Miranda’s POV
Inaamin kong tuluyan nang nagbago ang aking galaw. Ang dating mahinhin kong paggalaw ay napalitan na ito ngayon ng karaahasan. Bawat galaw ko ay may halong karahasan at lakas. Alam kong likas na ito bagong katauhan ko ngayon gayong hindi ko naman sinasadya ang bawat ginagawa ko ngayon. Ang aking panlasa at iba pa kaya alam kong sa puntong ito ay kakaiba na ang maaring magawa ko kaya binabalaan ko siya.
Mas lalo lang siyang ngumiti sa puntong ito. Mula sa kanyang pagngiti ay pinapahalata niyang kailanman ay walang siyang kinatatakutan. Ni bakat na bakat pa mula sa kanyang pagngiti na mas lalo lang siyang ginanahan. Pansin na pansin roon na nagustuhan pa niya ang aking ginawa. “Mas mabuti iyon, Miranda. Hindi na ako magdadalawang-isip na saktan ka.” Ngiting sambit nito at sa
