"Kardelen, üzülme artık."
"Elimde değil ki... Çok alışmıştım Melike annemle vakit geçirmeye."
"Haklısın ama bu onun tercihi güzelim. Babam artık eskisi gibi Ankara’da iş yapmıyor. Olan işleri ben devraldım. Annemle görüşemiyorlar, vakit de geçiremiyorlar. Annem de gazeteciliği İstanbul’da ilerletmek istiyor. Güzel bir fırsat çıktı."
"Tabii ki ona bir şey diyemem. Evliliklerine bir şey olmasın. Hem... ben sensiz bir gün geçiremiyorum, anneni anlıyorum ama işte... bir an yalnız hissettim. Keşke ikisi de Ankara’da kalabilselerdi."
"Keşke... Ama buna da alışırız. Hem yalnız değilsin ki, ben buradayım."
Kardelen, yanındaki kocasının elini tuttu. "Biliyorum... Tek tesellim sensin."
Tugay kolunu onun omzuna dolayarak kendine çekti, Kardelen başını onun göğsüne yasladı.
"Annem hep gitmek is
