Transa girmiş gibi titriyordum, dudaklarımdan çıkan cümlelere sahip çıkamadım. Korkuyordum, hem de çok korkuyordum. Bana bir şey olmasından değil de, bebeğimin benden koparılmasından çok korkuyordum. Ben, evladımı ne zorluklarla dünyaya getirmiştim. Işığı öğrendiğim ilk gün aklıma gelirken, daha çok ağlamaya başladım. Babamın laflarına, dayaklarına maruz kalmama rağmen bebeğim beni hiç bir şekilde bırakmayı düşünmemişti.
Mirza söylediklerim karşısında ne tepki veriyordu, yüz ifadesi nasıldı bilmiyordum. Tek bildiğim, öfkeden sert soluklar alıp vermesi, dişlerini gıcırdatmasıydı. ''Beni bunca zaman aramayan adam, neden şimdi arıyor Mirza?!'' dedim dişlerimin arasından tıslarken. Gözlerimdeki akan yaşları ellerimin tersiyle usulca silerken Mirza kollarımdan tutup beni ayağa kaldırmıştı.
