinulyapan ang relo sa braso at napansing inabot siya ng ganoong oras sa pag-aaral ng kontrata para sa susunod na proyekto.

Dinampot niya ang attaché case at ang susi ng sasakyan bago lumabas ng opisina. Habang ini-lock ang pinto, napansin niya ang guard na nagra-round.

"Good evening, Sir," magalang na bati ng guard.

Isang tango ang isinagot niya. "Ako na lang ba ang natitira dito sa building, Vince?" tanong niya, tinutukoy ang mga palapag ng Hayes Company.

"May isa pa ho sa personnel, Sir. Nag-o-overtime yata."

Nagtaka si Lance. Overtime? Karaniwan ay hindi nag-o-overtime ang personnel department. Pero wala na rin siyang sinabi at nagtuloy sa elevator.

Dapat ay didiinan niya ang button ng ground floor, pero sa huli ay 4th floor ang pinili niya. Na-curious siya kung sino ang nagpapaiwan.

Pagdating sa 4th floor, tahimik niyang binuksan ang pinto.

NAKAYUKYOK pa rin si Desiree sa desk niya, marahang umiiyak. Masakit ang loob niya, at paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang nangyari kanina.

Hindi niya namalayang may papalapit sa kanya. Nagulat siya nang marinig ang mahinang pag-clearing ng lalamunan ni Lance.

Agad niyang inangat ang ulo, at kung hindi niya natakpan ang bibig, baka napasigaw siya sa gulat.

"Hindi kita intensiyong gulatin," sabi ni Lance, pormal ang tono. Pinagmasdan siya nito mula ulo hanggang paa, halatang hindi inaasahan na siya ang madadatnan.

Ang nasa harap niya ay isang dalaga—isang unusually pretty na babae na namumula ang ilong. Malamang dahil sa kakaiyak. Basa pa rin ng luha ang dulo ng mahahabang pilik-mata nito kahit na nagmamadali itong pinupunasan ang mukha gamit ang panyo.

Si Desiree naman ay hinahagod din ng tingin ang lalaki sa harap niya. Siguro, taga-ibang department ito. Hindi siya kasing tangkad ni Harley na six-footer, pero mukhang matangkad pa rin dahil tuwid itong nakatayo. Ang suot nitong light yellow na designer shirt at soft brown slacks ay lalong nagbigay-diin sa matipunong pangangatawan nito.

Handsome? Lihim siyang umiling. Hindi iyon ang tamang description para sa lalaking ito.

He was too male, too masculine na parang hindi bagay tawaging "handsome." Para bang nililok ng iskultor ang mukha nito—isang klase ng mukha na imposibleng hindi mo mapapansin. Dark, intense eyes at isang... sensual na labi.

Sensual?

Goodness, Desiree! saway niya sa sarili. Kaya nga siya nandito sa opisina hanggang ngayon ay dahil iniiyakan niya ang pagtataksil ni Harley. Tapos, bigla niyang iniisip na sensual ang labi ng estrangherong ito? At kailan pa siya nagbigay ng ganoong description sa kahit sino?

“S-sino ka?” nauutal niyang tanong nang sa wakas ay nakabawi ng konti.

Bahagyang umangat ang kilay ni Lance sa tanong na iyon. Hindi siya kilala ng empleyadong ito? Imposible. Walang hindi nakakakilala sa kanya sa kompanyang ito—lalo na’t babae. Dangerous women, socialites, o kahit sino pa. Alam niyang may effect siya sa opposite s*x. Kaya paano nangyari na ang babaeng nasa harap niya ay mukhang hindi alam kung sino siya?

Dalawa lang ang naiisip niyang paliwanag: kahapon lang ito na-hire o nagkukunwari para hindi mapahiya sa sitwasyon.

“How long have you been in this company?” tanong niya sa tonong walang nonsense. Pilit niyang tinatago ang iritasyon.

“Uhm… a month ago,” sagot ni Desiree habang nakatingala pa rin sa kanya.

Nagkunot ang noo ni Lance. Isang buwan na itong empleyado niya at hindi pa rin siya kilala? Sino ang babaeng ito at hindi man lang nagka-interes na alamin kung sino ang pinaka-boss dito?

Si Desiree naman ay walang pakialam na inilapit ang panyo sa ilong at suminga nang marahan, para lang mapagaan ang paghinga.

Lumalim ang kunot sa noo ni Lance, pero ang iritasyon ay napalitan ng amusement. Paano nagagawa ng babaeng ito na magmukhang unaffected at natural? Kung ibang babae pa iyon, siguradong kung anu-anong arte na ang ginagawa—siguradong naka-flip na ang buhok habang pilit nagpapaganda. Pero ito? Mugto na nga ang mata, suminga pa sa harap niya!

Napansin din niyang medyo magulo ang buhok ng dalaga, pero imbes na magmukhang gusgusin, nadagdagan pa ang charm nito.

He cleared his throat. “Why are you here in this semi-darkened room crying your heart out?” tanong niya. “Alam mo bang maliban sa akin, ikaw na lang ang tao sa buong building?”

Hindi sumagot si Desiree. Paano niya ipapaliwanag dito na hindi niya namalayan ang oras? At saan siya pupunta ngayon? Ayaw niyang umuwi at harapin si Harley. Sana pala nakiusap siya kay Keith na doon muna siya matulog kahit ngayong gabi lang. Siguradong hindi siya tatanggihan ng kaibigan.

Desiree bit her lip, hesitant to answer. "I… I lost track of time," sagot niya sa mahina at basag na boses. Hindi niya kayang banggitin ang dahilan ng pag-iyak niya—masyado pang sariwa.

David crossed his arms, his sharp gaze never leaving her. "You shouldn’t be here this late," aniya, tila sinusukat siya ng mga mata nito.

“Pasensya na,” sagot niya, pilit na pinapakalma ang sarili. Pero kahit gusto niyang iwasan, naramdaman niyang unti-unting bumigat ang paligid sa presensiya nito.