พรพิมลคลี่ยิ้มกว้างส่งให้หยางอี้ที่เพิ่งกลับมาถึง แต่ก็ต้องยิ้มเก้อเมื่อเขาไม่สนใจจะมองมาทางเธอสักนิด.. นอกจากอาการหน้าเสีย ก็คืออาการหมั่นไส้หญิงสาวที่เดินตามเขาเข้ามา เพราะเธอกำลังถอดถุงเท้าให้เขา แล้วหยิบรองเท้าแตะมาให้เขาสวมอย่างเอาใจใส่ จากนั้นก็เอารองเท้าคัทชูเก็บเข้าที่ก่อนจะเดินตามเขาไป
เธอยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน แต่ทำเหมือนไม่เห็นกันแบบนี้หมายความว่ายังไงกันแน่ หรือว่าเขาไม่เห็นเธอจริง ๆ “พี่อี้คะ” คิดดังนั้นจึงรีบเรียกเขาเอาไว้ คลี่ยิ้มละมุนแล้วรีบเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย “ตกลงเราจะออกไปกี่โมงดีคะ”
“ฉันไม่ว่างมาเล่นสนุกกับเธอหรอกนะบี ถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็ทำตัวให้ดี ๆ หน่อย” หยางอี้ต่อว่าหญิงสาวอย่างไม่คิดรักษาน้ำใจแล้วเดินจากไป
ร่างบางได้สัดส่วนของพรพิมลสั่นสะท้านด้วยความตกใจ เขาเป็นอะไร ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้แค่ชั่วข้ามคืน เมื่อคืนเขายังคุยดีกับเธออยู่เลย แล้วยังนัดไปกินข้าวเย็นด้วยกันว
